ทดลองอ่าน ข้าผู้นี้… วาสนาดีเกินใคร บทที่ 5

เมิ่งซื่อรู้ว่าซินฮูหยินยังมีธุระ จึงพยายามปฏิเสธการไปส่ง ในระหว่างที่พูดคุยอยู่นั้นก็มีสาวใช้ใบหน้ารูปไข่อายุราวยี่สิบปี แต่งกายพิถีพิถัน รูปโฉมงดงามผู้หนึ่งเดินมายิ้มเอ่ย “ฮูหยิน ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกท่านไปพบ มีบางอย่างจะพูดกับท่านเจ้าค่ะ”

สาวใช้ผู้นี้มีนามว่าอวี้จู คือคนที่เมื่อตอนบ่ายเจินจยาฝูพบอยู่ข้างกายฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเผยผู้นั้น

ซินฮูหยินตอบรับ เนื่องจากอยากให้คนไปนับเครื่องเรือนล้ำค่าที่เตรียมเก็บเข้าคลังเก็บของ จึงหันกลับไปเรียกหมัวมัวผู้ดูแลที่ตนเองไว้ใจ แต่หมัวมัวผู้นั้นกลับไม่อยู่ใกล้ๆ มีสาวใช้บอกว่าเมื่อครู่หมัวมัวมีธุระไปที่ส่วนหน้าแล้ว

ซินฮูหยินขมวดคิ้วกล่าวโทษ

เมิ่งซื่อจึงเอ่ย “ในเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเรียกหา ดูท่าจะต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่ หากท่านไว้ใจข้า ให้ข้าช่วยนับแทนท่านก็ได้เจ้าค่ะ”

ซินฮูหยินดีใจมาก พูดว่า “รบกวนแล้ว” หลังฝากฝังอีกเล็กน้อยก็รีบกลับตัวเดินจากไปทันที

เมิ่งซื่อหันมาหาเจินจยาฝู “อาฝู หากลูกเหนื่อยแล้วแม่จะเรียกคนมาส่งลูกกลับบ้านก่อน กว่าแม่จะจัดการธุระทางนี้เสร็จก็น่าจะต้องใช้เวลาอีกสักพัก”

เจินจยาฝูรู้ว่าที่มารดาประจบเอาใจซินฮูหยินอย่างไม่กลัวความเหน็ดเหนื่อยเช่นนี้ก็เพื่อตนเองล้วนๆ จึงเอ่ยอย่างปวดใจ “ท่านแม่ ลูกจะรอกลับเป็นเพื่อนท่านเจ้าค่ะ”

เมิ่งซื่อกลับไม่ยอม

เจินจยาฝูรู้ว่าเป็นเพราะทางด้านนั้นมีบ่าวชายเดินขนสิ่งของไปมา มารดาคงกลัวว่าจะเป็นการล่วงเกินนางเข้า จึงไม่ได้ยืนกรานต่อไปอีก

อวี้จูยิ้มเอ่ย “รบกวนฮูหยินแล้ว มิสู้บ่าวพาคุณหนูไปรอที่เรือนของฮูหยินผู้เฒ่าเป็นอย่างไรเจ้าคะ ที่นั่นอบอุ่น แล้วก็ไม่มีคนเดินเพ่นพ่านไปมา ฮูหยินจัดการธุระเสร็จแล้วค่อยมารับก็พอเจ้าค่ะ”

อวี้จูผู้นี้เดิมทีตอนเด็กก็เป็นบุตรสาวของตระกูลใหญ่ ตอนอายุแปดเก้าขวบตระกูลตกอับ เข้ามาในจวนเว่ยกั๋วกง ด้วยเพราะรูปโฉมโดดเด่น รู้จักเขียนอ่าน คล่องแคล่วปราดเปรียว จึงกลายมาเป็นสาวใช้คนสนิทของฮูหยินผู้เฒ่า อายุยี่สิบแล้วยังไม่ยอมแต่งออกไป ฮูหยินผู้เฒ่าจึงให้นางมาอยู่ข้างกาย

ได้ยินอวี้จูเอ่ยเช่นนี้แล้ว เมิ่งซื่อย่อมวางใจลง บอกให้เจินจยาฝูไปพักผ่อนที่นั่นระหว่างรอนาง

เจินจยาฝูตามอวี้จูมายังเรือนหลักของฮูหยินผู้เฒ่าสกุลเผย เห็นบนหน้าต่างห้องโถงมีเงาร่างคนปรากฏอยู่หลายร่าง ขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงสนทนาดังแว่วมา

อวี้จูเอ่ยเสียงเบา “เมื่อครู่นี้ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกคนของบ้านรอง ท่านลุงเขยกับท่านป้าของท่านมาด้วยเช่นกัน ดูท่าจะยังเบียดเสียดกันอยู่ข้างใน บ่าวพาท่านไปที่ห้องรองแทนแล้วกันเจ้าค่ะ”

เจินจยาฝูเอ่ยตอบ “รบกวนพี่สาวแล้ว”

อวี้จูยิ้ม “บ่าวจะกล้ารับคำเรียกเช่นนี้ของคุณหนูได้อย่างไรเจ้าคะ คุณหนูเรียกชื่อบ่าวก็พอแล้ว เชิญคุณหนูตามมาเจ้าค่ะ”

เจินจยาฝูเดินตามอวี้จูเข้าไปในห้องรองแห่งหนึ่ง ภายในนั้นสว่างไสว อบอุ่น อวี้จูให้นางนั่งลงบนตั่ง สอดหมอนใบหนึ่งรองไปหลังเอวของนาง ทั้งยังหยิบผ้าห่มผืนหนึ่งมาคลุมทับบนขาของนางให้แล้วเอ่ย “หากคุณหนูง่วงแล้ว จะนอนอยู่ที่นี่สักพักก็ได้เจ้าค่ะ ไม่มีผู้ใดเข้ามาแน่นอน ที่บ่าวยังมีชาเซียงเฟิง อยู่ด้วย จะไปต้มมาให้ท่านนะเจ้าคะ”

ถานเซียงเอ่ยขอบคุณอวี้จูแทนเจินจยาฝู “ข้าไปยกมาเองก็พอเจ้าค่ะ”