ทดลองอ่านนิยาย เพลง(รัก)ของเจ้าชายอสูร บทที่ 9 – บทที่ 10

…ก็ช่างหัวฟูๆ ของเธอปะไร เธอต้องเรียนรู้ได้แล้วว่าที่ปราสาทนี้เขาเป็นใหญ่ ถ้าเกิดเรื่องมาก ฤทธิ์เยอะนัก จะเอาไปขังในหอคอยตัดความรำคาญเลย…คอยดู

คอนสแตนตินทำท่าจะวางเพลงพิณลงชิดริมเตียง ก่อนจะเปลี่ยนใจขยับเข้าไปอีกนิด คนถูกย้ายที่นอนยังคงหลับตาพริ้มไม่มีทีท่าจะรู้สึกตัวสักนิด มือใหญ่จึงกระตุกผมเป็นลอนไปสองสามทีอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะเดินอ้อมมานอนอีกด้านของเตียง

ดวงตาสีน้ำเงินเข้มปิดลง แต่ยังไม่ทันจะนับแพะนับแกะบังคับให้ตัวเองหลับก็ต้องสบถอย่างหัวเสีย เมื่อเพลงพิณกลิ้งมานอนแนบข้างและยกขาขึ้นก่ายเกยตัวเขา คอนสแตนตินคำรามเบาๆ ใช้มือผลักร่างเล็กให้กลิ้งออกห่างไปอีกสองสามตลบแล้วพยายามทำสมาธิ ครู่เดียวเพลงพิณก็ยังพลิกตัวมาก่ายเกยเขาไว้อีก นอกจากนั้นเธอยังซุกหน้าเข้ามาตรงซอกคอเขาจนลอนผมนุ่มๆ เสียดสีกับปลายคางแกร่งแผ่วเบา ชายหนุ่มเม้มปากอย่างเดือดๆ แล้วผลักเธอแรงขึ้นกว่าเดิมพลางพลิกกายนอนตะแคง แต่เพียงอึดใจเดียวเรียวขาเล็กๆ ก็มาพาดเอวเขา แขนเล็กก็มาเกาะเกี่ยวเขาไว้อีก ใบหน้าเล็กถูไถไปมากับแผ่นหลังเปลือยเปล่า

กรอดดด!

เสียงกัดฟันอย่างข่มใจดังขึ้นเป็นระยะในความมืด ก่อนที่ร่างใหญ่โตจะเข้าสู่นิทราได้ง่ายอย่างไม่น่าเชื่อในเวลาต่อมา

“กรี๊ดดด” เสียงกรีดร้องและหมอนใบนุ่มที่ทุบตุ้บๆ มาบนร่างปลุกให้คอนสแตนตินที่กำลังหลับสบายสะดุ้งตื่น แล้วก็พบว่าเพลงพิณกำลังนั่งถือหมอนหน้าตาตื่นอยู่บนเตียงเขา ผมยุ่งชี้โด่ชี้เด่ สายเล็กๆ ของเสื้อเลื่อนหลุดมาที่ต้นแขน ดูน่าตลก

“ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่…คุณทำอะไรฉันเนี่ย” เพลงพิณหอบแฮกๆ ถามโวยวาย มองคนที่เพิ่งลืมตาตื่นอย่างเอาเรื่อง แล้วตาก็แทบกระเด้งหลุดจากเบ้าเมื่อเห็นว่าคอนสแตนตินสวมเพียงกางเกงขาสั้นผ้ายืดสีดำที่ปกปิดอะไรแทบไม่มิด…หญิงสาวเลยหลับตาร้องกรี๊ดๆ ทุบหมอนตุ้บตั้บลงไปอีก

“เงียบซะที!” ชายหนุ่มกระชากหมอนเขวี้ยงไปข้างเตียงแล้วตวาดเสียงดัง จนร่างเล็กหยุดชะงักแล้วขยับถอยไปจนชิดริมเตียงเพื่อให้ห่างจากคนใบหน้าถมึงทึงที่ดูน่ากลัวมาก

หากชายหนุ่มเพียงปรายตาเย็นชามอง “คุณนอนละเมอ…”

“ไม่จริง…ฉันอาจจะนอนขี้เซา นอนดิ้น แต่ฉันไม่มีทางนอนละเมอขนาดนี้แน่” เพลงพิณเถียงคอเป็นเอ็น…ให้ตายก็ไม่เชื่อว่าตัวเองจะทำเรื่องขายหน้าแบบนี้

คอนสแตนตินหันมามองคนโวยวายด้วยดวงตาแฝงแววปริศนา ก่อนจะพูดเสียงเย็น “ถ้าไม่ได้ละเมอมาเอง…แล้วเป็นผมรึไงที่นึกพิศวาสไปอุ้มคุณมา”

หญิงสาวผงะไป มองซ้ายมองขวา มองหน้าดุๆ อย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก นึกหาคำอธิบายที่มีเหตุผลไม่ได้ ก็เริ่มคิดว่าอาจจะเป็นอย่างที่เขาพูดจริงๆ ใบหน้ารูปหัวใจซีดขาวสลับแดงด้วยความรู้สึกอัดอั้นและเก้อกระดาก

“งะ…งั้น ฉันขอโทษก็แล้วกัน ฉันจะกลับห้องแล้ว…แล้วจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก” หญิงสาวพูดตะกุกตะกัก คิ้วเรียวขมวดมุ่นเหมือนไม่เชื่อสิ่งที่เกิดขึ้นมาจริงๆ…เธอนอนละเมอขนาดนั้นได้ยังไง