แม้นางจะสงสัยเหลือเกินว่าตัวเองจะหลับได้ภายใต้สถานการณ์นี้หรือไม่ แต่เขาพูดไม่ผิด ไม่มีใครกล้าบุกเข้ามาในห้องของเขาและดึงนางออกไปจากอ้อมอกเขา
ส่วนเขาเห็นได้ชัดว่าไม่สนใจนางแม้แต่น้อย อย่างน้อยคืนนี้ก็ไม่มีความสนใจ
หัวใจที่เต้นรัวของนางจึงค่อยๆ เต้นช้าลง สุดท้ายจังหวะหัวใจก็เปลี่ยนเป็นเนิบช้า
ห่างออกไปในป่าทึบ หมาป่าฝูงหนึ่งเห่าหอนกับพระจันทร์ แต่เสียงหอนนั้นอยู่ไกลมาก อีกทั้งสิ่งที่อยู่นอกกำแพงหินไม่ใช่อันตรายใกล้ตัว
แต่ผู้ชายที่ร่างกายแนบติดกับนางอยู่นั้นใช่
นางควรจะระมัดระวังตัวต่อไป แต่การไม่ได้หลับสนิทเกือบครึ่งเดือนทำให้เรื่องนี้เป็นไปได้ยากเหลือเกิน อีกทั้งผู้ชายข้างหลังยังเหมือนเตาผิง แผ่ไอร้อนที่ชวนให้รู้สึกสบายตัวออกมา ให้ความอบอุ่นแก่ร่างกายเย็นเฉียบของนางผ่านพรม
อากาศหนาวเย็นถูกเขากันไว้ข้างนอก
ความรู้สึกปลอดภัยที่หายไปนานผุดขึ้นอย่างไร้สาเหตุ ทำให้ร่างกายนางผ่อนคลาย
พอร่างกายอบอุ่น ไม่นานนางก็หาวไม่หยุด หนังตาหลุบลงครั้งแล้วครั้งเล่า แม้เสียงกรนของเขาจะดังอยู่ข้างหู หนวกหูอย่างยิ่ง แต่ดวงตาของนางยังคงปิดลงในชั่วจังหวะที่ไม่ทันระวัง
ความคิดสุดท้ายก่อนหลับไปคือพรุ่งนี้นางต้องต้มชาสมุนไพรแก้คัดจมูกให้เขา เขาจะได้หุบปากและใช้จมูกสูงโด่งของตัวเองหายใจ
เขาตื่นขึ้นมาตอนฟ้าสาง หญิงสาวในอ้อมกอดห่มผ้าแน่นและหลับสนิท นางพลิกตัวกลับมากลางดึกและอิงซบเขา ศีรษะเล็กพิงอยู่บนไหล่ของเขา เส้นผมสีดำล้อมกรอบดวงหน้าเล็กขาวซีด
ปอยผมสีขาวตรงหน้าผากนางยังคงสะดุดตา เขารู้ว่าเส้นผมของบางคนกลายเป็นสีขาวตั้งแต่อายุสิบกว่าขวบ แต่ส่วนใหญ่ผมของคนเหล่านั้นจะค่อยๆ ขาวทั้งศีรษะ เขาไม่เคยเห็นใครเป็นอย่างนาง นอกจากปอยผมตรงหน้าผากแล้ว ผมส่วนอื่นของนางดำสนิทเหมือนท้องฟ้าราตรีกลางฤดูหนาว
เพราะเหตุนี้เองทำให้นางยิ่งดูแปลกประหลาด แต่ความจริงพอมองนานๆ เข้าเขากลับรู้สึกคุ้นเคยกับความแตกต่างจากคนอื่นของนางโดยไม่รู้ตัว
นางหลับสนิทไม่ขยับเขยื้อน ริมฝีปากเล็กนุ่มเนียนเผยอเล็กน้อย ขนตายาวหลุบลง มือเล็กขาวกระจ่างจับพรมตรงหน้าอกแน่น ท่าทางราวกับกลัวใครจะมาแย่งไป แต่เนื่องจากหลับสนิทเกินไป นิ้วของนางจึงคลายออกนานแล้ว
ผู้หญิงคนนี้งดงามจริงๆ แถมร่างกายนางยังไม่มีกลิ่นเหม็นแม้แต่น้อย
เพื่อความแน่ใจ เขาขยับเข้าไปใกล้และสูดดมสองทีอย่างอดไม่ได้
ไม่มี
ร่างกายนางไม่มีกลิ่นเหม็น ไม่เพียงไม่เหม็น แต่ยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของใบหญ้า
น่าจะมาจากน้ำมันที่นางทา กลิ่นหอมอ่อนจางเหล่านั้นเหมือนแผ่ออกมาจากผิวขาวดุจหิมะของนาง ทำให้เขาอยากอ้าปากกัดนางสักคำอย่างอดใจไม่อยู่
