ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 9-บทที่ 10

เตียวขาวเหมือนจะรู้ตำแหน่งของนางแล้ว จึงกระโจนเข้ามาในพงหญ้าโดยพลัน

ทันใดนั้นในพงหญ้าก็เริ่มเกิดความชุลมุน

เตียวขาวแม้จะมีแรงมาก แต่ครั้งนี้หรูเสี่ยวนันไม่ได้อยู่ตามลำพังไร้คนช่วย แม้โดยปกติแล้วเจ้าหมาโง่จะดูเซ่อซ่ามาก ทว่ายามนี้มันแยกเขี้ยวแหลมคม ส่งเสียงคำรามต่ำ แม้แต่เตียวขาวยังต้องถอยห่างออกไป ไม่กล้าบุกเข้ามาโจมตี

หรูเสี่ยวนันกลิ้งตัวไปบนพื้น หลบการกระโจนเข้ามากัดของเตียวขาว ขดตัวไปด้านหลังเจ้าหมาโง่

เจ้าหมาโง่ห้าวหาญ แต่ไม่แคล่วคล่องเหมือนเตียวขาว มันเพียงแค่พอคุ้มกันหรูเสี่ยวนันได้ แต่ทำอะไรเตียวขาวไม่ได้

ในลานเรือนเกิดความวุ่นวาย สาวใช้ที่เฝ้ายามพากันจุดตะเกียงรีบรุดมา ทุกที่ล้วนมีเงาร่างคน ทุกที่ล้วนมีเสียงคน…

ท่ามกลางความมืดภายนอกจวน มีชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ ในมือถือกรงเปล่าไว้กรงหนึ่ง มองเข้ามาภายในจวนไม่วางตา

แสงจันทร์ส่องลอดปุยเมฆลงมายังใบหน้าของเขา

ในตอนนี้หากมีบ่าวรับใช้ของจวนอยู่ พวกเขาต้องจำได้แน่นอนว่าคนผู้นี้คือคุณชายรองของจวน

คุณชายรองสีหน้าตื่นเต้น เขากลั้นหายใจฟังความเคลื่อนไหวภายในจวน บนใบหน้าฉายความร้อนใจออกมารางๆ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงคนในจวนไม่เพียงไม่เบาลง แต่กลับดังมากยิ่งขึ้น

“แย่แล้ว สัตว์เลี้ยงของซื่อจื่อหายไป!”

“รีบหาสิ!”

“เอ๋?! เหตุใดหมาเฝ้าจวนก็หายไปด้วย…”

คุณชายรองที่อยู่นอกจวนย่อตัวลง เขาเห็นเงาสีขาวกระโดดข้ามกำแพงออกมา จึงรีบเปิดกรงในมือ

เงาสีขาววิ่งมาตรงหน้าเขา และวิ่งผลุบเข้าไปในกรง

คุณชายรองรีบปิดประตูกรง แล้วรีบเร้นกายจากไปราวกับกำลังหนี…

นอกกำแพงศาลต้าหลี่

หมาดำตัวหนึ่งนั่งหอบอยู่ข้างกำแพง

ตรงหน้าของมันมีชะมดเช็ดสีดำนั่งหอบแฮกอยู่ในท่าเดียวกัน ใบหน้าเชิดสูงอย่างหยิ่งทะนง

“เจ้านี่ใช้ไม่ได้เลย” ชะมดเช็ดโบกอุ้งเท้า

หมาดำหูตกด้วยความเศร้าสร้อย

“แต่ข้ารู้ว่าเจ้าทำเต็มที่แล้ว” หรูเสี่ยวนันเงยหน้าขึ้นมองกำแพงสูงของศาลต้าหลี่

โชคดีเจ้าหมาโง่รู้จักทางหมาลอดในจวนโหว พานางหนีออกมาได้ แล้วให้นางขี่หลังวิ่งวนในเมืองทั้งคืนจนหาศาลต้าหลี่เจอ ระหว่างทางทั้งสองหลงทางไปหลายครั้ง สุดท้ายจำต้องถามทางจากแมวป่าข้างทาง