ทดลองอ่าน ขอสักครั้ง… ให้คืนนี้ผมได้รักคุณ ชุด ขอได้ไหม… บทที่ 2

ชายหนุ่มมีใบหน้าดุดันทำให้เขาดูน่าเกรงขามมากกว่าจะอ่อนโยน แต่เรือนผมสีน้ำตาลเข้มเป็นธรรมชาติก็ช่วยให้เขาดูดุดันน้อยลงเล็กน้อย ที่สำคัญในเวลาที่เขายิ้ม…ความดุดันนั้นก็เหมือนลอยหายไปกับตา และถ้าจำไม่ผิดเธอคิดว่าเธอเคยเห็นรอยยิ้มที่มีเสน่ห์เหลือล้นอย่างนี้มาแล้ว

“ผมว่าผมคุ้นๆ หน้าคุณนะ เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่าครับ”

ร่างสูงเอ่ยถามขึ้นก่อนหลังจากที่ทั้งสองสบตากันหลายวินาที พอเขาถามอย่างนั้นกีรณาก็เริ่มมั่นใจขึ้นเรื่อยๆ ว่าเธอเคยพบกับเขามาแล้วจริงๆ และน่าจะเป็น…ในคืนนั้น

“ถ้าจำไม่ผิดเราน่าจะเคยเจอกันในผับแห่งหนึ่งที่กรุงเทพฯ นะคะ” หญิงสาวมองเขาเหมือนไม่แน่ใจนัก “คุณเป็นคนที่เข้าไปช่วยฉันไว้ตอนที่ฉันถูกผู้ชายคนหนึ่งลวนลาม”

“ใช่คุณจริงๆ ด้วย” เขายิ้มกว้างด้วยความยินดี “โลกกลมจังเลยนะครับ”

“กลมจนน่าตกใจเลยค่ะ” เธอยิ้มตอบเขาเช่นกัน

“ผม ‘เชษฐ์’ นะครับ”

“กีรณาค่ะ เอ่อ…แต่เรียกกี้ดีกว่านะคะ”

หญิงสาวบอกอย่างขัดเขินเมื่อเผลอบอกชื่อจริงกับชายหนุ่มไปด้วยความลืมตัว เพราะเวลาทำงานเธอมักจะแนะนำตัวกับลูกค้าด้วยชื่อจริงก่อนเสมอจนเผลอติดมาใช้ในชีวิตส่วนตัว

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณกี้”

“ยินดีเช่นกันค่ะ”

“เอ่อ…เพื่อนผมมาพอดี งั้นผมขอตัวก่อนนะ หวังว่าเราจะได้เจอกันอีกนะครับ” ชายหนุ่มบอกเมื่อหันไปเจอเพื่อนต่างชาติที่กำลังเดินมา “คราวหน้าถ้าเราเจอกันอีก…ผมจะคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นพรหมลิขิตมากกว่า และผมคงต้องขอเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อในฐานะเพื่อนใหม่”

“ถ้าเราบังเอิญเจอกันอีกครั้งจริงๆ นะคะ”

เชษฐ์ยิ้มให้หญิงสาวก่อนจะเดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อน ปล่อยให้กีรณายิ้มอยู่เพียงลำพัง เธอคิดว่าชายหนุ่มไม่ใช่แค่ผู้ชายหล่อเหลาแต่เขาช่างมีเสน่ห์จริงๆ และถ้าเป็นอย่างที่เขาพูด เธอก็จะไม่คิดว่าทั้งสองคนเจอกันเพราะ ‘บังเอิญ’ อีกแล้ว แต่จะแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่านี่อาจเป็น ‘บุพเพสันนิวาส’

“แก! ตะกี้แกคุยกับใครอ่ะ”

วรรณสาเดินเข้ามาถามด้วยสายตาเป็นประกาย

“เขาบอกว่าชื่อเชษฐ์ ทำไมเหรอ”

“คุณเชษฐ์!”

วรรณสาพูดด้วยความตกตะลึง แววตาเปล่งประกายยิ่งกว่าเดิม กีรณาเดาว่าตอนแรกที่เพื่อนรีบเข้ามาถามเพราะคงเห็นว่ามีหนุ่มหล่อเข้ามาคุยกับเธอ แต่อาจจะไม่มั่นใจว่าเป็นใคร กระทั่งได้รู้ชื่ออีกฝ่ายจากปากเธอ ว่าแต่…ท่าทางแบบนี้หมายความว่าวรรณสารู้จักเขามาก่อนอย่างนั้นหรือ

“นี่แกไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งไม่รู้กันแน่เนี่ย!”

วรรณสามองหน้าเหมือนจะถามว่า ‘นี่เธอไม่รู้จักเขาได้ยังไง’ ทำให้กีรณายิ่งงงไปหมด แล้วทำไมเธอจะต้องรู้จักเชษฐ์ด้วย ขนาดดาราดังระดับประเทศยังไม่จำเป็นที่จะต้องรู้จักเลย