ทดลองอ่านนิยาย ย้อนกาลสารทวสันต์ เล่ม 1 บทที่ 3 – บทที่ 4

“แล้วอย่างไร” กงซุนหรงเอ่ยเสียงเรียบ “อย่าลืมว่าฉินและฉู่เป็นพันธมิตรกันแล้ว ไม่อาจกำเริบเสิบสาน”

ผู้ติดตามได้ยินเขาพูดเช่นนี้ก็ได้แต่รับปาก

ยามราตรี เชียนโม่ให้ผู้ป่วยคนสุดท้ายดื่มยาลงไป

คนผู้นั้นเป็นทหารหนุ่มคนหนึ่ง เขาพูดพึมพำกับเธอสองประโยค เขาคงเป็นคนเมืองหลัว เชียนโม่ฟังไม่ออกแม้แต่คำเดียว แต่ดูจากสีหน้าท่าทางของเขา เชียนโม่รู้ว่าเขากำลังขอบคุณตน

เชียนโม่ยิ้มให้เขา ให้เขาพักผ่อน แล้วลุกขึ้นเดินออกจากเพิงที่พัก

เธอแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ดวงจันทร์ลอยอยู่ตรงศีรษะ เที่ยงคืนแล้ว

สองวันมานี้เธอทำงานหนักไม่รู้วันรู้คืน ร่างกายเหน็ดเหนื่อยอ่อนล้ายิ่ง แต่ความฮึกเหิมในการทำงานเต็มเปี่ยม เธอเป็นคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ไม่มีจิตใจเป็นห่วงเป็นใยเช่นผู้เป็นหมอ แต่เพราะเรื่องที่จะกลับบ้านทำให้สองเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องเดียวกัน ตอนนั้นเธอรับปากฉู่หวังไว้ว่าจะรักษาโรคไข้จับสั่นให้หาย เมื่อรักษาหายแล้วฉู่หวังก็จะปล่อยเธอไป ส่งเธอกลับไปที่ดินแดนของชนเผ่าซูแห่งนั้น

ตอนนี้เธอทำสำเร็จลุล่วงแล้ว

เชียนโม่คิดการวางแผน บางทีพรุ่งนี้เธออาจไปเอ่ยถึงเรื่องนี้กับฉู่หวังได้แล้ว ให้เขาทำตามคำมั่นสัญญา

ขณะเดินกลับที่พัก เชียนโม่เดินผ่านนายทหารหลายคน ได้ยินพวกเขากำลังพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้นฮึกเหิม เหมือนกำลังพูดถึงการทำศึกที่แนวหน้า ทัพฉู่ออกโจมตีชาวหมีและไป่ผู รุกไล่จนพวกเขาล่าถอยไปแล้ว

เชียนโม่ใจเต้นแรงขึ้นมา นี่เป็นข่าวดี ทำศึกได้ชัยชนะ ฉู่หวังย่อมต้องดีใจ ในเวลาเช่นนี้เอ่ยเรื่องคำสัญญากับเขาเป็นช่วงจังหวะที่ไม่เลวเลย…

แต่แล้วในเวลานี้เองก็มีเสียงตะโกนอย่างร้อนรนของซื่อเหรินฉวีดังมาจากข้างหน้า

“แรงงานหญิงโม่! แรงงานหญิงโม่!” เขาวิ่งพลางกวักไม้กวักมือเรียกนาง

เชียนโม่งงงัน ซื่อเหรินฉวีก็ตรงเข้าคว้าแขนนาง ดึงให้วิ่งไปข้างหน้า “เร็ว! รีบตามข้าไปดูต้าหวัง!”

“เกิดอะไรขึ้นหรือ” เชียนโม่ไม่เข้าใจ

ซื่อเหรินฉวีหอบเหนื่อยหายใจไม่ทัน กวาดตามองไปรอบด้านแล้วกระซิบเสียงต่ำ “เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ต้าหวังล้มป่วยแล้ว!”

แคว้นฉู่เพิ่งผ่านภัยอดอยากแห้งแล้ง ฉู่หวังกรีธาทัพออกทำศึก เสบียงกรังเป็นเรื่องตึงเครียดที่สุด

เพื่อจะปลุกเร้าขวัญกำลังใจของทหาร การกรีธาทัพในครั้งนี้ฉู่หวังไม่ได้พาพ่อครัวจากวังหลวงมาด้วย ตลอดทางที่ผ่านมา ทุกมื้อก็จะกินอาหารร่วมกับนายทหารในกองทัพ หลังจากมาถึงเมืองหลัว เขายังเคยไปตรวจเยี่ยมทหารที่ป่วยในเพิงที่พักด้วยตนเอง การกระทำเหล่านี้ได้ผลเป็นอย่างมาก ทหารของแคว้นฉู่ทุกระดับชั้นขวัญกำลังใจพุ่งสูงขึ้น หลังจากนั้นไม่นานก็มีข่าวชัยชนะตามมา แคว้นหมีและไป่ผูถอยทัพ

ฉู่หวังดีใจเป็นอย่างยิ่ง รีบเรียกประชุมปรึกษาหารือ สั่งให้ถอนค่ายพักในวันรุ่งขึ้นแล้วยกกำลังเข้าโจมตีแคว้นยง

แต่ในคืนนั้นเองฉู่หวังกลับมีไข้สูงขึ้นมาอย่างฉับพลันกะทันหัน เสี่ยวเฉินฝูที่คอยดูแลปรนนิบัติกลัวจนมือไม้อ่อนไปหมด รีบให้คนไปตามเชียนโม่