ทดลองอ่าน จิรพัชร บทนำ – บทที่ 1

จิระประไพลงจากมอเตอร์ไซค์รับจ้างแล้วหยิบเงินที่เตรียมไว้ส่งให้คนขับ จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในอาคารพาณิชย์สามชั้นที่เปิดเป็นร้านอาหาร พิทยาซึ่งกำลังใช้ผ้าเช็ดโต๊ะเงยหน้าขึ้นมา พอเห็นเธอก็ทัก

“อ้าว วันนี้กลับเร็ว”

“งานเสร็จก็กลับได้เร็ว” หญิงสาวยกมือไหว้พ่อทั้งรอยยิ้ม

“ดีแล้ว จะได้พักเยอะๆ…แม่อยู่ในครัวแน่ะ อยากกินอะไรก็เข้าไปบอก”

เธอพยักหน้าแล้วเดินผ่านโต๊ะอาหารซึ่งมีลูกค้าจับจองเกือบเต็มเข้าไปยังครัว อรพินกำลังวุ่นอยู่ตรงหน้าเตา แต่ท่านก็เหลือบเห็นเธออย่างรวดเร็ว

“อ้าว วันนี้กลับเร็ว”

จิระประไพอดยิ้มขำไม่ได้ที่แม่ทักด้วยประโยคเดียวกับพ่อเปี๊ยบ เธอยกมือไหว้และตอบกลับไปด้วยประโยคเดิม

“แล้วเย็นนี้จะกินอะไรดี”

“คะน้าหมูกรอบ” หญิงสาวตอบทันที

“อีกแล้ว” ผู้เป็นแม่หัวเราะเมื่อลูกสาวสั่งเมนูโปรดที่กินมาตั้งแต่เด็กและยังไม่มีวี่แววจะเบื่อ “เอ้า งั้นก็ไปล้างหน้าล้างตา แล้วเดี๋ยวลงมากินข้าว”

จิระประไพทำตามโดยดี เธอเดินย้อนออกจากครัวแล้วขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ขณะเดียวกันก็นึกถึงเรื่องของพัชร เธอชั่งใจตั้งแต่ตอนนั่งรถเมล์กลับบ้านแล้วว่าจะเล่าเรื่องงานล่าสุดที่ต้องทำให้พ่อแม่ฟังดีไหม ทว่าจวบจนตอนนี้ก็ยังตัดสินใจไม่ได้เด็ดขาด แม้จะทราบว่าพวกท่านคงไม่มีปฏิกิริยาในทางลบก็ตาม

ไม่ต้องเล่าแล้วกัน มันก็แค่งานงานหนึ่ง หญิงสาวบอกตัวเองขณะยืนเช็ดเครื่องสำอางในห้องน้ำ ปกติแล้วเธอแต่งหน้าแค่พอให้ลูกค้าหรือเซลส์ไม่ตกใจตอนเจอหน้ากัน และพอถึงบ้านเธอก็จะรีบล้างหน้าให้เร็วที่สุด เพราะรู้สึกว่าตอนหน้าเปลือยมันสบายผิวมากกว่า

จิระประไพใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำพักหนึ่งแล้วจึงค่อยเดินต่อไปยังห้องนอน พอหย่อนกระเป๋าสะพายลงบนเตียงแล้วเธอทรุดตัวตามลงนั่ง สองขายืดเหยียดเพื่อคลายความอ่อนล้า จากนั้นเธอก็เอนตัวไปด้านหลังโดยใช้สองแขนยันรับน้ำหนักเอาไว้ ดวงตาทอดมองภาพแลนด์สเคปสีน้ำซึ่งเธอวาดเองและเอามันมาแขวนประดับห้องนอน

เมื่อก่อนครอบครัวของหญิงสาวมีฐานะดีทีเดียว เรียกได้ว่าเธอเติบโตมาอย่างคุณหนูคนหนึ่ง มีบ้านหลังใหญ่ มีรถหลายคัน ไปเที่ยวต่างประเทศทุกปี เรียนโรงเรียนเอกชนมีชื่อ มีทุกอย่าง จนกระทั่งช่วงที่เธอเรียนชั้นมัธยมปลายแล้วครอบครัว…ไม่สิ ทั้งตระกูลสินธุนานนท์ของพ่อประสบปัญหาทางธุรกิจ