ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 1

บทที่ 1

วันเวลาย่างเข้าสู่ต้นฤดูใบไม้ผลิ แต่เมื่อดวงตะวันลับหายไปทางทิศตะวันตก ความหนาวเย็นยามสายัณห์ยังคงเสียดแทงดุจใบมีด

ตรงสุดถนนหลวงในทุ่งกว้างค่อยๆ ปรากฏเงาคนและม้าขบวนหนึ่ง คนขี่ม้าหลายคนคอยคุ้มกันรถม้าคันหนึ่ง กำลังเร่งรุดไปยังเมืองที่ตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยวบนพื้นทรายราบเรียบสีเหลืองซึ่งอยู่ด้านหน้าตรงบริเวณที่พระอาทิตย์ตกดิน

คนกลุ่มนี้เคาะประตูเมืองก่อนจะเข้าไปด้านใน ตอนมาถึงหน้าประตูใหญ่ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางสุดท้าย ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว

สายลมยามราตรีพัดโคมไฟสองดวงที่หน้าประตูแกว่งไกว แสงเงาสั่นไหววูบวาบ

สิ่งปลูกสร้างหลังนี้แตกต่างจากบ้านชาวบ้านทั่วไปในเมือง หน้าประตูทางเข้าดูเคร่งขรึมน่าเกรงขาม แต่นี่เป็นเพียงความรู้สึกแรกเมื่อได้เห็นเท่านั้น หลังจากเดินเข้าไปใกล้อีกสักนิดจะเห็นว่าประตูใหญ่เก่าคร่ำคร่า ผิวกำแพงสองข้างมีรอยกระดำกระด่าง กระทั่งมีร่องรอยหลุดลอกอยู่หลายแห่ง เพียงแต่เจ้าของเรือนแห่งนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยใส่ใจเรื่องนี้มากนัก ไม่ได้บูรณะซ่อมแซมใดๆ

ที่นี่ก็คือจวนผู้ว่าการเขตเวยหย่วน มณฑลกานเหลียง

ช่วงไม่กี่ปีมานี้ละแวกโดยรอบนับว่าสงบสุข จวนผู้ว่าการเขตไร้เรื่องราว ตกเย็นก็ปิดประตูแต่หัววัน ผู้นำขบวนรถม้าเป็นบุรุษในวัยสี่สิบกว่า เขาไม่ใส่ใจที่จะปัดฝุ่นซึ่งเกาะอยู่บนหมวกและไหล่ออก พลิกตัวลงจากหลังม้าแล้วก็สาวเท้าเร็วๆ ขึ้นบันไดไปตบประตูถามเสียงต่ำ

“ผู้ว่าการอยู่หรือไม่”

เด็กหนุ่มคนหนึ่งชะโงกหน้าออกมา เขาจำอีกฝ่ายได้ จากนั้นก็มองรถม้าที่จอดอยู่นอกประตูแวบหนึ่งก่อนจะยิ้มแย้มหน้าบาน

“อยู่ๆ!…แม่ทัพเหอรับแม่นางน้อยเยี่ยมาแล้วหรือ”

เยี่ยซวี่อวี่ถูปลายนิ้วที่แข็งจนชาจากความหนาวเย็นในแขนเสื้อช้าๆ

เสียงพูดด้วยความเบิกบานใจของคนที่มาเปิดประตูดังผ่านผนังรถม้าลอยมาเข้าหูนางไม่ขาดสาย

“…ผู้ว่าการบอกว่าแม่ทัพเหอน่าจะรับคนมาถึงในช่วงไม่กี่วันนี้ สั่งกำชับผู้น้อยซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้คอยใส่ใจการเคลื่อนไหวนอกประตูอยู่ตลอดเวลา ตอนกลางวันก็ยังดี พอเข้าสู่ราตรีกาล แม้แต่นกเค้าแมวยังต้องงีบหลับ ผู้น้อยกลัวว่าจะหลับเป็นตายไม่ได้ยิน หลายวันมานี้ถึงหลับตาก็ต้องตั้งหูขึ้น อดตาหลับขับตานอนมาหลายวัน ในที่สุดก็ตั้งตารอจนคนมาถึงแล้ว…”

คนเฝ้าประตูผู้นี้ดูเหมือนจะเป็นคนช่างพูด พอมีโอกาสก็พล่ามไม่หยุด

ไม่นานเหอจิ้นก็เดินกลับมา “แม่นางน้อย เรามาถึงแล้ว”

แม้เขาจะเป็นขุนพลจ๋าเฮ่า ขั้นต่ำที่ทำศึกแบบจรยุทธ์ แต่ก็มีประสบการณ์มาก มีคนที่แข็งแกร่งองอาจห้าวหาญมากมายที่ได้แต่มองดูเขาด้วยความเลื่อมใส ทว่าเขาในเวลานี้กลับกำลังพูดจาด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมยิ่ง

เด็กหนุ่มที่มาเปิดประตูผู้นี้มีนามว่าชิงโถว เดิมเป็นเด็กรับใช้ในจวน ทำงานคล่องแคล่วเฉลียวฉลาด เนื่องจากคนเฝ้าประตูอายุมากแล้ว เมื่อไม่นานมานี้เขาจึงได้ขันอาสามาเฝ้าประตูแทน ท่านเจ้าบ้านให้ความสำคัญต่อแม่นางน้อยเยี่ยผู้นี้อย่างมาก ได้เตรียมการทุกอย่างสำหรับการมาถึงของนางราวกับกำลังต้อนรับบุตรสาวเช่นนั้น คืนนี้ได้เห็นเหอจิ้นก็มีท่าทีต่อนางเช่นนี้ ชิงโถวอดที่จะอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาไม่ได้ นัยน์ตาเด็กหนุ่มเบิกกว้างขึ้น อยากเห็นยิ่งนักว่าอีกฝ่ายเป็นบุคคลเช่นไรกันแน่