ทดลองอ่าน คู่นิรันดร์พันภพ บทที่ 3 – บทที่ 4

“เรียบร้อย”

“เสร็จแล้วหรือ” ท่านป้าถามอย่างตกใจ

เขาถอนเข็มเงินออกมา ลุกขึ้นตบหลังต้าหวง

วัวตัวใหญ่กะพริบตาคู่โต ลองลุกขึ้นยืน เริ่มแรกมันยังลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อแน่ใจว่าขาหน้าสามารถพยุงร่างกายได้ก็ยืนอย่างมั่นคง ทั้งยังกระดิกหูให้เขา

“หมอซ่ง ขอบคุณท่านเหลือเกิน” ท่านป้าโล่งอก เข้าไปตบวัวของตนอย่างดีอกดีใจ “ต้าหวง คราวหน้าเจ้าต้องระวังหน่อยนะ”

ซ่งอิ้งเทียนยิ้ม เดินไปยังตุ่มรองน้ำฝนด้านข้างเพื่อล้างมือ ล้างไปได้ครึ่งหนึ่งพลันรู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่ง ครั้นเงยหน้ามองไป เห็นในคอกหมูท่ามกลางดินโคลน นอกจากลูกหมูหลายตัวที่ชอบกลิ้งตัวไปมากับโคลนแล้ว ยังมีแม่นางคนหนึ่งหมอบอยู่ในโคลน เนื้อตัวเปรอะเปื้อน

แม้แม่นางคนนั้นแทบจะหลอมเป็นหนึ่งเดียวกับดินโคลน แต่นัยน์ตาดำลึกคู่นั้นช่างคุ้นเคยยิ่งนัก เขาจำนางได้ตั้งแต่แวบแรก นั่นหาใช่ใครอื่น แต่เป็นแม่นางที่หลายวันก่อนปล้นของของเขาและทิ้งเขาไว้กลางป่าผู้นั้นนั่นเอง

เห็นเขาแล้วนางพลันแข็งทื่ออยู่กับที่

เขาควรแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น บางทีควรจะเบนสายตาออกไป หญิงผู้นี้เป็นความยุ่งยาก คนอย่างเขาเกียจคร้านที่จะจัดการกับความยุ่งยากเป็นที่สุด ก่อนหน้านี้เก็บนางได้เป็นเพียงความบังเอิญเท่านั้น อีกอย่างนางคงไม่อยากเจอเขานัก ดังนั้นเขาจึงล้างมือต่อ แต่ไม่รู้เหตุใดดวงตายังคงอดไม่ได้ที่จะจ้องมองนาง

ว่าก็ว่าเถอะ แม่นางผู้นี้ปล้นของเขาไปมิใช่หรือ แล้วเหตุใดจึงทำให้ตัวเองตกอยู่ในสารรูปเช่นนี้

หญิงสาวถลึงตาใส่เขาอย่างขุ่นขึ้ง ตัดสินใจคลานขึ้นมาจากดินโคลน น้ำโคลนหยดติ๋งทั่วร่าง นางเดินกะเผลกไปข้างรั้วและออกแรงปีนข้ามไป ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่เหลียวหลัง

เขาล้างมือต่อ รับผ้าที่ท่านป้ายื่นให้มาเช็ดมือจนแห้ง

ท่านป้าไม่ได้สังเกตเห็นมนุษย์โคลนที่เดินอยู่ริมท้องนา เอาแต่ขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขายิ้มบอกนางว่าไม่ต้องเกรงใจ จากนั้นก็เอ่ยขอตัว

ระหว่างทางกลับ เขาเห็นแม่นางที่เหมือนปั้นขึ้นมาจากโคลนอยู่ไกลๆ นางลากขาซ้ายเดินอย่างเชื่องช้า ยิ่งเดินยิ่งช้า ยิ่งเดินยิ่งโงนเงน จากนั้นก็ประคองตัวไม่ไหวในที่สุด ล้มกลิ้งลงไปในท้องนา

ผู้คนแถวนี้ทำนาเป็นอาชีพ แต่ละครอบครัวล้วนอาศัยอยู่ริมท้องนาของบ้านตัวเอง จากครอบครัวหนึ่งเดินไปยังครอบครัวหนึ่งต้องข้ามเนินเขาลูกสองลูก เดินผ่านนาหลายผืนจึงจะมองเห็นบ้านคน

นางตกลงไปในท้องนาเช่นนี้ อีกทั้งร่างกายยังเต็มไปด้วยดินโคลน ต่อให้นอนอยู่สามวันสามคืน เกรงว่าก็คงไม่มีใครมาพบเห็น

ซ่งอิ้งเทียนเดินผ่านข้างกายนางไป

หนึ่งก้าว สองก้าว สามก้าว…หกก้าว เจ็ดก้าว แปดก้าว…

เวลานี้เองฝนพลันโปรยปรายลงมา

ชายหนุ่มเดินหน้าต่อไป เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาเลยจริงๆ เขามั่นใจว่าตัวเองเมตตาแม่นางผู้นี้ถึงขีดสุดแล้ว