ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 9 – บทที่ 10

“ไม่ใช่แค่ฉัน…คุณด้วย” หญิงสาวว่าแล้วก็ยื่นไอศกรีมให้เขาแท่งหนึ่ง แต่อีกฝ่ายส่ายหน้าปฏิเสธ

“ผมไม่ชอบกินของหวาน”

“อ้าว…ได้ไงล่ะ ฉันอุตส่าห์ซื้อมาเผื่อคุณแล้วนะ”

“คุณกินเองแล้วกัน” ชัชพลไม่ยอมรับแล้วยังเดินหนีอีก

ในมือของรัตน์สิกาตอนนี้จึงต้องถือไอศกรีมเอาไว้ทั้งสองข้าง เธอมองซ้ายทีขวาทีก่อนจะชิมแท่งทางซ้ายมือก่อน

“อร่อยจะตาย”

หญิงสาวมองตามแผ่นหลังของอีกฝ่าย เห็นเดินนำลิ่วอยู่ข้างหน้าก็ต้องรีบก้าวยาวๆ ตามไป

“ไม่กินก็ไม่กินสิ…รอด้วยคุณศีล”

เดินมาจนสุดทางแล้วทั้งสองจึงต้องวกกลับไปทางเดิม แต่ยิ่งกินรัตน์สิกาก็ยิ่งรู้สึกเย็นไปทั้งตัว น้ำหวานที่ถูกทำให้แข็งเป็นรูปทรงกระบอกเริ่มละลายเธอก็ยังกินไม่หมด รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนมันไหลลงมาเปื้อนมือตัวเองนั่นแหละ

หญิงสาวตกใจเพราะเกรงว่าไอศกรีมที่ละลายแล้วจะหยดเปื้อนผ้าซิ่นที่สวมใส่อยู่

“เฮ้ย…อย่ากระเด็นโดนผ้านะ”

เธอยื่นมือออกให้ห่างตัว ก้มมองเสื้อผ้าว่ามีเลอะตรงไหนหรือเปล่า ท่าทางลุกลี้ลุกลนเพราะผ้าที่มีราคาแพงแบบนี้หากทำเปื้อนขึ้นมา…เธอไม่มีปัญญาซื้อใช้เขาหรอกนะ

รัตน์สิกามัวแต่พะว้าพะวังอยู่ กว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่มือใหญ่ยื่นมากุมมือเธอเอาไว้ แล้วคนที่เคยบอกว่าไม่ชอบกินอะไรหวานๆ ก็คว้าไอศกรีมที่อยู่ในมือเธอไปกินหน้าตาเฉย

ไหนเขาบอกว่าไม่ชอบกินของหวานไง

ร่างบางยืนตัวแข็งค้าง…อุณหภูมิจากมือของชายหนุ่มทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะหลอมละลายไม่ต่างกับไอศกรีมที่อยู่ในมือ ใบหน้าพลันร้อนฉ่าขึ้นมาทันที

ชัชพลรีบกัดกินคำโตๆ ก่อนที่มันจะร่วงลงจากไม้ เพียงไม่กี่คำเขาก็จัดการซะเรียบ เมื่อเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายก็กำลังทำหน้าแปลกๆ

“ทำไม…คุณบอกว่าซื้อให้ผมไม่ใช่เหรอ”

“ไหนบอกว่าไม่ชอบอะไรหวานๆ ไงคะ”

“ทำไงได้ล่ะ” เขายักไหล่ด้วยท่าทางไม่ยี่หระราวกับว่าเป็นเรื่องที่สมควรทำ ก่อนที่ทั้งสองจะพร้อมใจเบนสายตามามองมือที่กำลังจับกันอยู่…ชายหนุ่มรีบปล่อยมือออกทันที

“จับมือฉันนี่ไม่กลัวเห็นอะไรแล้วเหรอคะ”

“ผมลืมไป!”

ร่างสูงตอบสั้นๆ ทำสีหน้าเหยเกเหลียวซ้ายแลขวาพักหนึ่ง ก่อนจะเปิดฝาขวดน้ำดื่มของรัตน์สิกาที่เขาถือไว้ให้มาดื่มอึกๆ หญิงสาวเอ่ยห้ามแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว

“นั่นมัน…น้ำฉัน!”