ทดลองอ่านนิยาย เพลง(รัก)ของเจ้าชายอสูร บทที่ 5 – บทที่ 6

ยังแอบเหน็บแนมอีกแน่ะ…เพลงพิณเบ้หน้า แล้วก้มลงลูบไล้ความมันวาวของเจ้ารถราคานับร้อยล้านอย่างชื่นชม “ถ้าคุณสนใจรถเยี่ยมๆ ทำไมคุณไม่ซื้อบูกาติ เวย์รอนล่ะ…ฉันได้ยินว่าวิ่งเร็วที่สุดในโลกนี่ สี่ร้อยเจ็ดกิโลเมตรต่อชั่วโมงแน่ะ”

คอนสแตนตินยักไหล่ เหมือนเห็นเป็นเรื่องไร้สาระ “ไม่ค่อยน่าสนใจ…แล้วถ้าจะต้องขับรถเร็วขนาดนั้น ใช้ ฮ. ดีกว่ามั้ย…”

เพลงพิณทำหน้าเข้าใจ แล้วเดินตามคอนสแตนตินมายังทางเชื่อมเข้าสู่ตัวบ้าน หญิงสาวอดเหลียวกลับไปมองบรรดารถที่น่าอัศจรรย์เหล่านั้นไม่ได้…แอบอิจฉาคนข้างๆ นิดๆ ที่รวยเหลือเกิน

“นับว่าคุณเป็นคนคลั่งรถล่ะสิเนี่ย…ฉันก็เหมือนกันเลย ฝันอยากจะมีรถเจ๋งๆ อย่างนั้นบ้างสักคันจัง…” หญิงสาวพูดเสียงละห้อย เริ่มชวนคอนสแตนตินพูดคุย…ใครจะรู้ ถ้าเผื่อเขาอารมณ์ดีๆ อาจยอมให้เธอยืมไปขับบ้างก็ได้…แค่คิดก็อยากกรี๊ดแล้ว

คอนสแตนตินหันมามองภรรยา…ผมหลอดๆ ของเธอมันดูเด้งไปเด้งมายุ่งไปหมดเลยจริงๆ ดวงหน้ารูปหัวใจขาวสะอาดจนเห็นเป็นสีเลือดฝาดและไร้เครื่องสำอางมาแต่งแต้ม ยิ่งคิดถึงท่าทางที่เธออยู่ในโรงรถเมื่อครู่…ยังกับเด็กได้ร้านขายของเล่นทั้งร้านเป็นของขวัญ

คอนสแตนตินสลัดความคิดที่ว่าเขากำลังชักนำความวุ่นวายเข้ามาสู่ชีวิตตัวเอง แล้วหันมาสนใจกับบทสนทนา…ชายหนุ่มเบ้ปาก ดวงตาหม่นแสงจนเห็นเป็นสีดำ

“ผมไม่คลั่งอะไรทั้งนั้นล่ะ อยากซื้อก็ซื้อ และไม่เสียดายถ้าต้องขาย…พวกที่ยึดติดกับบางสิ่งบางอย่างน่ะคือคนโง่และอ่อนแอ…ไม่มีอะไรที่คนเราขาดมันไม่ได้หรอก”

เพลงพิณเลิกคิ้ว ก่อนจะหรี่ตาลงเมื่อออกมาสู่ทางเชื่อมซึ่งเป็นกระจกและทะลุตรงไปยังห้องนั่งเล่น หญิงสาวมองผู้ชายเคราครึ้ม ใบหน้าเรียบเฉยที่เดินนำอยู่แล้วก็ไหวไหล่…เย็นชาจริงๆ เลย ไม่รู้ชีวิตเคยเจอเรื่องซีเรียสอะไรนักหนา ถึงได้กลายเป็นคนขวางโลกแบบนี้…โอ้ อย่างไรก็ตามเธอต้องพยายามเชียร์อัพเข้าไว้…ขืนอยู่กับตานี่สามปีแบบไม่มีภูมิคุ้มกัน มีหวังเธอคงกลายเป็นพวกมีครึ่งวิญญาณแน่ๆ

แม้ภายนอกคฤหาสน์จะดูเหมือนสูงสามสี่ชั้น แต่ที่จริงมีเพียงสองชั้นเท่านั้น เพราะแต่ละชั้นเน้นเพดานสูงให้ห้องโปร่งโล่ง…ที่พักของคอนสแตนตินอยู่ทางปีกซ้ายทั้งหมด นอกจากห้องนอนแล้วก็มีห้องอาบน้ำ ห้องแต่งตัว ห้องทำงาน…อันที่จริงไม่ใช่ห้องของคอนสแตนตินซะทีเดียว แต่เป็น…ห้องของเธอกับคอนสแตนติน เพราะเธอต้องอยู่ห้องเดียวกับเขา…ซึ่งหญิงสาวลืมไปเสียสนิท

“ทำไมคุณถึงไม่ทำห้องข้างๆ ให้เป็นห้องนอนอีกห้องล่ะ…เอาแบบเปิดประตูถึงกันก็ได้ ฉันกับคุณจะได้แยกห้องกันนอน พอตอนเช้าปุ๊บก็ค่อยรีบมาอยู่ห้องเดียวกัน…แล้วก็มีคนใช้เข้ามาเห็น แล้วก็ไปกระจายข่าวว่าเรา…เอ่อ ยังงั้นกันแล้ว อะไรเงี้ย…แบบในละครอ่ะ ไม่รู้ว่าคุณเคยดูหรือเปล่า” เพลงพิณพูดเป็นชุด ขณะเดินตามร่างสูงเข้ามาในห้องกว้างขวางแต่งโทนสีขรึม…ซึ่งเป็นสีเครื่องหมายการค้าของเขาก็ว่าได้

“หยุดเพ้อเจ้อซะที” นั่นคือคำตอบสั้นๆ ของเจ้าของห้อง