“หากท่านไม่พูดย่อมไม่มีใครรู้ว่าข้านอนบนพื้น”
เขาแค่นยิ้ม
เสียงหัวเราะหยันนั้นทำให้นางอดขึงตาใส่เขาไม่ได้
“รู้ไว้เถอะ อยู่ที่นี่ต่อให้เจ้าแค่ผายลมเสียงก็ดังไม่ต่างจากฟ้าผ่า” เขาไม่อยากเชื่อเลยว่านางจะโง่เขลาถึงเพียงนี้ “ทุกคนที่นี่ล้วนคอยแอบดูเจ้าอยู่หลังประตูหน้าต่าง”
“ข้ารู้” นางหันกลับไปปูฟูกนอนบนพื้นข้างหน้าต่างต่อพลางพูด “เพราะฉะนั้นข้าจึงบอกโซเฟียว่านี่เป็นของที่ท่านต้องการ พรุ่งนี้เช้าข้าจะเก็บมันก่อนที่พวกนางจะเข้ามา”
ผ้าปูเตียงกับพรมผืนบางต้านลมหนาวที่พัดเข้ามาจากหน้าต่างไม่ได้แม้แต่น้อย แต่เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เอาแต่มองหญิงผู้นั้นปูที่นอนข้างหน้าต่างอย่างดื้อรั้น จากนั้นนางก็ถอดรองเท้าและแกะแถบผ้าที่มัดผมออก
นอกจากปอยผมสีขาวตรงหน้าผากแล้วเส้นผมนางยาวและดำมาก นางหันกลับไปหยิบหวีออกมาจากตะกร้าใบเล็กที่นำมาด้วย จากนั้นหยิบขวดใบเล็กออกมา เทน้ำมันลงบนฝ่ามือเล็กน้อย เขามองนางนวดน้ำมันด้วยฝ่ามือทั้งสองจนอุ่นร้อน ก่อนจะทาบนใบหน้าและลำคอ
ก่อนกลับมานางไปอาบน้ำแล้ว กระโปรงที่นางสวมอยู่ไม่เหมือนก่อนหน้านี้
บางทีอาจเพราะความประหม่า นางจึงทำอะไรอย่างรวดเร็ว
เดิมทีเขาคาดหวังว่านางจะถอดถุงเท้ายาวสีดำทั้งสองข้าง แต่นางไม่ทำเช่นนั้น พอทาน้ำมันเสร็จนางก็หันหลังให้เขาและซุกตัวเข้าไปในพรมสีเทาอย่างรีบร้อน ราวกับทำแบบนี้แล้วจะสามารถกันตัวเองจากโลกภายนอกได้
เขาแค่นเสียงหยันและก้มหน้าคำนวณสิ่งที่อยู่ตรงหน้าต่อให้เสร็จ
เนิ่นนานผ่านไป เขาวางกระดาษเนื้อหยาบและเป่าเทียนดับไฟ
จังหวะที่ไฟในห้องดับวูบ เคลกลั้นหายใจ ยามนี้เองที่นางตระหนักว่าตัวเองควรหันไปเผชิญหน้ากับเขา เวลาเขาเข้ามาใกล้นางจะได้ป้องกันได้ทัน นางอยากพลิกตัว แต่กลับไม่กล้าขยับตัวส่งเดช เกรงว่าจะเป็นการดึงดูดความสนใจเขา
นางได้ยินเสียงเขาเคลื่อนไหวอยู่ในห้อง แต่เสียงนั้นอยู่อีกฟากใกล้กับเตียง ไม่มาถึงตรงนี้ ไม่ได้ขยับใกล้เข้ามาเลย
หลังจากนั้นเขาก็ขึ้นไปบนเตียง ทุกอย่างสงบลง
หญิงสาวผ่อนลมหายใจที่เก็บกลั้นอยู่ในอกออกมา จากนั้นถึงกล้าปรับท่านอนช้าๆ ขยับพรมให้กระชับยิ่งขึ้นเพื่อกันลมหนาวที่พัดเข้ามาทางหน้าต่าง
ทว่าแม้นางจะห่มผ้าอย่างแน่นหนาแล้วก็ยังคงรู้สึกว่าลมพัดเข้ามาจากตรงฝ่าเท้า นางข่มความรู้สึกอยากลุกขึ้นเอาพรมห่อเท้า แล้วพยายามยัดพรมเข้าไปใต้ฝ่าเท้าแทน
นางปรับท่าอยู่พักใหญ่จนมั่นใจว่าไม่มีลมเล็ดลอดเข้ามาได้แล้วจึงพอใจและหยุด ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ
ดวงจันทร์สลัวรางค่อยๆ ไต่ขึ้นมาอยู่ในกรอบหน้าต่าง ก่อนจะเลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆ
นางจ้องดวงจันทร์เลือนรางที่ดูเหมือนถูกคลุมด้วยผ้าโปร่งอีกที มองเมฆลอยมาและลอยผ่านไป
ให้ตาย พรมผืนนี้บางเกินไป
