ทดลองอ่าน กับดักดวงดาว บทที่ 3

เมื่อมายืนอยู่ใกล้ๆ กันแบบนี้ เอ็มมานูเอลพบว่าความสูงเกือบแตะร้อยเก้าสิบของตัวเองช่างข่มร่างตรงหน้าให้ดูเล็กกระจ้อยร่อยมากเหลือเกิน ตอนนั้นเองที่ชายหนุ่มสังเกตเห็นว่าไหล่ของเต็มเดือนกำลังสั่นอยู่ ทำให้จากทีแรกที่ตั้งใจจะวีนเด็กคนนี้ให้เต็มที่ตอนนี้กลับต้องมาใจอ่อนยวบยาบ ขึ้นเสียงใส่ไม่ลงเสียอย่างนั้น

“โอเคไหมเนี่ย” เอ็มมานูเอลเอื้อมมือไปแตะไหล่เด็กสาวเบาๆ

“ไม่เป็นไรค่ะ แค่ตกใจนิดหน่อย เต็มไม่ชอบเสียงดังๆ น่ะ” เต็มเดือนปัดมือเขาออกอย่างสุภาพ เธอหันมาเผชิญหน้ากับคนตัวสูงตรงๆ แต่ไม่มีใครเปิดประเด็นพูดเรื่องในคืนนี้ออกมาเสียที พวกเขาได้แต่ยืนนิ่งๆ มองหน้ากันอย่างนั้นอยู่นาน

“เอ่อ…” สุดท้ายก็เป็นเอ็มมานูเอลที่เปิดบทสนทนาก่อน “เราเคยเจอกันตอนเป็นเด็กใช่ไหม”

“ค่ะ เราเคยเล่นด้วยกันตอนเด็กๆ” เด็กสาวตอบเสียงแผ่วเบา

“แล้วเธอรู้หรือเปล่าว่าเราสองคนจะโดนจับแต่งงาน” เสียงเข้มของเอ็มมานูเอลถามต่อเป็นภาษาไทยอย่างช้าๆ แม้จะไม่คล่องเท่าเจ้าของภาษา แต่ก็ถือว่าชายหนุ่มไม่ได้ลืมภาษาบ้านเกิดของแม่และใช้มันได้อย่างดีทีเดียว

“เพิ่งรู้หลังจากเปิดพินัยกรรมของปู่เต็มเมื่ออาทิตย์ก่อน”

“แล้วพินัยกรรมของบ้านเธอเกี่ยวอะไรกับการที่เราต้องมาแต่งงานกันด้วย” ชายหนุ่มขมวดคิ้ว

“ไม่เกี่ยวโดยตรงค่ะ แต่ว่า…คือเต็ม…” จู่ๆ เด็กสาวก็เริ่มอึกอัก ไม่รู้ว่าเพราะเรื่องที่จะเล่านั้นซับซ้อนจนเล่าลำบาก เพราะเธอกลัวว่าเอ็มมานูเอลจะฟังภาษาไทยยาวๆ ไม่เข้าใจ เพราะตัวเธอเองก็พูดอังกฤษไม่คล่องพอที่จะอธิบายอะไรยาวๆ ได้

หรือบางทีเด็กคนนี้อาจจะไม่ได้มีความคิดที่ซับซ้อนอะไรเลยนอกจากว่าการแต่งงานกับดารานักร้องอย่างเขาเป็นเรื่องสนุกที่จะเติมเต็มจินตนาการเพ้อฝันปัญญาอ่อนได้เท่านั้นเอง

“หึ…ร้ายจริงๆ” ลิ้นของชายหนุ่มพลิกกลับไปพูดภาษาอังกฤษเบาๆ เพราะคิดดูถูกไปแล้วว่าเต็มเดือนคงฟังภาษาอังกฤษไม่ออกแน่ “ทำเป็นใสซื่อ จะได้ฉันเป็นผัวอยู่แล้วยังทำเป็นไม่รู้เรื่อง”

หรือไม่เธอก็รู้แก่ใจอยู่แล้ว แต่ก็ทำเป็นไม่รู้เสียมากกว่า

“เฮ้ย! ฉันเข้าใจที่คุณพูด ‘ทุกคำ’ นะ” จากทีแรกวางท่าเรียบร้อย พอได้ยินคำพูดคำจาลับหลัง (กึ่งๆ จะต่อหน้า) ของหนุ่มลูกเสี้ยวเข้าไป เต็มเดือนก็ชักจะเรียบร้อยไม่ลงเสียแล้ว เด็กสาวแว้ดกลับไปเป็นภาษาเดียวกันกับอีกฝ่าย ไม่ให้เสียเกียรติเด็กเอกภาษาอังกฤษจากมหาวิทยาลัยรัฐมีชื่อ

กลายเป็นชายหนุ่มต้องหน้าชาเมื่อถูกจับโป๊ะแตกได้ว่าตัวเองพูดจาไม่ดีใส่อีกฝ่าย หนำซ้ำยังดูถูกสติปัญญาด้านภาษาของเจ้าตัวอีก ถึงเด็กคนนี้จะไม่ได้สำเนียงอเมริกันเป๊ะเหมือนเจ้าของภาษา แต่ก็พูดคล่องและชัดถ้อยชัดคำดีทีเดียว

“ก็…ก็แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ พูดอึกๆ อักๆ อยู่ได้” เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าสื่อสารภาษาอังกฤษได้ ชายหนุ่มจึงไม่ลังเลที่จะใช้ภาษาที่เขาคุ้นชินมากกว่ามาพูดกับเธอ

“มันยาว จะฟังไหมล่ะคะ” เต็มเดือนตอบกลับอย่างฉะฉาน น้ำเสียง บุคลิกเริ่มไม่ได้เรียบร้อยเหมือนตอนอยู่ในห้องรับประทานอาหารเมื่อกี้แล้ว จนเอ็มมานูเอลชักตงิดในใจว่าตกลงเด็กนี่เสแสร้งสร้างภาพว่าเรียบร้อยมาตลอดเลยหรือเปล่า