ทดลองอ่าน ข้าเป็นสัตว์เลี้ยงของศาลต้าหลี่ บทที่ 9-บทที่ 10

หรูเสี่ยวนันกระโดดขึ้นหลังเจ้าหมาโง่ จากนั้นก็ปีนขึ้นต้นไม้เล็กข้างๆ ปีนตามกิ่งไม้ขึ้นบนกำแพงอย่างคล่องแคล่ว

“เจ้าขึ้นมาได้หรือไม่” เมื่อยืนอยู่บนกำแพงแล้ว หรูเสี่ยวนันก็หันมองลงมาที่เจ้าหมาโง่

เจ้าหมาโง่แลบลิ้นสีหน้าดูลำบากใจยิ่ง หมาจะปีนกำแพงได้อย่างไรกัน

“เช่นนั้นเจ้าก็รออยู่ตรงนี้ก่อน” หรูเสี่ยวนันพูด จากนั้นก็กระโดดเข้าไปในศาลต้าหลี่

นางอาศัยความจำ วิ่งรุดไปที่ห้องทำงานของชิงโม่เหยียนในทันใด

ในห้องนั้นว่างเปล่า ไม่มีเงาร่างของผู้ใดทั้งสิ้น

ไม่อยู่หรือ

หรูเสี่ยวนันนั่งเหม่ออยู่บนขอบหน้าต่าง

ชิงโม่เหยียนไปที่ใดกันแน่นะ

นางเดินวนอยู่หลายรอบก็ไม่ได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติม จึงเปลี่ยนทางไปที่ห้องกู้เซียนเซิงเจ้าหน้าที่จดบันทึกของศาลต้าหลี่

“จี๊ดๆ”

กู้เซียนเซิงกำลังก้มหน้าคัดลอกเอกสาร ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงร้องเบาๆ ตรงหน้าประตู

“เจ้าตัวเล็กหรือ” กู้เซียนเซิงชะงักมือที่กำลังเขียนพู่กัน

หรูเสี่ยวนันกระโดดขึ้นบนโต๊ะ ดวงตาสีเขียวเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับ

ท่านรู้หรือไม่ว่าชิงโม่เหยียนไปที่ใด นางเอียงคอมองหน้ากู้เซียนเซิง

กู้เซียนเซิงผลักจานถั่วปากอ้าบนโต๊ะมาให้ “เจ้าจะเอาสิ่งนี้หรือ”

หรูเสี่ยวนันผลักจานอาหารว่างออก ปฏิเสธความยั่วยวนของอาหารรสเลิศอย่างเด็ดขาด

ข้าอยากรู้ว่าชิงโม่เหยียนไปที่ใด!

กู้เซียนเซิงเกาหน้า “เจ้าไม่อยากกินสิ่งนี้…เช่นนั้นอยากกินขนมถั่วแดงหรือ”

ไม่ใช่! หรูเสี่ยวนันพยายามอดทน ข้าอยากพบชิงโม่เหยียน! เห็นข้าอยู่ตามลำพัง ท่านควรจะคิดอะไรได้บ้างไม่ใช่หรือ

กู้เซียนเซิงมองมันอย่างสงสัย ทันใดนั้นดวงตาก็เปล่งประกาย

“ข้ารู้แล้ว!”

หรูเสี่ยวนันแสดงท่าทางคาดหวัง

กู้เซียนเซิงวางพู่กันลง ลุกขึ้นไปดึงหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากบนตู้หนังสือ เปิดออกแล้ววางลงตรงหน้านาง

“เจ้าอยากดูสิ่งนี้สินะ”

ตำราภาพวังวสันต์?! ดูกับน้องสาวเจ้าสิ! นางใช้อุ้งเท้านั้นข่วนไปบนมือของกู้เซียนเซิงทันใด

กู้เซียนเซิงร้องตกใจ ก่อนจะโยนตำราภาพวังวสันต์ทิ้งแล้วกุมมือตนเองไว้

หรูเสี่ยวนันโกรธจนสั่นไปทั้งตัว

ท่านคิดว่าข้าลามกมากเท่าใดจึงมาที่นี่เพื่อขอดูหนังสือแบบนี้! ข้าเป็นชะมดเช็ดที่ไม่มีความคิดอย่างนั้นหรือ!

หรูเสี่ยวนันตะคอกเสียงเข้ม เสียดายที่เสียงของนางทั้งแหลมและเล็ก แม้จะ ‘ตะคอก’ ก็ยังไม่รู้สึกน่าเกรงขามอะไรเลย

กู้เซียนเซิงทำหน้าใสซื่อ “เจ้าอยากได้อะไรกันแน่”

หรูเสี่ยวนันหมุนตัวกระโดดลงจากโต๊ะไปด้วยความฉุนเฉียว

เสียความรู้สึกเป็นที่สุด ขอข้าสงบสติอารมณ์สักนิด…

นางวิ่งออกจากห้องโดยไม่หันมองกลับไป พลางคิดว่าในเมื่อเจ้าหน้าที่จดบันทึกพึ่งไม่ได้ นางจะไปหาใครได้อีก