ทดลองอ่าน ขอสักที… จะดีเพื่อเธอ ชุด ขอได้ไหม… บทที่ 5

“อ้าว ต้องรอด้วยเหรอ” เธอชะงักและอึ้งไปเล็กน้อย

“เปล่า ไม่ต้องรอหรอก”

จริงๆ แล้วพอกลับมาเห็นเธอตักแบ่งแกงจืดฟักเขียวซี่โครงหมูใส่ชามเล็กๆ แล้วก็ตั้งหน้าตั้งตาซดน้ำซุปอุ่นจัดด้วยท่าทางถูกใจจนหน้าตาแช่มชื่นขึ้น รัญชน์รวิชญ์ก็รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก

“ขอโทษนะที่ฉันไม่มีมารยาท เพราะอยากรีบทานยาพร้อมอาหารก็เลยไม่ได้รอ คุณเป็นคนซื้อมาเอง แถมยังจัดสำรับให้อีกต่างหาก”

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรขนาดนั้น ไม่ต้องคิดมากหรอก”

“แต่ปกติเวลาอยู่บ้านตัวเองฉันจะไม่ค่อยมีมารยาทจริงๆ นั่นแหละ ไม่ค่อยมีน้ำใจด้วย เป็นมานานแล้ว สงสัยอยู่คนเดียวมากเกินไปจนมักจะลืมนึกถึงคนอื่น”

“คุณนี่พิลึก” เขาว่าเธอเบาๆ หลังจากฟังเธอพูดจบ แต่ก่อนจะลงมือทานอาหารก็ถามขึ้นมาเหมือนเพิ่งนึกได้ “แล้วไม่สบายมากี่วันแล้ว”

“เริ่มมีอาการตั้งแต่สองวันก่อนเพราะแพ้เรซิ่น คอแห้งแล้วก็ไอตลอด คงเป็นเพราะงานเร่งจนไม่ได้พักผ่อนด้วย ร่างกายอ่อนแออาการก็เลยแย่ลงเรื่อยๆ”

“ถ้าแพ้แล้วจะใช้ทำไม เรซิ่นน่ะ”

“ก็มันจำเป็นต้องหล่อชิ้นงาน แต่ถ้าแพ้ขนาดนี้คงต้องจ้างคนอื่นทำในส่วนนี้แทน”

“แล้วทำไมไม่จ้างตั้งแต่แรก”

“เปลือง”

“แต่จริงๆ หาคนมาช่วยงานก็ดีนะ จะได้มีเพื่อนคุยบ้าง วันๆ นอกจากลูกค้าคุณได้คุยกับคนอื่นมั่งไหม”

“ก็มีคุยกับเพื่อนนิดหนึ่ง พ่อแม่นิดหนึ่ง ญาติบางคนนิดหนึ่ง…ทางโทรศัพท์น่ะค่ะ แต่ส่วนใหญ่ที่คุยด้วยบ่อยสุดคือพนักงานส่งอาหารกับไปรษณีย์”

“ฟังดูรันทดชะมัด”

“ตรงไหน ฉันก็สุขสบายดี” เธอมองค้อนอย่างไม่รู้สึกว่าตัวเองรันทดตรงไหนจริงๆ

“แต่อยู่คนเดียวแบบนี้คุณน่าจะเลี้ยงสัตว์ไว้เป็นเพื่อนสักตัว” เขาแนะนำเหมือนที่เคยบอกกับเธอด้วยความเป็นห่วงจากใจจริงอีกครั้ง “เวลาเหงาๆ หรือรู้สึกแย่จากอะไรสักอย่าง สัตว์เลี้ยงช่วยเยียวยาเราได้จริงๆ นะ”

“แต่ฉันอยู่แบบนี้ก็สบายดีนี่นา ไม่ได้เหงาซะหน่อย รู้สึกแย่ก็ยังโทรหาพ่อแม่ได้ ถ้าเลี้ยงสัตว์ฉันก็กลัวว่าจะไม่มีเวลาดูแลจริงจัง ยิ่งตอนงานเยอะๆ ยิ่งยุ่ง”

“ก็แล้วทำไมไม่จ้างใครสักคนมาช่วยงาน ไม่เห็นต้องรอจนตัวเองแพ้สารเคมีเลย”

“ก็บอกแล้วมันเปลือง”

“งก”

“อื้อ”

พอเธอยอมรับดื้อๆ แบบนั้นรัญชน์รวิชญ์ก็เลยไปต่อไม่ถูก

“แล้วคุณล่ะ สัตว์เลี้ยงก็มี ที่บ้านคนก็ตั้งเยอะ เพื่อนอีกไม่รู้เท่าไหร่ ไหนจะงานจะแฟนคลับ ทำไมยังเหงาจนต้องมาบ้านฉันอีก”

“ไม่ได้มาเพราะเหงาซะหน่อย”

“งั้นมาเพราะอะไร”

“เพราะอยากคุยกับคุณมั้ง ผมว่าผมชอบคุยกับคุณนะ”