เวินติ้งฟางจอดจักรยานเสร็จเรียบร้อยก็เดินเข้าไปด้วยกันกับอาหลิง
ที่นี่เป็นทาวน์เฮ้าส์ที่น่ารักอบอุ่นมากจริงๆ หลังโถงทางเดินเล็กๆ ก็คือห้องรับแขก ผลงานศิลปะไม่ได้มีมูลค่าหรือแพงอะไรมาก ประดับตกแต่งอย่างเรียบง่ายและเป็นระเบียบ ด้านหลังห้องรับแขกเล็กๆ ที่ปูด้วยพื้นไม้คือห้องหนังสือ เข้าไปอีกก็เชื่อมไปยังห้องครัว ผังของชั้นบนเวินติ้งฟางไม่ค่อยแน่ใจ ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยขึ้นไป แต่เขาเดาว่าข้างบนน่าจะเป็นห้องนอนกับห้องน้ำ
อาหลิงยืนอยู่ตรงโถงทางเข้าไม่ได้เดินไปข้างใน เวินติ้งฟางเพิ่งเข้าประตูมาก็เห็นเจ้าของบ้านสวมชุดลำลองเบาสบายเดินลงมาจากบันได
“เป็นอะไรไป เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า”
เวินติ้งฟางยิ้มแห้ง เอ่ยปากทักทาย “หวัดดีครับรุ่นพี่”
อาหลิงหิ้วเสือดำตัวน้อยออกมาจากกระเป๋าเป้ของเขาแล้วส่งให้เหลยจิ่วเกอ “ฉันต้องการให้เธอช่วยดูแลเจ้านี่”
เหลยจิ่วเกอตะลึงงัน ยังไม่ทันได้มองให้ชัดอาหลิงก็ปล่อยมือแล้ว เธอรีบยื่นมือไปรับสิ่งเล็กๆ ที่ตัวอุ่นนุ่มนั้นไว้
เดิมทีเสือดำตัวน้อยยังพยายามดิ้น แต่เมื่อมันเห็นคนที่รับมันไว้ก็พลันตัวแข็งค้างไป
“หมอนี่โดนอาคมแล้ว” อาหลิงมองเหลยจิ่วเกอพลางเอ่ยว่า “ฉันต้องใช้เวลาอีกหลายวันถึงจะสามารถหาวิธีถอนได้ ปีศาจที่สาปเขาจับตาดูอยู่ อาจจะมาหาถึงที่ได้ทุกเมื่อ ช่วงหลายวันนี้เธอต้องตัวติดกับเขาเป็นเงา ไปไหนก็ต้องพาไปด้วย กินข้าว อาบน้ำ นอนหลับก็เหมือนกัน”
“ฮะ? กินข้าว อาบน้ำ นอนหลับ?” แม้จะชินกับการพูดจาเรื่อยเปื่อยของอาหลิงมานานแล้ว เวินติ้งฟางได้ยินอย่างนั้นก็ยังตกใจอยู่ดี โพล่งออกไปเสียงหลง “นี่ไม่ค่อยดีหรอกมั้ง”
เสือดำตัวน้อยที่เดิมทีราวกับกลายเป็นหินไปแล้วพลันได้สติขึ้นมา ตื่นตระหนกจนอยากจะเผ่นหนีออกไปจากมือของผู้หญิงที่อุ้มตนอยู่ แต่ฤทธิ์ยาในตัวยังมีจึงไม่มีแรงหนีเลยแม้แต่น้อย
อาหลิงไม่สนใจพวกเขา เพียงมองเหลยจิ่วเกอแล้วเอ่ยว่า “หมอนี่อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไร แต่เขาน่าจะไม่กัดเธอหรอก” เธอพูดพลางค้อมตัวลง สบตาตรงๆ กับเสือดำตัวน้อยที่ทั้งตกใจทั้งเดือดดาลและถูกเหลยจิ่วเกอประคองไว้ในมือตัวนั้น ก่อนจะพูดกับอีกฝ่ายว่า “ฉันรู้ว่าเมื่อกี้นายอยู่ในกระเป๋าได้ยินทุกอย่างหมดแล้ว ฉันไม่ได้ล้อเล่น ถ้านายหนีฉันรับรองว่านายจะเสียใจไปตลอดชีวิตแน่”
เสือดำตัวน้อยแน่นิ่งมองเธอ
อาหลิงมองดวงตาดำขลับอันคุ้นเคยคู่นั้นของอีกฝ่าย “บนตัวนายมีกลิ่น ปีศาจพวกนั้นล้วนได้กลิ่น เขตชุมชนนี้มีข่ายอาคม อยู่ที่นี่นายมีโอกาสครึ่งหนึ่งที่จะสามารถกลับคืนร่างเดิมได้เอง ฉันกลับไปก็จะไปสืบหาว่ามีวิธีอื่นถอนคำสาปหรือเปล่า แต่ขืนนายหนีก็ได้แต่ปล่อยไปตามยถากรรมแล้ว สามารถเดินออกไปได้ห้าร้อยเมตรก็ถือว่านายโชคดี ถ้าเป็นฉันไม่มีทางเสี่ยงดวงแบบนั้นเด็ดขาด”
เสือดำตัวน้อยแยกเขี้ยวยิงฟันใส่เธออย่างเดือดดาล
อาหลิงเลิกคิ้ว ไม่สนใจอีกฝ่าย เพียงยืดตัวมองไปทางเหลยจิ่วเกอที่หน้าตามึนงง
“ไม่ต้องให้เขาวิ่งแล้ว” อาหลิงกล่าวแล้วก็หมุนตัวเดินจากไปโดยไม่รอให้ผู้หญิงคนนั้นได้เอ่ยปาก
เวินติ้งฟางเห็นแล้วก็หัวเราะแห้งๆ สองที มองเสือดำตัวน้อยในมือรุ่นพี่หญิง เขาจำใจยื่นมือไปอุ้มเจ้าเสือกลับมาจากมืออีกฝ่าย
เสือดำตัวน้อยโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง กำลังนึกว่าหมอนี่มีมโนธรรม ใครจะรู้ว่าเจ้าสารเลวนี่หลังจากหมุนตัวแล้วกลับไม่ได้ออกจากประตูไป เพียงก้มหน้ากระซิบริมหูเขาอยู่ตรงมุมข้างประตู
“เอ่อ ฉันรู้ว่าเพิ่งจะรับปากอะไรนายไป แต่เมื่อกี้ที่อาหลิงพูดนายเองก็ได้ยินแล้ว อยู่ที่นี่นายถึงจะมีโอกาสกลับคืนร่างเดิมได้ นายสบายใจได้ รุ่นพี่เป็นคนดีมาก แต่อะไรควรทำอะไรไม่ควรทำนายน่าจะมีขอบเขตใช่ไหม เพื่อให้ดีต่อพวกนายทั้งสองคน นายจงจำไว้ว่าสิ่งใดไม่เหมาะสมอย่าได้พึงมอง ต้องเป็นสุภาพบุรุษนะ”
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?!
เสือดำตัวน้อยยิ่งฟังยิ่งตื่นตกใจ อยากจะทักท้วงแต่ก็ไม่ทันแล้ว เจ้าสารเลวนี่พูดคำพูดไร้มโนธรรมพวกนั้นจบก็หมุนตัวยัดเขากลับไปในมือของหญิงสาวทันที
เวินติ้งฟางปล่อยมือ ทำหน้าหนามองเหลยจิ่วเกอที่มีสีหน้าอธิบายไม่ถูก ประนมสองมือค้อมตัวพลางกล่าวอย่างเร่งรีบ
“เจ้านี่ถูกวางยา น่าจะอีกหลายชั่วโมงกว่ายาจะหมดฤทธิ์ รบกวนป้อนน้ำให้เขาเยอะๆ นมก็ได้ เขาไม่เลือกกินหรอก ต่อไปก็ฝากพี่ดูแลเขาให้มากๆ ล่ะ ขอบคุณครับรุ่นพี่ ผมซาบซึ้งอย่างหาที่สุดมิได้”
“อะไรนะ! เดี๋ยวก่อนอาติ้ง นายพูดให้เคลียร์…”
เหลยจิ่วเกอเอ่ยปากตะโกนเรียกเขา แต่เจ้าเด็กหน้าเหม็นนั่นถึงกับแสร้งเป็นใบ้หูหนวกอีกครั้ง วิ่งหนีราวกับบิน เธอเกือบจะตามออกไปแล้ว แต่ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่าจะเกิดผลอะไรตามมาจึงอดไม่ได้ที่จะหยุดฝีเท้าอยู่ข้างประตูอย่างละล้าละลัง ขณะที่ลังเลนี้เองเขาก็สับมือแล้วเผ่นแน่บออกไปกระโดดคร่อมจักรยานแล้วเหยียบแป้นถีบอย่างเอาเป็นเอาตายผ่านฉิวหน้าเธอไป อีกทั้งยังไม่ลืมที่จะหันหน้ามาส่งยิ้มสดใสเจิดจ้าสุดๆ ให้เธอและยกมือโบก แสดงให้เห็นชัดว่าเขารู้ว่าเธอจะไม่ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ด้วยเหตุนี้
เหลยจิ่วเกอทั้งโมโหทั้งขบขัน ทำได้เพียงประคองเจ้าตัวน้อยที่อ่อนแรงไว้ในมือ มองเวินติ้งฟางที่จากไปอย่างรวดเร็ว
