“รูปร่างหน้าตาเหมือนมาก” อาหลิงมองรูปภาพใบนั้น “ภายนอกดูแล้วแทบจะเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน”
“ก็เป็นไปได้ว่าตอนเขากลับชาติมาเกิดถูกคนปลุกปั่น จงใจทำให้เขาหน้าตาเหมือนกับก่อนหน้านี้” ถงชิวหรานยกประเด็นนี้ออกมา “ถ้าสมมติฐานก่อนหน้านี้ของเราเป็นจริงล่ะก็”
“หรือไม่เขาก็จงใจทำอย่างนี้” ถังเข่อชิงว่า
“อาคมลวงตาอีกแบบหนึ่ง? สิ่งที่เป็นไปไม่ได้ที่สุดกลับเป็นสิ่งที่เป็นไปได้ที่สุด?” ถงชิวหรานกล่าว
“ผู้อุปถัมภ์ซ่งคนนี้เจ้าเล่ห์มากขนาดนี้จริงๆ เหรอ” ฟางชิวสุ่ยถามอาหลิงอย่างอดไม่ได้
พูดถึงตรงนี้อาหลิงก็รู้สึกปวดศีรษะ “มีความเป็นไปได้”
ก็เพราะว่าความคิดของผู้ชายคนนั้นสามารถเลี้ยวไปได้หนึ่งพันแปดร้อยตลบ ดังนั้นเรื่องต่างๆ มากมายเธอจึงไม่อาจยืนยันได้
อาหลิงหงุดหงิดจนอดไม่ได้ที่จะหยิบคุกกี้ยัดใส่ปากอีกครั้ง หลายวันมานี้ระดมสมองเพื่อคิดเรื่องพวกนี้จึงใช้พลังงานหมดไปอย่างรวดเร็ว
คุกกี้ที่เพิ่งอบเสร็จคู่กับชาแดงถูกทุกคนกำจัดไปอย่างรวดเร็ว ฟางชิวสุ่ยเห็นแล้วก็ลุกขึ้นไปยกพุดดิ้งคัสตาร์ดที่อยู่ในเตาอบออกมาเสิร์ฟ พักนี้พวกเธอนัดรวมตัวกัน ของหวานล้วนถูกกินจนเกลี้ยงเร็วมาก เธอชินนานแล้ว
เมื่อฟางชิวสุ่ยหยิบพุดดิ้งคัสตาร์ดออกมาก็ได้ยินหวาเหมียวเหมี่ยวถามอาหลิงพอดี
“เธออ่านใจพวกเขาตรงๆ เลยไม่ได้เหรอ”
“ได้สิ” อาหลิงขมวดคิ้วเอ่ยว่า “แต่ฉันพบว่าจิตใจของพวกเขาล้วนถูกวางสิ่งกีดขวางไว้ ฉันไม่สามารถย้อนกลับไปดูถึงเหตุการณ์ก่อนที่พวกเขาจะเกิดได้ ส่วนชินโดฉันยังไม่เคยลอง ฉันไม่สนิทกับเขา ทำโต้งๆ แบบนี้ฉันกลัวว่าจะแหวกหญ้าให้งูตื่น”
หวาเหมียวเหมี่ยวขมวดคิ้ว ถามอีกครั้ง “กำยานดอกถูหมีที่เธอให้ฉันมาตอนแรก ฉันจำได้ว่าเธอเคยบอกว่ากลิ่นหอมเป็นแค่ตัวนำ สิ่งที่ได้ผลในความเป็นจริงคืออาคมที่เพิ่มไปบนนั้นถูกไหม ให้ชินโดลองดูได้หรือเปล่า ไม่แน่ว่าอาจจะทำให้เขาจำอดีตชาติของตัวเองขึ้นมาได้ก็ได้ แล้วก็จะสามารถยืนยันได้แล้วว่าเขาคือผู้อุปถัมภ์ซ่งหรือเปล่า”
อาหลิงมองเธอพลางกล่าวว่า “ฉันเคยคิดวิธีนี้ แต่ถ้าเขาไม่ใช่การจำอดีตชาติได้จะส่งผลกระทบถึงชาตินี้ของเขา บางครั้งการจำได้มากเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี คาถานี้ทำให้คนลุ่มหลงมัวเมาได้ง่ายมาก ฉันมั่นใจแล้วว่าเธอคือร่างที่กลับชาติมาเกิดของถูหมี พบว่าเพราะเธอไม่ได้คลี่คลายปมในใจจึงมองไม่เห็นคนข้างกาย ถึงได้จำเป็นต้องใช้คาถานี้ ถ้าเธอลุ่มหลงอยู่กับเรื่องราวในอดีตช่วงนั้นเพราะเหตุนี้ หากเดินออกมาไม่ได้ชาตินี้ก็ถูกทำลายลงแล้ว”
หวาเหมียวเหมี่ยวได้ยินดังนั้นก็ตะลึงงัน เธอไม่เคยคิดเลยจริงๆ
แต่จะว่าไปก็เป็นแบบนี้จริงๆ ถ้าตอนแรกข่งฉีอวิ๋นไม่อยู่ข้างเธอและเธอก็จมอยู่กับความทรงจำในอดีตชาติทั้งอย่างนี้ล่ะก็ เกรงว่าก็คงไม่สามารถใช้ชีวิตดีๆ ได้เหมือนกัน แม้ตอนแรกเธอก็ไม่ได้ใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีมากเท่าไรนักก็ตาม
ทันใดนั้นหวาเหมียวเหมี่ยวก็พลันเข้าใจ อาหลิงรับรู้ได้ว่าอาการของเธอย่ำแย่มากแค่ไหนตั้งแต่ตอนนั้นแล้วจึงมอบกำยานนั้นให้เธอ
“เธอรู้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้วเหรอว่าฉันคือเตาถูหมี เขาคือเถี่ยจื่อเจิ้ง” หวาเหมียวเหมี่ยวถาม
“อืม” อาหลิงมองอีกฝ่าย เอ่ยยอมรับว่า “ฉินให้คนสืบมา ตอนที่ฉันรู้ว่าชาตินี้เธอกับเขาเป็นเพื่อนบ้านกัน ตอนแรกฉันนึกว่าเธอกับเขาสามารถแก้ไขเรื่องทั้งหมดได้เอง แต่สถานการณ์ของเธอไม่ค่อยดีเท่าไร ถึงเขาจะอยู่ข้างห้องเธอแค่นี้ แต่เธอแทบไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับเขาเลย”
หวาเหมียวเหมี่ยวได้ยินดังนั้นก็รู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ยิ้มอย่างเก้อเขิน
พูดเรื่องแย่ๆ ได้น่าฟังจริงๆ ตอนนั้นเธอแทบจะปิดกั้นตัวเองโดยสมบูรณ์ แม้จะยังออกจากบ้านไปทำงาน แต่ก็แค่เอาการทำงานมาเป็นวิธีที่ทำให้ตัวเองชินชา
อาหลิงมองหวาเหมียวเหมี่ยว “ฉันสังเกตเห็นว่าจริงๆ แล้วเขาแคร์เธอมากมาตลอด แต่เธอไม่ได้สนใจความห่วงใยที่เขามีต่อเธอเลย เหมือนยังเข้าใจเขาผิดอยู่นิดหน่อย บวกกับนับวันเธอยิ่งเหมือนศพเดินได้มากขึ้นเรื่อยๆ ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไปฉันไม่คิดว่าสถานการณ์จะดีขึ้น ฉันคิดว่าระหว่างพวกเธอจำเป็นต้องมีจุดเปลี่ยนสักหน่อย”
ดังนั้นเธอจึงมอบกำยานดอกถูหมีคืนให้หวาเหมียวเหมี่ยว ทั้งยังตั้งใจไปตามหาคาถาที่จะสามารถสร้างภาพมายาที่เป็นความทรงจำของดวงจิตขึ้นมาใหม่อีกครั้งได้มาโดยเฉพาะ ผนวกมันเข้าไปทำให้หวาเหมียวเหมี่ยวสามารถจำอดีตชาติขึ้นมาได้
