ทดลองอ่าน คู่พันภพบรรจบรัก บทที่ 19

เวินติ้งฟางตกใจลืมตาขึ้นมา เขาเห็นตัวเองในกระจกอีกครั้ง แต่ภาพเหตุการณ์อันน่ากลัวนั้นยังคงอยู่ตรงหน้าทำให้หัวใจเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

บ้าชะมัด ถ้าไม่ใช่เขาบ้าไปแล้วก็คงปรารถนาให้ตัวเองกลายเป็นชายหน้าเนื้อใจเสือคนนั้นมากเกินไป

เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นมา อมน้ำแล้วกลั้วปากล้างฟองที่อยู่ในปากออก ในหัวยังคงสะท้อนภาพหลอนที่เห็นเมื่อครู่

จะว่าไปเมื่อก่อนเขาเองก็ไม่เคยเห็นใบหน้านั้นชัดเจนขนาดนี้ แปดส่วนคงเพราะเช้าวันนี้เห็นชินโด ชูอิจิ ดังนั้นใบหน้านั้นถึงได้ชัดเจนมากขึ้น

แม่งเอ๊ย

นี่ก็แทบจะอธิบายชัดเจนแล้วว่าจิตใต้สำนึกของเขาเองก็คิดว่าหมอนั่นก็คงจะหน้าตาเหมือนกับชินโด ชูอิจิ สุภาพ สง่างาม แม้แต่นิ้วมือก็ดูท่าทางสมบูรณ์แบบได้ถึงขนาดนั้น

จะว่าไปแล้วต้องมีชีวิตดีแค่ไหนกันนะถึงจะมีมือที่สวยได้ขนาดนั้น

เวินติ้งฟางกลอกตา เมื่อยืดตัวตรงก็พลันเห็นผู้ชายในกระจกอีกครั้ง ทำเอาเขาตกอกตกใจ แต่คราวนี้จู่ๆ เขาก็สังเกตเห็นว่าผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบอย่างที่คิดก่อนหน้านี้ เหนือหน้าอกเปลือยเปล่าที่อยู่บริเวณใกล้กับลำคอมีรอยแผลเป็นแถวหนึ่ง

เวินติ้งฟางตะลึงงัน ยกมือขึ้นลูบลำคอของตนเองด้วยปฏิกิริยาตอบสนองอัตโนมัติ แทบจะรู้สึกได้ถึงรอยบุ๋มและนูนไม่เสมอกันอยู่ใต้ท้องนิ้วนั้น

ขณะตกอยู่ในภวังค์ก็มีมือเล็กขาวดุจหยกข้างหนึ่งลูบรอยแผลไปมาอย่างแผ่วเบาและเงียบเชียบทำให้หัวใจเขาเต้นรัว

เขาไม่เคยเห็นมือเล็กๆ นั่น แต่ไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้ว่านั่นคือมือของใคร

เมื่อเวินติ้งฟางหลับตาลงก็ราวกับได้กลิ่นกายของเธอ รู้สึกได้ถึงลมหายใจที่อุ่นร้อนของเธออยู่ตรงใบหูนี้เอง แนบใบหน้าของเขา ทำให้หัวใจร้อนผ่าว

ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกเหมือนกับว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงและเธอก็นอนหลับอยู่ข้างกาย

นอกบานประตูที่เปิดไว้ครึ่งเดียว ดวงจันทร์ลอยแขวนอยู่กลางฟ้ายามราตรี

เธออิงแอบเข้ามาใกล้กว่าเดิม มือเล็กยังคงลูบแผลเป็นของเขาอย่างเงียบเชียบราวกับรู้สึกสงสารบาดแผลที่เขาได้รับอยู่บ้าง

เธอถอนหายใจแผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน ทว่ากลับทำให้หัวใจเขาทั้งบีบรัดและร้อนรุ่ม

ความรู้สึกนั้นเหมือนจริงขนาดนี้ เวินติ้งฟางอดไม่ได้ที่จะลืมตาขึ้นมา ยังนึกว่าจะเห็นอาหลิง แต่เขาไม่ได้กำลังนอน เขายังคงยืนอยู่บนพื้น ทว่าคนในกระจกได้เปลี่ยนกลับมาอยู่ในรูปลักษณ์ของเขาแล้ว แน่นอนว่าบนหน้าอกก็ไม่มีรอยแผลเป็นที่บิดเบี้ยวนั้นอีกแล้วเช่นกัน

เขาลูบลำคอและหน้าอกที่ไม่มีรอยแผลเป็นเลยสักนิดของตนพลางขบกรามแน่น

บ้าชะมัด ภาพหลอนพวกนี้นับวันยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แล้ว แต่รายละเอียดพวกนี้แม่งเยอะเกินไปหรือเปล่าเนี่ย

เวินติ้งฟางมองตนเองในกระจกด้วยลำคอแห้งผากเล็กน้อย

ถ้าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่ภาพหลอน ถ้าไม่ใช่ฝันกลางวันของฉันล่ะ? ถ้าฉัน…