ทดลองอ่านนิยาย เพลง(รัก)ของเจ้าชายอสูร บทที่ 9 – บทที่ 10

แต่พักใหญ่ต่อมา คิ้วหนาๆ ก็ต้องเลิกสูงขึ้น เมื่อประตูเชื่อมสองห้องเปิดออก แล้วเพลงพิณในชุดนอนสีส้มสลับขาวพิมพ์ลายลิงยิ้มก็เดินลากผ้าห่มกับหมอนเข้ามาในห้องเขา ก่อนจะโยนสิ่งของทั้งหมดลงบนเตียงอีกด้าน

“จะทำอะไร” เจ้าของห้องและเจ้าของเตียงถามเสียงแข็ง จ้องเขม็งไปยังร่างเล็กผมเป็นลอนเคลียต้นคอที่กำลังง่วนกับการจัดที่จัดทางบนเตียงเขา

ดวงหน้ารูปหัวใจที่ขาวนวลหอมกรุ่นไปด้วยแป้งเด็กงอง้ำ ตบหมอนดังป้าบๆ ระบายอารมณ์ขุ่นข้อง “ฮึ…ขอโทษละกันที่มารบกวน ฉันเบื่อกับการนอนละเมอของตัวเองเต็มทีแล้ว คืนนี้ฉันเลยจะนอนที่นี่”

คอนสแตนตินงงจัด มองหญิงสาวที่กำลังปีนขึ้นเตียงของเขาตาปริบๆ “เธอ…จะทำอะไรนะ”

หญิงสาวถอนหายใจฟืดฟาดอย่างหงุดหงิด ถึงเขาจะรู้ว่าเธอละเมอมานอนที่เตียงเขาและก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่เขาก็ยังไม่ได้รู้ลึกไปว่าเธอทำเรื่องน่าอายขนาดไหนกับร่างเขา พูดแล้วก็น่าแปลกว่าคนที่คอยแต่จะบอกเธอปาวๆ ว่าตัวเองนอนหลับยากและตื่นง่าย ทำไมนอนหลับเป็นตายขนาดนั้น…นี่ถ้าท่านเคานต์แดร็กรู้เข้าว่าเธอใช้ร่างหนาๆ ของเขาต่างที่นอน ใช้เอวเขาต่างหมอนข้าง ใช้ซอกคอเขาต่างตุ๊กตาหมี คงเกิดเรื่องใหญ่โต…เพราะงั้นเธอเลยต้องตัดไฟแต่ต้นคืน

หญิงสาวเหลือบมองหน้าบึ้งๆ ของเพื่อนร่วมเตียง เสียงเล็กใสขุ่นข้อง “แก่แล้วหูตึงหรือไงเล่า…ฉันบอกว่าคืนนี้จะนอนที่นี่”

“ทำแบบนี้ทำไม” เสียงทุ้มห้วนสนิท

เพลงพิณส่งเสียงจิ๊จ๊ะในคอ ล้มตัวลงนอนตะแคงชิดริมเตียงแล้วชักผ้าห่มมาคลุมตัว “…ก็ถ้าฉันนอนอยู่ที่นี่อยู่แล้ว กลางคืนเวลาฉันละเมอก็จะได้เดินกลับไปห้องตัวเองไงเล่า…แค่เนี้ย ทำเป็นคิดไม่ออก”

เธอเอาสมองส่วนไหนคิดวะเนี่ย! คอนสแตนตินอุทานในใจ มองก้อนผ้าห่มเล็กๆ ที่ดิ้นยุกยิกเหมือนหาท่านอนที่ถูกใจแล้วส่ายหน้า ถอนหายใจแล้วหยิบแฟ้มงานที่เหลือมาเปิดอ่าน

มาเองแบบนี้ก็ดี จะได้ไม่ต้องเปลืองพลังงานไปอุ้มมา!

งานที่คอนสแตนตินต้องทำลดลงเรื่อยๆ ตามเวลาที่เดินไป แล้วบุรุษรัตติกาลที่มักจะตื่นอยู่ตลอดคืนก็เริ่มรู้สึกว่าหนังตาหนักขึ้น หนักขึ้น…จนต้องหาวออกมาเสียงเบา แล้วเหลือบมองยานอนหลับส่วนตัวที่ตอนนี้กลิ้งมานอนฝั่งเขาเรียบร้อยแล้วด้วยแววตาล้ำลึกปริศนา

โปรดติดตามตอนต่อไป…