ทดลองอ่าน คู่นิรันดร์พันภพ บทที่ 3 – บทที่ 4

ชายผู้นี้ประหลาดโดยแท้ ครั้งก่อนพบกันนางก็รู้สึกรางๆ แล้วว่าเขาแปลกเล็กน้อย ครั้งนี้พบกันอีก มีแต่ทำให้นางมั่นใจในเรื่องนี้

นางจ้องเขา สงสัยว่าสมองของเขามีปัญหา

ยาที่เขามอบให้นางก่อนนอนเม็ดนั้นเป็นยาบำรุงอย่างดีที่ช่วยชีวิตคนได้ เขาไม่ได้พูด แต่ตอนที่นางจะคายยาออกมา ภาพหนึ่งพลันวาบเข้ามาในหัว นั่นเป็นใบหน้าเคร่งขรึมของบุรุษคนหนึ่งกำลังก้มหน้าหลุบตามองเขา

‘นี่อะไรหรือ’

นางได้ยินเสียงไร้เดียงสาของเด็กชายเอ่ยถาม

‘ลูกกลอนช่วยชีวิต’ บุรุษผู้นั้นตอบเสียงเย็น ‘วันใดเจ้าล้มป่วย เมื่อเจ็บปวดมากๆ ค่อยกินเม็ดหนึ่ง’

นั่นเป็นลูกกลอนช่วยชีวิตจริงๆ นางสัมผัสได้ถึงรสชาติของสมุนไพรชั้นสูงมากมายที่อยู่ในนั้น สมุนไพรบางตัวหายากอย่างยิ่ง มีถิ่นกำเนิดไกลออกไปเป็นหมื่นลี้ ดังนั้นนางจึงกลืนยาลงไป นางรู้ว่าสิ่งนี้สามารถช่วยนางได้ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าลูกกลอนนั่นจะทำให้นางฟื้นขึ้นมาได้ในเวลาสั้นๆ เพียงไม่กี่ชั่วยาม กระดูกซี่โครงที่หักแม้จะยังเจ็บอยู่ แต่เริ่มสมานเข้าด้วยกันแล้ว

นางยกมือขึ้น เห็นแผลใหม่บนแขนหายไปไม่เหลือร่องรอย

ลูกกลอนนี้ต่อให้ใช้กับคนป่วยที่ใกล้จะไปเกิดใหม่เต็มที ยังสามารถยื้อชีวิตกลับมาได้ นับประสาอะไรกับนาง

‘ยาดีย่อมขมคอ’

เขาพูดเช่นนี้ ชายผู้นี้ไม่ใช่ไม่รู้ว่ายานี้ล้ำค่าและดีเพียงใด เขาร่ำเรียนวิชาแพทย์ บุรุษที่เย็นชาผู้นั้นคือตาของเขา

ลูกกลอนนี้เป็นสิ่งที่บุรุษผู้นั้นใช้เวลาตั้งไม่รู้กี่ปี เดินทางไปทั่วทุกดินแดนเพื่อเก็บรวบรวมสมุนไพรและหลอมออกมา

ทั้งที่บุคคลตรงหน้ารู้ว่านางหาใช่คนธรรมดา ทั้งยังเคยปล้นเขา แต่เขายังคงมอบยาให้นาง

นี่มันคนโง่งมจากที่ใดกันแน่นะ

ไอน้ำเปียกชื้นซึมผ่านหน้าต่างแผ่กระจายเข้ามา ในนั้นเจือกลิ่นสาบรางๆ อยู่ขุมหนึ่งด้วย

กลิ่นนั้นทำให้นางได้สติ สะดุ้งตื่นขึ้นมา

กลิ่นสาบนี้แหละที่ทำให้นางตื่น

ฝนหยุดตกแล้ว เจ้าพวกนั้นได้กลิ่นของนาง

นางรู้ พวกมันกำลังเข้ามาใกล้ หัวใจเต้นถี่รัวขณะก้าวลงจากเตียง ตอนแรกนางยังกังวลว่าตัวเองจะยืนได้ไม่มั่นคง แต่สองขากลับใช้งานได้ดีกว่าที่คิดไว้

นางถึงขั้นไม่รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ

หญิงสาวหลุบตามองขาตัวเองแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันหลังโน้มตัวลง ยื่นมือเข้าไปในอกเสื้อของชายหนุ่ม

ชั่วขณะสั้นๆ เมื่อเห็นใบหน้าที่หลับสนิทของเขาใต้แสงจันทร์ มือเล็กของนางกลับค้างอยู่กลางอากาศ ลังเลเล็กน้อย

ลมกลางคืนโชยพัด นำพากลิ่นสาบที่เข้มข้นยิ่งขึ้นมาด้วย

นางยังคงยื่นมือเข้าไปในอกเสื้อเขาแล้วหยิบยาขวดนั้นออกมา

เขาไม่ตื่น ยังคงหลับสนิท

คนผู้นี้ช่างเป็นคนโง่งมที่โชคดีมาตั้งแต่เกิด