ทดลองอ่านหวนคืนอีกครา สู่ห้วงเวลาแสนงาม 5 บทที่ 346-บทที่ 347

บทที่ 347

“เสด็จย่า…” องค์หญิงเจินเจินหันมองขวับไปทางหยางไทเฮาด้วยสีหน้าตะลึงลาน กลับปะทะเข้ากับสายตานิ่งสนิทดุจผิวน้ำของอีกฝ่าย

มือที่สอดไว้ในแขนเสื้อหลวมกว้างกำเข้าหากันแน่นจนปลายเล็บอมชมพูกลายเป็นสีขาวซีด หยางไทเฮาเพ่งมองอยู่ นางยกมือขึ้นช้าๆ จับผ้าคลุมหน้า

“เจินเจิน…” เจียงซือหร่านร้องเรียกเสียงหนึ่งอย่างสุดระงับ

นางไม่เข้าใจว่าทั้งที่ไทเฮาเป็นท่านย่าแท้ๆ ของสหายรัก แต่เหตุใดถึงใจร้ายปานนี้ จะให้เจินเจินปลดผ้าคลุมหน้าลงต่อหน้าผู้คน

องค์หญิงเจินเจินไม่สนใจเสียงเรียกของเจียงซือหร่าน นางแข็งใจดึงผ้าคลุมหน้าออกเผยให้เห็นดวงหน้าในสภาพน่าอนาถจนทนดูไม่ได้

นางมองไปทางเฉียวเจานิ่งๆ ตัวสั่นเทาน้อยๆ

ขณะที่เผยใบหน้าตนต่อหน้าธารกำนัล องค์หญิงเจินเจินรู้สึกอัปยศอดสูอย่างสุดแสน ทว่านางหมดหนทางแล้ว บัดนี้นางไม่เหลืออะไรสักอย่าง หรือว่าจะยอมสูญเสียแม้แต่ความโปรดปรานของไทเฮาไปด้วย

อันที่จริงตอนนี้นางไม่กลัวตายด้วยซ้ำไป แต่ว่านางทำใจยอมรับไม่ได้…ยอมรับไม่ได้ที่ชีวิตอันสวยงามในวัยสาวต้องกลายเป็นเช่นนี้

เสด็จย่าเคยตรัสว่านางเป็นองค์หญิงของราชวงศ์ จะเชิญหมอชื่อดังทั่วหล้ามาให้ ถึงแม้หมอเทวดาหลี่ล่วงลับไป ทำให้นางสิ้นหวังมาก แต่ถ้าเกิดว่า…ถ้าเกิดว่ายังมีคนรักษาใบหน้านางให้หายดีได้เล่า

เพื่อโอกาสหนึ่งในหมื่นนั่น นางไม่มีทางยอมแพ้

“คุณหนูหลีซาน เจ้าเห็นอาการขององค์หญิงเก้าแล้วนะ” หยางไทเฮากล่าวด้วยสีหน้านิ่งเฉย

พระโอรสของนางหมกมุ่นอยู่กับการแสวงหาชีวิตอมตะ เป็นฮ่องเต้ที่ไม่ใฝ่ใจในงานราชกิจมานานหลายปี พวกขุนนางชั้นผู้ใหญ่ไม่พอใจอยู่ลับหลังแต่แรก นางผู้เป็นไทเฮาจึงทำตามความพอใจเกินไปไม่ได้

อย่างไรก็ต้องหาจุดผิดอย่างจะแจ้งถึงลงโทษคนได้เพื่อมิให้ตกเป็นที่ครหา

ดีที่เจินเจินเป็นเด็กรู้ความผู้หนึ่ง

ใบหน้าขององค์หญิงเจินเจินทำให้เฉียวเจาตะลึงพรึงเพริดอย่างยิ่งยวดไปอึดใจหนึ่ง นางคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าใบหน้าของนางจะสาหัสอย่างนี้

“ไทเฮา หม่อมฉันเดินเข้าไปใกล้ขึ้นได้หรือไม่ เช่นนั้นถึงเห็นได้ชัดเจนเพคะ”

แววโกรธเกรี้ยวจุดวาบขึ้นในดวงตาขององค์หญิงเจินเจิน

เจียงซือหร่านผูกคิ้วนิ่วหน้า “หลีซาน เจ้าอย่าทำเกินไป!”

“เจ้าก้าวมาข้างหน้า” หยางไทเฮากล่าวเสียงขรึม นางกลับอยากดูนักว่าแม่เด็กน้อยผู้นี้จะทำอย่างไร ตอนนี้ยิ่งไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ อีกประเดี๋ยวจะต้องร้องไห้

ด้านลี่ผินลอบกำมือเป็นหมัด เล็บมือที่ตัดแต่งไว้อย่างเรียบร้อยสวยงามจิกลงกลางอุ้งมือ นางรำพึงในใจ กล้าหัวเราะเยาะบุตรสาวของนางรึ นางจดบัญชีแค้นนี้ไว้แล้ว ต่อให้ไทเฮาไม่แยแสสนใจ วันหน้ามีโอกาสนางจะต้องสะสางให้สาสม

คล้ายว่าเฉียวเจารับรู้ถึงกระแสอารมณ์ที่ปรวนแปรไม่เป็นมิตรรอบด้านได้ แต่นางยังเดินไปหยุดยืนห่างองค์หญิงเจินเจินราวครึ่งจั้งอย่างเยือกเย็น เพ่งมองอีกฝ่ายโดยไม่กะพริบตา

องค์หญิงเจินเจินหลุบตาลงอย่างอดกลั้น จนกระทั่งทนไม่ไหวจริงๆ ถึงมองสบตาคนตรงหน้า นางกัดริมฝีปากไม่ขยับกายหากสายตาราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อคนตรงหน้าใจจะขาด

มองเลย มอง มองเสียให้พอ ข้าขอให้เจ้าฝันร้ายตอนกลางคืน!