ทดลองอ่านนิยาย ปางบุญ บทที่ 9 – บทที่ 10

“น้ำหวานนั่นติดปากผมจะแย่แล้ว ขอดื่มก่อนเดี๋ยวผมซื้อให้ใหม่ก็ได้” อีกฝ่ายกัดริมฝีปากตัวเองเหมือนกำลังคิดบางอย่าง เขาจึงถามต่อ “มีอะไรอีก”

“คุณไม่คิดว่า…”

“คิดว่าอะไร”

“นั่นมันจูบทางอ้อมเชียวนะ!”

“ผมไม่นึกว่าคุณจะคิดอะไรแบบนี้ด้วย”

“คุณจะหาว่าฉันคิดอะไรเหมือนเด็กๆ อยู่รึไง”

“หรือไม่ใช่…ถ้ามีคนจมน้ำจะตายอยู่รอมร่อต่อหน้าต่อตาคุณก็จะไม่ยอมช่วยผายปอดให้เพราะมันเป็นจูบทางอ้อมงั้นเหรอ”

“นั่นมันคนละเรื่องแล้วไหมล่ะ”

“คนละเรื่องเดียวกันนั่นแหละ”

ยิ่งเขาเถียงคำไม่ตกฟากเธอก็ยิ่งโมโห หญิงสาวหน้าแดงก่ำโดยที่ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรืออาย เธออยากจะตะกุยหน้าของอีกฝ่ายนัก

บทสนทนาคงจะยืดยาวออกไปอีกถ้าไม่ใช่เพราะทั้งสองได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักเหมือนกลั้นขำอะไรสักอย่าง จึงรู้ตัวว่าตกเป็นเป้าสายตาของเหล่าบรรดาแม่ค้าที่นั่งขายของอยู่ใกล้ๆ ท่าทางสนุกเหมือนกำลังดูละครหลังข่าวกันอยู่

รัตน์สิกามีสีหน้าเจื่อนลง อายซะยิ่งกว่าอาย ชายหนุ่มเริ่มออกเดินนำไปก่อน เธอจึงบ่นกับตัวเองโดยไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะทันได้ยิน

“นั่นมันเฟิร์สต์คิสของฉันเชียวนะ เอาคืนมา…”

ชัชพลหันหลังกลับมาอีกครั้ง ร่างสูงยืนตรงหน้าเธอแล้วถามสั้นๆ

“หรือจะให้ผมจูบคืน?”

ร่างบางชะงักกึก คำถามเดียวแต่รู้สึกเหมือนตัวเธอล้มลงไปนอนแผ่หลาที่พื้นแล้วมีกรรมการมานับหนึ่งถึงสิบอยู่…เธอน็อคตายคาที่ทันที

ชายหนุ่มได้แต่ทำเสียงอึกอักในลำคอ แล้วตัดสินใจได้ว่าควรจบประเด็นนี้ทันที แต่ก็ยังไม่วายกล่าวทิ้งท้ายไว้ว่า

“กฎข้อที่สองของเราวันนี้…ห้ามคุณทำอะไรไม่คิดอีก”

คุณไม่คิด แต่ฉันน่ะคิด!

ดูเหมือนว่าการออกมาเที่ยวครั้งนี้จะคุ้มค่า การต่อล้อต่อเถียงระหว่างเธอกับเขาช่วยให้สถานการณ์ระหว่างทั้งสองดีขึ้นมาก หลังจากนั้นรัตน์สิกาจึงพยายามทำเป็นยั่วโมโหชัชพลเป็นระยะๆ เพื่อที่เขาจะได้ไม่ทำหน้าเย็นชาหรือทำท่าทางห่างเหินใส่เธออีก แต่บางครั้งก็กลับกลายเป็นตัวเองถูกยั่วโมโหแทนซะอย่างนั้น