ที่นั่นคือทาวน์เฮ้าส์เล็กๆ สองชั้นที่เป็นแบบประตูเดี่ยวลานเดี่ยวให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างยิ่ง นอกกำแพงทาวน์เฮ้าส์มีเถาวัลย์เลื้อยพันเต็มไปหมด กำแพงหินสีเทาดูท่าทางอยู่มาหลายยุคสมัย แม้แต่ไฟกลางคืนที่อยู่บนกำแพงนอกประตูก็ยังดูท่าทางอยู่มาหลายยุคสมัยด้วยเช่นกัน
บนถนนสายนี้ล้วนเป็นบ้านปูนซีเมนต์เก่าแก่ที่เป็นรูปแบบเดียวกัน พวกมันต่างก็มีขนาดไม่ใหญ่ พื้นที่ก็มีขนาดแค่สิบกว่าตารางวา ตัวบ้านเป็นทรงสี่เหลี่ยมสีเทา ในลานเล็กๆ ปลูกไม้กระถางอย่างง่ายๆ กำแพงที่ล้อมอยู่ข้างนอกก็ชิดกับตัวบ้านเหมือนอักษรหุยแคบจนทางเดินระหว่างกำแพงกับตัวบ้านเหลือแค่หนึ่งคนผ่านเท่านั้น
ทาวน์เฮ้าส์เล็กๆ ทรงอักษรหุยแต่ละหลังๆ ก็เรียงตัวกันเป็นอักษรหุยอีกทีเช่นกัน ซึ่งในบรรดาบ้านไม่กี่หลังที่อยู่ตรงกลางที่สุดก็มีแค่บ้านตรงกลางหลังนี้ที่ใหญ่กว่าหน่อย
ชุมชนเล็กๆ แห่งนี้ดูเงียบสงบเป็นพิเศษท่ามกลางราตรีมืดมิด แม้จะมีเสียงโทรทัศน์ดังออกมาจากบ้านบางหลัง ในลานบ้านหรือบนดาดฟ้าของบางหลังยังมีราวไม้ไผ่ตั้งอยู่ มีเสื้อผ้าและผ้าปูเตียงที่ยังไม่ได้เก็บตากไว้ แต่เมื่อเวินติ้งฟางขี่จักรยานพาอาหลิงมายังเขตชุมชนนี้ก็รู้สึกขนหัวลุกอยู่บ้างจริงๆ
แม้เธอจะไม่ได้บอกที่อยู่กับเขาตรงๆ แค่บอกว่าต้องเลี้ยวตอนไหน ต้องตรงไปตอนไหน แต่เขาขี่มาครึ่งชั่วโมงก็เดาได้แล้วว่าเธอคิดจะไปที่ไหน
พูดกันตามตรงเขาแทบอยากจะล้มเลิกกลางคันแล้ว ก่อนเข้าไปในเขตชุมชนเล็กๆ นั้นยังอดไม่ได้ที่จะถามผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างหลัง
“เอ่อ…เธอแน่ใจเหรอ นี่ไม่ค่อยดีหรอกมั้ง” เขากล่าว ขณะเดียวกันก็ทักทายคุณลุงยามที่อยู่ตรงประตูทางเข้าเขตชุมชน มองรอยยิ้มอันคุ้นเคยของอีกฝ่าย เขานึกถึงเหตุการณ์ที่เห็นเมื่อคราวก่อนขึ้นมา อันธพาลที่พยายามจะบุกเข้ามามากกว่าสิบคนถูกคุณลุงยามที่ดูท่าทางไม่มีพิษภัยคนนี้จับทุ่มลงพื้นด้วยมือเปล่าอย่างง่ายดาย ก่อนจะทุบตีหนักๆ ด้วยรอยยิ้ม
อย่าว่าแต่หนึ่งต่อสิบอะไรเลย บอกว่าลุงยามคนนี้หนึ่งต่อร้อยได้เขายังเชื่อเลย
ความทรงจำครั้งนั้นทำให้เวินติ้งฟางตัวสั่นสะท้าน อดไม่ได้ที่จะพึมพำด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ฉันรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ความคิดที่ดีจริงๆ นะ…”
สายลมยามค่ำคืนพัดเอื่อย หญิงสาวด้านหลังกล่าวอย่างเย็นชา “นายไม่อยากไปก็กลับได้นะ”
“จริงเหรอ” เวินติ้งฟางหันไปมองด้านหลังอย่างกระตือรือร้นก็เห็นผู้หญิงคนนั้นยื่นมือมาทางเขา
“ส่งหมอนั่นมาให้ฉันก็พอ”
“เอ่อ…นี่…แหะๆ” เขาหันกลับมาพลางหัวเราะแห้งๆ “จะว่ายังไงเขาก็เป็นเพื่อนสนิทของฉัน…เคยช่วยชีวิตน้อยๆ ของฉันมาตั้งหลายครั้ง…”
“นายแน่ใจว่าเขาเห็นนายเป็นเพื่อน?” อาหลิงถามอย่างเย็นชา
“ฮ่าๆ คงจะไม่” เวินติ้งฟางยังคงหัวเราะแห้ง “แต่ฉันเห็นเขาเป็นเพื่อนไงล่ะ”
คำพูดนี้ทำให้อาหลิงยกมุมปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยว่า “ก็อย่างที่นายรู้ คนคนนั้นที่พวกเราต้องไปหาคือคนที่มีโอกาสทำให้เขากลับคืนสู่สภาพเดิม”
“เอ๊ะ? จริงเหรอ” เวินติ้งฟางกล่าวด้วยความประหลาดใจ “ถ้าเป็นแบบนี้ล่ะก็ เธอพูดตรงๆ ก็พอแล้ว ฉันเชื่อว่าขอแค่สามารถกลับคืนสู่สภาพเดิมได้ เขาจะต้องยินดีให้ความร่วมมือแน่”
อาหลิงแค่นเสียงทีหนึ่งอย่างนึกขัน “นายแน่ใจ?”
“เอ่อ…” พอนึกถึงปฏิกิริยาตอนที่หมอนั่นเห็นคนคนนั้นในยามปกติ เขาก็หัวเราะแห้งๆ อีกสองที “เอาเถอะ ฉันไม่แน่ใจหรอก”
“อีกอย่างนั่นก็แค่มีโอกาส” อาหลิงมองทาวน์เฮ้าส์ที่ดูเหมือนเงียบสงบทีละหลังๆ ตรงหน้าแล้วบอกเขา “ฉันไม่สามารถรับรองได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าจะกลับคืนสู่สภาพเดิมได้ ทำได้แค่ลองดูเท่านั้น”
“จะว่าไปแล้วท่านผู้เฒ่าทำไม่ได้เหรอ พวกเราไปหาท่านผู้เฒ่าก็ได้” แม้การไปที่นั่นจะต้องขึ้นเนินเขา แต่เขาก็ไม่ถือสาเลยจริงๆ ที่จะต้องขี่ไป
“ไม่ได้”
“ทำไมล่ะ”
“เฟิงอวิ๋นทำไม่ได้หรอก” อาหลิงว่า “ทำไม่ได้เหมือนกับนายนั่นแหละ นายกับเขาล้วนไม่ใช่คนคนนั้น”
“ฉันรู้ว่าเธอพูดเข้าใจง่ายมาก แต่ฉันฟังไม่เข้าใจจริงๆ” เขาสารภาพด้วยรอยยิ้มขมขื่น
หญิงสาวด้านหลังไม่ได้เอ่ยปาก เดิมทีเวินติ้งฟางนึกว่าเธอจะไม่อธิบาย แต่สักพักหลังจากนั้นกลับได้ยินเธอเอ่ยขึ้น
“พวกนายล้วนไม่ใช่คนคนนั้นที่ชะตาของเขาลิขิตไว้”
เวินติ้งฟางตะลึงงัน เข้าใจในทันใด “มีแค่คนคนนั้นที่ใช่” เสียงของเขาตึงเครียดเล็กน้อย
“ถูกต้อง” อาหลิงมองดวงจันทร์ที่ลอยแขวนเหนือเมือง กล่าวอย่างเศร้าซึม “มีแค่คนคนนั้นที่ใช่”
เวินติ้งฟางยังคงอดไม่ได้จึงโพล่งถามออกไปว่า “คนอื่นไม่มีทางเลยเหรอ”
หญิงสาวด้านหลังเงียบไป เห็นได้ชัดว่ารู้ว่าเขาไม่ได้กำลังช่วยถามให้เกาเจี้ยนแต่แรกแล้ว
เวินติ้งฟางขี่จักรยานพลางลอบสบถทีหนึ่ง ชั่วพริบตานั้นเขาแทบอยากจะหันไปมองเธอ แต่มองแล้วอย่างไร ชั่วขณะนี้เขาอยากด่าด้วยคำหยาบคายมาก แต่ก็ยังคงขี่จักรยานมุ่งหน้าต่อไปบนถนนในเขตชุมชนที่ดูท่าทางสงบสุขอย่างยิ่งทว่ากลับติดตั้งกล้องวงจรปิดทั่วทุกที่ จากนั้นก็มาหยุดที่หน้าประตูทาวน์เฮ้าส์เล็กๆ หลังนั้น
อาหลิงลงมาแล้วกดกริ่งไฟฟ้าหน้าทาวน์เฮ้าส์หลังนั้น
กล้องบนประตูมีไฟสีแดงสว่างขึ้นมาแล้ว คนข้างในเห็นเธอกับเขาก็เปิดประตู
