ทดลองอ่านนิยาย เพลง(รัก)ของเจ้าชายอสูร บทที่ 9 – บทที่ 10

นี่มันกลิ่นยายตัวแสบนี่! สงสัยจะมานอนที่เตียงเขาเมื่อคืนนี้ ฮึ วุ่นวายไปทุกที่สิน่า…คอนสแตนตินบ่นในใจ ยิ่งสูดลมหายใจเข้าก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงยายแสบนั่น เขาเลยพลิกตัวนอนหงาย…แต่สายไปแล้ว เพราะเหมือนกลิ่นอ่อนๆ นั้นจะติดจมูก…คอนสแตนตินนอนฮึดฮัดอยู่อย่างนั้นพักหนึ่งก็หลับสนิทตลอดคืน

เคร้งงง…เสียงโลหะกังวานใสท่ามกลางความเงียบและมืดสลัวของยามย่ำรุ่งทำให้คอนสแตนตินที่หลับสนิทสะดุ้งตื่นขึ้น ปากหยักเม้มสนิททั้งที่ยังไม่ลืมตา หูของเขาได้ยินเสียงเล็กๆ ของภรรยากำมะลอบ่นอะไรแว่วมาจากห้องข้างๆ…เอะอะตั้งแต่ลืมตาตื่นเลยนะ ยายตัวกวนโทสะ

คอนสแตนตินถอนใจยาวๆ พยายามหลับอีกครั้ง…นึกแล้วก็แปลก เมื่อคืนเขาคิดว่ากว่าจะหลับได้ก็คงหลังตีสามตีสี่ แต่พอหัวถึงหมอนกลับหลับเป็นตายจนได้

แอ๊ดดด…เสียงประตูที่เชื่อมระหว่างสองห้องเปิดออก คอนสแตนตินหรี่ตามองเงาของภรรยาที่เดินผ่านเตียงของเขาไปโดยทำท่าบิดตัวหมุนไหล่เหมือนนักกีฬาวอร์มร่างกายก่อนการซ้อม หญิงสาวเปิดประตูห้องนอนแล้วออกไปสู่ส่วนที่เป็นห้องนั่งเล่น…เสียงใสทักทายคนสนิทดังลอยเข้ามาในห้องแว่วๆ…ยายตัวป่วนจะรีบตื่นไปไหนกัน

ยี่สิบนาทีต่อมาคอนสแตนตินก็ได้รู้คำตอบ เมื่ออยู่ๆ ในขณะที่กำลังเคลิ้มเขาต้องสะดุ้งตื่นสุดตัวด้วยเสียงเพลงจังหวะกระแทกกระทั้นที่ดังก้องไปทั่วราวกับมีใครเอาลำโพงยักษ์มาตั้งอยู่ตามจุดต่างๆ ของปราสาท…ชายหนุ่มปวดหัวจี๊ด สปริงตัวลุกจากที่นอนด้วยแรงโทสะ กระชากประตูเปิดออกจนบานประตูแทบจะปลิวหลุดจากกรอบ…มันจะมากไปแล้วนะ

“วัน ทู วัน ทู ทรี…เย้ เย้ เลิฟ ยู เซเว่น เดย์ส…เมก เลิฟ เอฟวรี่เดย์…เย้ เย้”

ร่างเล็กในชุดออกกำลังกายเต้นฮิพฮ็อพด้วยท่าทางที่เคยได้รับการสอนมาจากโรงเรียนสอนเต้นในนิวยอร์กที่ตัวเองอุตส่าห์เจียดเงินค่าขนมไปเรียนระหว่างเรียนการออกแบบ หญิงสาวกระโดดแยกขากลางอากาศอีกครั้งแล้วร้องท่อนโปรดของเพลง

“เมก เลิฟ เซเว่น เดย์ส…ทรี โฟร์ ไฟว์ ไทม์ส อะ เดย์ เย้ เย…วู้ วู้”

“เพลงพิณ!” คอนสแตนตินตะโกนให้หยุดอย่างเหลืออด…แต่หญิงสาวกลับไม่ได้ยิน เพราะเสียงเพลงที่ดังมากและก้องกังวานไปทั่ว

คนตัวโตย่างสามขุมมาหา ไม่สนใจจะชื่นชมในความสามารถของร่างเล็กที่กำลังใช้มือยืนต่างเท้าและดีดขาที่ชี้ฟ้าผลุงๆ ไปด้วย

เขาไม่สนใจจะรอให้เธอจบท่าเต้นพิสดารนั่น คว้าเสื้อยืดเล่นกีฬาของเธอจากด้านหลังแล้วกระชากร่างเล็กให้เข้ามาปะทะกับอกเปลือยเปล่าขณะที่เจ้าตัวร้องวี้ดๆ ตาดุๆ กวาดไปมองคนรับใช้ที่แอบมองอย่างสนใจอยู่ตามจุดต่างๆ จนพากันลนลานหลบวูบ ร่างบึกบึนแข็งแรงที่มีเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวปกปิดหนีบร่างเล็กที่ดิ้นกระแด่วๆ เข้ามาในห้องชุด

“ทำบ้าอะไรหา!” ชายหนุ่มตะคอก

เพลงพิณที่หน้าตาแดง เต็มไปด้วยเหงื่อเกาะพราวสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมแล้วย่นคิ้วใส่คนถามเป็นนัยประมาณว่าถามอะไรโง่ๆ “ออกกำลังกายน่ะสิ…ก็เห็นๆ อยู่”