ทดลองอ่าน ขอสักครั้ง… ให้คืนนี้ผมได้รักคุณ ชุด ขอได้ไหม… บทที่ 2

“คุณเชษฐ์เขาเป็นเจ้าของโรงแรมนี้ไง แกไม่ทำการบ้านมาก่อนเลยเหรอ แต่ช่างเถอะ! เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังก็ได้ แกโชคดีมากเลยนะที่มาวันแรกก็เจอเขา เพราะปกติเขาไม่ค่อยอยู่เมืองไทยและใช่ว่าใครก็เจอเขาได้ แถมเขายังนั่งคุยกับแกอีก เอ๊ะ! หรือว่าเขามาจีบแก ท่าทางเขาดูจะชอบแกมากอยู่นะ”

วรรณสาอธิบายและย้อนถามด้วยความอยากรู้อยากเห็นจนกีรณาคิดว่าเพื่อนตั้งใจหาข้อมูลของเจ้านายละเอียดไปหน่อย รู้ไปถึงขั้นว่าเขาไม่ค่อยกลับเมืองไทยนี่ไม่ธรรมดาแล้ว

“จีบบ้าอะไร แกอ่ะเพ้อเจ้อ” เธอบอกปัดแก้เขิน “ฉันกับเขาแค่เคยบังเอิญเจอกันที่กรุงเทพฯ ช่วงที่ฉันมีเรื่องเครียดๆ จนไปเที่ยวผับนั่นแหละ ฉันถูกผู้ชายลวนลาม เขาก็เลยเข้ามาช่วย”

“นิยายไปอี๊กกก!”

“คิดไปก็เหมือนอยู่นะ ถ้าฉันได้เป็นนางเอกนิยายสักเรื่องก็ขอพระเอกอย่างคุณเชษฐ์แล้วกัน” กีรณาทำหน้าเพ้อฝันอย่างไม่จริงจัง เพราะอยู่กับเพื่อนก็เลยกล้าเปิดเผยด้านบ้าๆ บอๆ

“นางเอกเขาต้องเล่นตัวหน่อยสิยะ แกนี่อะไร ยินดีเกินไปมั้ย”

“เอ๊า! สมัยนี้แล้ว มัวแต่เล่นตัวก็อดน่ะสิ”

“เป้าหมายเด็ดขนาดนี้ก็เลยต้องรีบกระโจนเข้าใส่สินะ”

“อ่ะ…แน่นอน!”

“แกนี่เพ้อเจ้อกว่าฉันอีก ไปๆๆ ไปเที่ยวกันดีกว่า”

ว่าแล้ววรรณสาก็ฉุดมือกีรณาออกไปจากล็อบบี้เพื่อไปยังท่าเรือใกล้ๆ จะได้พากันไปเที่ยวตามเกาะต่างๆ ที่น่าสนใจโดยที่ทั้งสองไม่รู้เลยว่าบทสนทนาบางส่วนจะมีใครอีกคนได้ยิน…

วรรณสาพากีรณาไปที่ท่าเรือแล้วล่องเรือไปเที่ยวเปิดหูเปิดตาในสถานที่ที่น่าสนใจ ทั้งเกาะต่างๆ และชมวิถีชีวิตชาวบ้านซึ่งคนขับเรือก็จะรู้เส้นทางอยู่แล้ว แม้จะไปหลายที่แต่ด้วยความที่เกาะต่างๆ อยู่ไม่ห่างกันมากเท่าไหร่ทำให้ใช้เวลาในการเที่ยวไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น และด้วยความที่วรรณสาเป็นคนในท้องที่ อีกทั้งยังมีน้องชายเป็นไกด์ท้องถิ่นนำเที่ยวทำให้เธอทำหน้าที่ไกด์ได้เป็นอย่างดี

กีรณาไม่เคยมาเที่ยวที่สตูลมาก่อน ส่วนใหญ่ถ้าลงใต้มาเที่ยวก็จะนึกถึงกระบี่หรือภูเก็ตซึ่งมีทะเลที่สวยงามและได้รับการประชาสัมพันธ์อย่างดีทำให้นักท่องเที่ยวมักจะพุ่งความสนใจไปที่นั่นจนหลายคนมองข้ามจังหวัดสตูลไป เธอเองก็เช่นกัน กระทั่งได้มาเห็นความงดงามของท้องทะเลที่นี่ด้วยสองตาของตัวเอง เธอถึงได้รู้ว่าที่นี่มีทะเลและบรรยากาศที่งดงามไม่แพ้ที่อื่นๆ เลย

จากที่ได้สัมผัสและฟังจากการบอกเล่าของวรรณสา กีรณาจึงพอจะรู้ว่าคนที่นี่มีทั้งชาวอิสลามและชาวพุทธที่ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างลงตัว เน้นการท่องเที่ยวแบบวิถีชุมชน ใกล้ชิดกับธรรมชาติ และปลูกฝังให้เยาวชนสำนึกรักถิ่นฐานบ้านเกิด แม้จะเปิดรับความเจริญแต่ต้องไม่ทำลายธรรมชาติ