ทดลองอ่าน คู่นิรันดร์พันภพ บทที่ 5 – บทที่ 6

นางเป็นคน

ความรู้ที่เขาร่ำเรียนมาทั้งหมดตอนนี้บอกเขาว่านางเป็นคน แต่ถ้านางเป็นคน นางน่าจะตายไปนานแล้ว

นางเป็นปีศาจหรือ

เขามองหญิงสาวตรงหน้า คิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืน คิดถึงท่าทางของนางยามถือเคียวเล่มนั้นกลางสายลมใต้แสงจันทร์ คิดถึงสีหน้านางยามมองเด็กคนนั้น

นางยั้งมือไว้ นางสามารถฟันลงไปได้แต่ไม่ทำ

ซ่งอิ้งเทียนนั่งอยู่ตรงขอบเตียง จับจ้องหญิงสาวตรงหน้าที่ไม่รู้ว่าเป็นคนหรือปีศาจ มองดวงตาคู่นั้นของนางที่ยามนี้ปิดสนิท

ช่างเถอะ ในเมื่อได้พบเจอ นั่นย่อมเป็นวาสนา

ในเมื่อตัดสินใจแล้วเขาก็ไม่คิดมากอีก ถอดรองเท้าและขึ้นเตียง เข้าสู่ห้วงนิทรา

ดวงอาทิตย์เจิดจ้าแขวนตัวสูง

ลายังคงเป็นลาตัวเดิม รถยังคงเป็นรถคันเดิม

ตอนชายผู้นั้นอุ้มนางลงมาจากชั้นสอง เดินออกมาทางประตูหลังของโรงเตี๊ยม นางมองลากับรถเทียมลาที่จอดอยู่ตรงประตูหลังอย่างไม่อยากเชื่อ มั่นใจมากว่านี่เป็นลาตัวเดียวกันและรถคันเดียวกันกับที่นางขายให้คนอื่นไปเมื่อหลายวันก่อน

เข็มเงินยังคงปักอยู่บนตัวนางอย่างแนบเนียน เปลี่ยนตำแหน่งเป็นจุดชีพจรตรงไหล่และขา แม้จะไม่ได้ทำให้นางเปล่งเสียงไม่ได้อีก แต่ยังคงจำกัดการเคลื่อนไหวของนางไว้ได้เหมือนเดิม

เขาอุ้มนางขึ้นรถ ให้นางนั่งให้ดี ชายคนหนึ่งเดินตามเขามา เอ่ยเสียงค่อยข้างหลังเขา

“คุณชาย เรื่องที่ท่านสั่งจัดการเรียบร้อยหมดแล้วขอรับ”

“รบกวนหลงจู๊ฟางแล้ว”

“นี่เป็นสารที่เจ้าของหอใช้พิราบสื่อสารส่งไปทั่วเมื่อคืน กำชับว่าหากพบตัวท่าน ต้องมอบให้ท่านให้ได้”

“หลงจู๊ฟาง”

“ขอรับ”

“สองวันนี้เจ้าไม่เจอข้ากระมัง”

“เอ๋?”

“ข้าไม่เคยมาที่นี่ เจ้าเองก็ไม่เคยเจอข้า ใช่หรือไม่”

“อา…ใช่ขอรับๆ” หลงจู๊ฟางเป็นคนฉลาด เก็บกระบอกไม้ไผ่อันเล็กที่ยังไม่เปิดผนึกกลับเข้าไปโดยเร็ว เปลี่ยนเป็นเอ่ยว่า “สองวันนี้ข้าน้อยไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่พบเจอใครทั้งนั้น”