บทที่ 4
รอยเฆี่ยน
นางนึกไม่ถึงว่าจะเห็นรอยเฆี่ยนบนตัวเขา
แม้เขาจะรีบหันกลับไป แต่นางเห็นรอยเฆี่ยนรุนแรงที่ตัดกันไปมาบนแผ่นหลังของเขาแล้ว
อีกทั้ง…เขาผอมมาก
ตั้งแต่วินาทีที่เข้ามาในห้อง นางก็เห็นแล้วว่าร่างกายเขาผอมมาก กล้ามเนื้อแข็งแกร่งตึงแน่นเหมือนก้อนหิน แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่เขาก็ยังผอมจนแทบเห็นโครงกระดูก
จวบจนตอนนี้เคลจึงตระหนักว่าตัวเองไม่ควรทะเล่อทะล่าเข้ามา แต่นางที่เหน็ดเหนื่อยเกินไปโมโหจนขาดสติ ลืมว่าต้องควบคุมอารมณ์ตัวเอง
ต่อให้เขาไม่ถือสาที่คนอื่นจะเห็นรอยแผลบนตัว แต่เขาต้องไม่ชอบให้คนอื่นเห็นว่าเขาผ่ายผอมขนาดนี้แน่ ชายหนุ่มตรงหน้าดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก เหมือนหมีตัวใหญ่ที่หิวโซมาหลายเดือน
การที่เขาหันหลังอย่างรวดเร็วทำให้นางรู้ว่าเขาใส่ใจกับเรื่องนี้มากจริงๆ
แทบจะในเวลาเดียวกัน นางตระหนักได้ว่าทำไมทุกครั้งเวลาออกจากบ้านเขาถึงต้องสวมอุปกรณ์ของอัศวินพวกนั้น เกราะอ่อนที่ทั้งหนาและแข็งแกร่ง เกราะห่วงโซ่และเสื้อตัวยาวล้วนทำให้เขาดูบึกบึนกว่าความเป็นจริงมาก ผู้ชายคนนี้รู้ดีว่าเขาต้องรักษาภาพลักษณ์จอมปลอมของตัวเองในอดีตที่เคยสูงใหญ่กำยำไว้ เพราะหากแม้แต่ลอร์ดของปราสาทยังกินไม่อิ่ม ทุกคนย่อมตกอยู่ในความสิ้นหวัง
แต่นางเข้ามาแล้ว อีกทั้งเขายังยืนอยู่ตรงนั้น ข้ารับใช้ขนถังอาบน้ำเข้ามาอย่างยากลำบาก นางจะจากไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้ แบบนั้นจะทำให้ทุกอย่างเสียเปล่า
เคลจึงเทน้ำลงในถังอาบน้ำอย่างรีบร้อน สั่งคนอื่นๆ ให้รีบเทน้ำลงไปเพื่อให้ไอน้ำปกคลุมไปทั่วห้อง โชคดีที่ความกลัวทำให้ข้ารับใช้เหล่านั้นไม่กล้ามองเขาแม้แต่แวบเดียว
หลังจากนั้นนางก็บังคับให้ตัวเองมองเขาอีกครั้ง
ใต้คางของชายผู้นั้นเกร็งแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากนูนขึ้น สองมือกำหมัด ดวงตาฉายความกระอักกระอ่วนและโทสะที่สะกดกลั้นไว้ไม่อยู่
หากเขายกมือขึ้นตบตีนาง นางคงไม่แปลกใจแม้แต่น้อย นางเกือบจะหันหลังหนีไปแล้ว แต่ในชั่วอึดใจเคลพลันตระหนักว่าหากตัวเองหนีไปเรื่องราวมีแต่จะแย่ลง
อีกทั้งให้ตาย เขาจำเป็นต้องอาบน้ำจริงๆ
นางจะหนีไม่ได้ ดังนั้นนางจึงกำพรมขนแกะในมือแน่นและท้าทายเขา
เขาหรี่ตาลง เคลรอให้เขาตวาดไล่นางออกจากห้อง แต่วินาทีต่อมาเขากลับก้มตัวถอดกางเกงขายาวเข้ารูปออก เผยให้เห็นท่อนขาทั้งสองที่ผอมทว่าแข็งแรง ตลอดจนความเป็นชายตรงหว่างขาที่ฮึกเหิมชี้ตั้ง
