บทที่ 2
โอ๊ยๆ…หอมจัง…โอ๊ยๆๆ…หอมจังเลย…
ภายใต้แสงไฟสลัว ขนมปังที่เพิ่งออกจากเตาส่งกลิ่นหอมยั่วยวนถูกวางเรียงไว้ในตู้โชว์กระจกอย่างระมัดระวังทีละชิ้นๆ ราวกับสมบัติล้ำค่า
ขนมปังต้นหอม ขนมปังหมูหย็อง ขนมปังกระเทียม…โทสต์แฮมชีส แซนด์วิชไข่มายองเนส แซนด์วิชทูน่าผักสด…ขนมปังครีมช็อกโกแลต ขนมปังครีมถั่ว ขนมปังครีมสตรอเบอรี่…เมลอนปังไส้มะพร้าว ขนมปังครีมชีส…
กลิ่นหอมหวานเค็มเข้มข้นของขนมปังแต่ละชนิดลอยฟุ้งในอากาศไปตามการเข้าออกของลูกค้าแต่ละครั้งทำให้ถนนใหญ่และตรอกซอกซอยล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นหอมหวนนั้น จึงมีผู้คนย่างเท้าไปทางต้นตอของกลิ่นหอมนั้นโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเจ้าอ้วนน้อยได้สติกลับคืนมา เขาสะพายกระเป๋าหนังสือยืนน้ำลายไหลอยู่นอกตู้โชว์ของร้านขนมปัง อีกแค่นิดเดียวเขาก็แทบจะเอาหน้าอ้วนๆ แนบติดกระจกทั้งหน้าแล้ว
แม้ตอนเที่ยงเขาจะกินข้าวไปแล้ว แต่เรียนคาบบ่าย อีกทั้งระหว่างนั้นยังมีวิชาพละด้วย ตอนนี้เขาหิวจนท้องแฟบมาตั้งนานแล้ว เห็นขนมปังมากมายตรงหน้าเขาเพียงรู้สึกวิงเวียนชั่ววูบหนึ่ง
เขาควรกลับไปหุงข้าวกินที่บ้านสิถึงจะถูก ในกระเป๋ากางเกงไม่มีเงินแล้ว ต่อให้มีเงินก็ซื้อของพวกนี้ไม่ได้อยู่ดี สำหรับเขาแล้วขนมปังกินไม่ถึงสองคำก็หมดแล้ว กินไม่อิ่มหรอก แต่เขาหิวมาก…
ถึงสติสัมปชัญญะของเขาจะรู้เรื่องนี้ แต่เท้ากลับไม่ยอมจากไป เขาดมกลิ่นหอมของขนมปังที่ลอยฟุ้งไปทั่ว จ้องขนมปังตรงหน้าพลางอ้าปากพะงาบๆ อดไม่ได้ที่จะเข้าไปใกล้เรื่อยๆ…ใกล้เข้าไปเรื่อยๆ
ในตอนนี้เองประตูกระจกที่อยู่ด้านข้างก็เปิดอัตโนมัติ กลิ่นของขนมปังด้านในพลันโชยออกมาอีกครั้ง ตามมาด้วยกลิ่นหอมของครีม สลัด และขนมปัง มีผู้หญิงที่สวมกางเกงยีนขาสั้นกับเสื้อยืดสีขาวเดินออกมา ทว่ากลับไม่ได้เดินจากไปในทันที เพียงจ้องมองเจ้าอ้วนน้อย สายตานั้นทำให้เขาได้สติกลับมา ช้อนตามองไปด้วยความเก้อเขินเล็กน้อย
แวบแรกเขาเพียงเห็นผู้หญิงคนนั้นหอบขนมปังถุงใหญ่ ขนมปังเหล่านั้นบรรจุอยู่ในถุงกระดาษ เยอะจนแทบจะหล่นออกมาจากถุง ทำให้เขามองแล้วรู้สึกอิจฉาเหลือเกิน
หลังจากนั้นเขาถึงได้เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นไม่เพียงแค่หอบขนมปังถุงใหญ่ ในมือยังถือขนมปังที่อัดแน่นด้วยไส้ครีมเข้มข้นและโรยด้วยผงน้ำตาลไอซิ่ง เธออ้าปากกัดขนมปังคำโตต่อหน้าเขา ครีมสีเหลืองนวลไหลเยิ้มออกมาจากขนมปังหยดลงบนมือเธอ
เจ้าอ้วนน้อยมองจนอดกลืนน้ำลายไม่ได้ ชั่วขณะนั้นเขาไม่สามารถมองไปทางอื่นได้เลย จากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็ยืนอยู่ตรงหน้าเขาและกัดขนมปังเป็นคำที่สาม เขาถึงได้เห็นหน้าเธอ
ไม่มองก็แล้วไป พอมองเขาก็ตกใจ
เขาจำใบหน้านี้ได้ ใบหน้าที่งดงามราวเทพเซียน ทว่ากลับเย็นชาราวน้ำแข็ง
แม้ครั้งที่แล้วที่เจอเธอจะเป็นเมื่อหนึ่งปีก่อน แต่เขาก็คงไม่มีทางลืมใบหน้านี้ชั่วชีวิต ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนอื่นคนไกล ก็คือผู้หญิงชุดดำคนนั้นที่ร่วมมือกับเฟิงเยี่ยโจมตีจนปีศาจล่าถอยในตอนที่เขาเกือบตายเมื่อปีที่แล้ว
