ทดลองอ่าน ข้าต้องปกป้องศิษย์พี่ผู้หล่อเหลา บทที่ 58-59

ขณะที่มู่หวาฮุยกำลังพูดอยู่นั้น รอบตัวมีเสียงเผาไหม้ดังเปรี๊ยะปร๊ะอยู่ตลอดเวลา ยังมีคานตัวหนึ่งถูกเผาร่วงลงมากระแทกกับพื้นเสียงดังโครม มีประกายไฟกระเด็นออกมาจำนวนมาก

เมิ่งถังมีม่านอาคมแผ่คลุมอยู่ ควันหนาทึบกับประกายไฟยังทำอะไรนางไม่ได้ แต่นางก็รู้สึกร้อน

หอเก็บตำราของสกุลโจวโครงสร้างทำจากไม้ ตำรับตำราวรยุทธ์ที่อยู่ข้างในล้วนเป็นกระดาษ พอถูกไฟไหม้ก็ย่ำแย่เป็นอย่างยิ่ง

นอกจากนี้เมิ่งถังก็ไม่รู้ว่าม่านอาคมของตนยังจะต้านทานได้อีกนานเพียงใด ในใจร้อนใจยิ่ง

ดังนั้นกับคำตำหนิของมู่หวาฮุย นางในเวลานี้ก็ไม่มีปัญญาจะไปชี้แจง

หากแต่ยื่นมือไปกุมมือมู่หวาฮุย เงยหน้าขึ้นขอร้องด้วยความร้อนใจ

“ศิษย์พี่ ข้าจะหาบันทึกการเดินทางเกี่ยวกับดินแดนบุปผาในคันฉ่อง ดวงจันทร์กลางน้ำเล่มหนึ่ง ท่านช่วยข้าหาได้หรือไม่”

มู่หวาฮุยหลุบตามองนาง ไม่ได้พูด

ในใจกลับยังคงมีความประหลาดใจ

ดินแดนบุปผาในคันฉ่อง ดวงจันทร์กลางน้ำเขาก็เพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก เมิ่งถังรู้ได้อย่างไร

นอกจากนี้นางรู้ได้อย่างไรว่าในหอเก็บตำราของสกุลโจวมีบันทึกการเดินทางเกี่ยวกับดินแดนบุปผาในคันฉ่อง ดวงจันทร์กลางน้ำอยู่เล่มหนึ่ง

ดูเหมือนนางจะรู้อะไรมากมายที่เขาไม่รู้ อย่างเช่นก่อนหน้านี้นานแล้ว นางก็บอกจะปกป้องเขามาโดยตลอด แต่พลังวัตรของเขาสูงกว่านาง เขาจำเป็นต้องได้รับการปกป้องจากนางตั้งแต่เมื่อไร เพราะเหตุใดนางจึงพูดเช่นนั้น

แล้วอย่างเช่นก่อนหน้านี้นานแล้วนางก็คล้ายเจตนาไม่เจตนาพูดต่อหน้าเขาว่าอวิ๋นชูเยวี่ยกับหลิงซิงเหยาสองคนต่างชอบพอกัน ห่วงว่าเขาจะชอบอวิ๋นชูเยวี่ย ตอนรู้ว่าเขากับอวิ๋นชูเยวี่ยมีการหมั้นหมายกัน นางก็มีท่าทีสงบนิ่งยิ่ง กลับเหมือนรู้เรื่องนี้มานานแล้วเช่นนั้น เพียงยืนกรานให้เขายกเลิกการหมั้นหมายกับอวิ๋นชูเยวี่ย

ความฉงนสงสัยในใจของมู่หวาฮุยนับวันยิ่งลึกซึ้ง

เมิ่งถังกลับยิ่งร้อนใจ

ไฟลุกโหมแรงเพียงนี้ เห็นอยู่ว่าหนังสือทั้งหอเก็บตำราถูกเผาไปทีละเล่มๆ นางกังวลมากว่าบันทึกการเดินทางเล่มนั้นจะถูกเผาไปแล้ว

จึงเขย่าแขนมู่หวาฮุยพลางวิงวอน “ศิษย์พี่ ท่านรีบช่วยข้าหาดู ขอเพียงหาบันทึกการเดินทางเล่มนั้นพบ ข้าก็จะไปจากที่นี่พร้อมกับท่านทันที”

ในจิตใต้สำนึกรู้สึกว่าในโลกนี้ไม่มีเรื่องอะไรยากสำหรับมู่หวาฮุย ขอเพียงเขายินดีช่วยเหลือ เรื่องต้องสำเร็จแน่นอน

มู่หวาฮุยยังคงไม่ได้พูดอะไร เพียงหลุบตามองนาง ในดวงตาดำสนิทลึกล้ำคู่นั้นมีอารมณ์ความรู้สึกที่นางอ่านไม่ออก

แต่พริบตาถัดมามู่หวาฮุยก็หลับตาทั้งสองลง พยายามสุดความสามารถของตนส่งจิตออกไปข้างนอกทั้งหมด ละผ่านหนังสือที่เหลือทุกเล่มในหอแห่งนี้ไปอย่างรวดเร็วดุจแสงเงา

ผ่านไปครู่หนึ่งเขาพลันลืมตาขึ้น มือหนึ่งโอบเอวบางของเมิ่งถัง แล้วพุ่งทะยานไปข้างหน้า

พริบตาเดียวก็มาถึงมุมหนึ่งทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ เขากวาดชายแขนเสื้อออกไป

ประหนึ่งมีลมพายุรุนแรงพัดผ่าน หนังสือทั้งหมดที่วางอยู่บนชั้นวางสูงตรงหน้า ไม่ว่าจะติดไฟแล้ว หรือยังไม่ติดไฟต่างถูกพัดขึ้นไปกลางอากาศดังพึ่บพั่บ

มู่หวาฮุยกระโจนขึ้นไป ยื่นมือไปคว้าหนังสือเล่มหนึ่งในนั้น

หนังสือเล่มนี้ถูกประกายไฟกระเด็นถูก เริ่มมีควันลอยขึ้นมา คิดว่าอีกพริบตาเดียวก็คงจะมีประกายไฟพวยพุ่งขึ้นมาแล้ว

มู่หวาฮุยสะบัดชายแขนเสื้อปัดประกายไฟบนหนังสือออก แล้วยกมือขึ้นประกบนิ้วท่องอาคมอย่างรวดเร็ว แช่แข็งหนังสือทั้งเล่ม

จากนั้นเขาก็ทิ้งตัวกลับมาที่ข้างกายเมิ่งถัง มือหนึ่งยื่นหนังสือให้นาง มือหนึ่งโอบเอวนางขี่กระบี่พุ่งตรงขึ้นไปบนท้องฟ้า

พริบตาถัดมาหลังจากพวกเขาออกไปจากหอเก็บตำรา สิ่งก่อสร้างทั้งหลังก็พังโครมลงมา แสงไฟและควันที่หนาทึบพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า

เมิ่งถังถูกมู่หวาฮุยโอบอยู่ในอ้อมแขน หันมองลงมาจากกลางอากาศ ในใจอดรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาในภายหลังไม่ได้

เมื่อครู่ถ้าการเคลื่อนไหวของมู่หวาฮุยช้ากว่านี้เพียงนิดเดียว คิดว่าพวกนางสองคนคงได้ฝังร่างอยู่ในทะเลเพลิงแล้วกระมัง