ทดลองอ่าน คู่นิรันดร์พันภพ บทที่ 3 – บทที่ 4

“ฮึ”

ได้ยินเสียงเบาๆ นี้แล้ว ซ่งอิ้งเทียนเลิกคิ้วมองนางอีกครั้ง แต่หญิงสาวในอ้อมอกก้มหน้าหลุบตา ดูไม่ออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“ไม่สบายตรงที่ใดหรือ”

นางเม้มปากไม่ตอบคำ

เขาลองป้อนนางอีกคำ นางยังคงอ้าปากกิน

รู้ว่าต้องกินก็ดี

แล้วข้าควรทำอย่างไรกับนางดี

ช่างเถอะ เรื่องของพรุ่งนี้ พรุ่งนี้ค่อยคิด

ซ่งอิ้งเทียนรู้สึกว่าหัวใจนางเต้นช้าลง ลมหายใจสม่ำเสมอ เขาป้อนน้ำแกงหวานชามนั้นหมดแล้วก็วางช้อนกับชาม หยิบยาขวดหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ เทลูกกลอนเม็ดหนึ่งออกมาแล้วยัดใส่ปากนาง

ลูกกลอนเม็ดนั้นขมมาก เขารู้สึกได้ว่าชั่วขณะหนึ่งนางคิดจะคายมันออกมา เขาจึงปิดปากนางไว้

หญิงสาวเงยหน้าขึงตาใส่เขาอย่างอ่อนแรง

“ยาดีย่อมขมคอ เจ้ากลืนลงไปก็ไม่ขมแล้ว” เขาพูดอย่างขบขัน

นางโมโหเล็กน้อย แต่ยังคงกลืนลงไปอย่างไม่เต็มใจ

เขาจึงปล่อยให้นางพิงตัวเองต่อ ดึงผ้าห่มมาคลุมให้นาง

ผ้าห่มของชาวนาแม้จะเก่า แต่ยังคงให้ความอบอุ่นได้

ค่ำคืนกลางฤดูใบไม้ร่วงอากาศเย็นยิ่ง

จะว่าไป ใช่ว่าเขาไม่สงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่นางผู้นี้กันแน่ แต่ต่อให้เขาถาม นางก็คงไม่บอก

นอกหน้าต่างฝนยังคงตกลงมา เสียงฝนโปรยปรายดังซู่ซ่า

ฝนฤดูใบไม้ร่วงทำให้อากาศเย็นไปทั้งคืน กลิ่นของลำไยกับพุทราแดงยังคงอบอวลไปทั่วห้อง

ซ่งอิ้งเทียนหลับตาลงฟังเสียงฝน โอบกอดหญิงสาวที่ดื้อรั้นผู้นั้นเข้าสู่ห้วงนิทราอย่างผ่อนคลาย

ติ๋ง…ติ๋ง…

ติ๋ง…ติ๋ง…ติ๋ง…

ฝนหยุดแล้ว เหลือเพียงน้ำที่หยดลงมาจากชายคาเป็นครั้งคราว

ดึกมากแล้ว สายลมฤดูใบไม้ร่วงพัดก้อนเมฆให้เคลื่อนคล้อย จันทร์เสี้ยวเดี๋ยวผลุบเดี๋ยวโผล่ท่ามกลางหมู่เมฆ

นางสะดุ้งกลางค่ำคืนอันมืดมิดและตกใจตื่น

ชั่วขณะหนึ่งนางไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ใด จากนั้นเมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้าจึงนึกขึ้นได้

นางถอยห่างจากเขาโดยสัญชาตญาณ แต่กลับร่วงตกจากเตียง ไม่ง่ายเลยกว่าจะประคองตัวเอาไว้ได้

เขายังคงนั่งอยู่ตรงนั้น พิงหัวเตียงหลับสนิท จังหวะหัวใจและลมหายใจสม่ำเสมออย่างยิ่ง

นางไม่อยากเชื่อว่าเมื่อครู่ตนหลับไปเช่นนี้อีกแล้ว

เดิมทีคิดจะฉวยโอกาสหนีไปตอนเขาหลับสนิท ใครจะไปคิดว่าตัวเองกลับผล็อยหลับไปด้วย