ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 4

บทที่ 4

เผยเซียวหยวนเดินออกจากห้องหนังสือ ครั้นเดินผ่านระเบียงทางเดินข้างลานเรือนก็หยุดฝีเท้าแล้วหันหน้ามองไปทางห้องพักแขก

ที่นั่นมืดมิด ยามนี้ไม่เห็นแสงไฟแม้แต่น้อย…นางน่าจะหลับสนิทไปแล้ว

ถ้าจะพูดอย่างเคร่งครัดแล้วสตรีผู้นั้นกับเขานับเป็นคนแปลกหน้ากัน แต่กลับกำลังจะกลายมาเป็นภรรยาของเขาในอีกไม่ช้า…

เรื่องเกิดอย่างฉับพลันกะทันหันเกินไปจริงๆ ก็เหมือนกับที่เขาชี้แจงกับเผยจี้ เขาไม่ได้เตรียมตัวแม้แต่น้อย อีกทั้งตอนเพิ่งทราบเรื่องเขาก็ไม่เต็มใจจริงๆ

แม้เขาจะไม่มีคนที่ชื่นชอบ แต่การแต่งภรรยาเช่นนี้ออกจะฉุกละหุกไปสักหน่อย

ทว่าเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องรอง สาเหตุหลักคือส่วนลึกในใจเขายังมีเงามืดปิดคลุม ยังคงมีหนามปักขวาง เงามืดไม่จางหาย หนามไม่ถอนออก ชีวิตนี้ของเขาไม่อาจสบายใจ แล้วจะคิดสร้างครอบครัวได้อย่างไร

เป็นคำพูดสองช่วงสุดท้ายของเผยจี้ที่สั่นสะเทือนใจเขา

คนเรามีชีวิตอยู่ในใต้หล้านี้ เจตจำนงของตนเป็นเช่นไร เดิมก็เป็นสิ่งที่ไม่มีความสำคัญที่สุด

เขาไม่มองไปทางนั้นอีก ถอนสายตาออกจากลานเรือนแห่งนั้นแล้วสาวเท้าเดินกลับไปยังที่พักของตน

หน้าประตูมีสาวใช้ที่ไม่คุ้นหน้าซึ่งน่าจะเพิ่งมาอยู่ใหม่คนหนึ่ง คนยืนอยู่นอกเรือน บนพื้นข้างเท้ามีถังไม้ใส่น้ำร้อนวางไว้ ใบหน้านางแดงก่ำ ท่าทางดูเก้กังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก พอเห็นเขาปรากฏตัวขึ้นก็ลุกลี้ลุกลนมาต้อนรับ

“เหตุใดจึงไม่ส่งเข้าไป” เผยเซียวหยวนหยุดฝีเท้าแล้วถามไปประโยคหนึ่ง

“ข้างใน…ข้างใน…”

จู๋เอ๋อร์เดิมคอยปรนนิบัติแม่นางน้อยเยี่ย แม่นางน้อยเข้านอนแล้ว ตอนกลางคืนนายน้อยกลับมายังพาแขกผู้สูงศักดิ์มาด้วยคนหนึ่ง กำลังคนไม่พอ เฮ่อซื่อจึงย้ายนางมาที่นี่ให้เขาเรียกใช้สอยชั่วคราว นางเป็นคนซื่อๆ ตอนส่งน้ำร้อนถังที่สามเข้ามา มองจากนอกประตูเข้าไปเห็นคนในห้องแสดงความใกล้ชิดสนิทสนมกันหนักกว่าเมื่อครู่ก่อน จะเข้าไปก็ไม่กล้า จะจากไปก็ไม่กล้า ได้แต่ยืนอยู่ตรงหน้าประตู เวลานี้ได้ยินเผยเซียวหยวนเอ่ยถามก็กลัวจะถูกตำหนิ จึงยิ่งสับสนว้าวุ่น คำพูดก็ติดๆ ขัดๆ

ตอนนี้เผยเซียวหยวนจึงได้ยินเสียงน้ำกับเสียงหยอกล้อดังมาจากในห้องก็พลันเข้าใจแล้ว เขาบอกให้สาวใช้ออกไป ส่วนตนเองหิ้วถังน้ำเดินเข้าไป