ทดลองอ่าน ชาตินี้ข้าจะรักท่านให้มาก บทที่ 134-135

เสื้อผ้าฤดูร้อนจะหนาได้สักเท่าไรกัน เฉินจิ้งจงเดินอยู่ไม่นาน หวาหยางก็รู้สึกว่าแผ่นหลังของเขาไม่ต่างอะไรกับเตาอุ่นที่เพิ่งเติมน้ำร้อนเข้าไป ไอร้อนแผ่ซ่านมาถึงตัวนาง

ที่น่าแปลกคือตอนเดินทางมาร่างกายของเขาไม่ได้ร้อนเช่นนี้สักหน่อย

หรือเพราะว่าแสงอาทิตย์ร้อนกว่าตอนมา?

ตลอดทางพวกเขาสองคนไม่ได้พูดอะไรกัน มีเพียงผิวหนังที่แนบสนิทอยู่ด้วยกันเสียดสีไปมาตามจังหวะย่างก้าวของเฉินจิ้งจง

ที่อยู่ทางด้านหน้าคือวัดหงฝู เฉินจิ้งจงสังเกตเห็นเงาร่างของโจวจี๋ที่ถอยฉากออกไปเงียบๆ แล้ว

เขาหันหน้ากลับไป เห็นใบหน้าของหวาหยางแดงระเรื่อจึงเดินไปอยู่ใต้ต้นไม้ที่อยู่ข้างๆ แล้วปล่อยนางลง “พักสักครู่ก่อนเถอะ สภาพขององค์หญิงตอนนี้ทำคนเข้าใจผิดได้ง่าย”

หวาหยางมองเขาปราดหนึ่ง ขุนนางบู๊ร้ายกาจจริงๆ เห็นอยู่ชัดๆ ว่าเนื้อตัวร้อนผ่าว ทว่าใบหน้ากลับเป็นปกติราวกับไม่มีอันใดเกิดขึ้น

จู่ๆ เฉินจิ้งจงก็ปิดตานาง “ห้ามมองข้า”

หวาหยางไม่เข้าใจ “เพราะเหตุใด”

“แววตาขององค์หญิงเต็มไปด้วยแรงปรารถนาเช่นนั้น ข้ากลัวว่าจะควบคุมตนเองไม่อยู่”

หวาหยาง “…”

ข้าน่ะหรือมองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยแรงปรารถนา!

หวาหยางปัดมือของเฉินจิ้งจงออก เดินอ้อมหลังต้นไม้ไปครึ่งรอบ พยายามไม่ให้เขาเห็นแม้แต่ชายกระโปรงของตน

เฉินจิ้งจงยกยิ้ม พิงร่างกับลำต้นของต้นไม้พลางบอก “ข้าพักสักครู่ก่อน องค์หญิงใบหน้าหายร้อนเมื่อไรค่อยบอกข้า”

หวาหยางลูบใบหน้าของตนเองพลางพูดประชด “ใบหน้าข้าร้อนเพราะระหว่างทางตากแดดต่างหาก”

“อืม ประเดี๋ยวแดดจะยิ่งแผดเผากว่านี้อีก ตอนออกเดินทางคงต้องถือร่มสักคันแล้ว”

“วันหน้าข้าจะไม่ออกจากเมืองมาตอนหน้าร้อนเช่นนี้อีก”

“ฤดูร้อนถึงอากาศจะร้อน แต่ก็มีข้อดีของมันอยู่เช่นกัน”

น้ำเสียงของเขายามนี้ค่อนข้างแหบพร่า หวาหยางพอเดาได้อยู่เลาๆ ว่าคำว่า ‘ข้อดี’ ของเขานั้นหมายถึงอย่างไร นางจึงไม่ได้เอ่ยปากต่อความ

หลังพุ่มไม้สูงขนาดครึ่งตัวคนที่อยู่ไกลออกไป โจวจี๋ซ่อนตัวอยู่ที่นั่น

เดิมเขาคิดว่าอีกไม่นานจ่างกงจู่กับราชบุตรเขยก็จะเดินผ่านไป ถึงตอนนั้นเขาย่อมสามารถพาทหารองครักษ์ที่อยู่ทางนี้ถอยฉากออกไปด้วยเช่นกัน แต่รอมาตั้งนานแล้ว เขากลับไม่เห็นเงาร่างคุ้นตานั่น

หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?

โจวจี๋ลอบชะโงกหน้าออกมา เห็นราชบุตรเขยพิงร่างอยู่ใต้ต้นไม้ ชายกระโปรงขององค์หญิงโผล่ออกมาจากหลังต้นไม้

พวกเขากำลังทำอะไรกัน ถึงจะไม่เข้าใจแต่โจวจี๋ก็ไม่กล้าสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปรบกวน

“เรียบร้อยแล้ว”

หวาหยางท่องบทสวดอยู่ในหัวหลายต่อหลายรอบ ในที่สุดก็สามารถสะกดความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดขึ้นตลอดทางนั่นได้สำเร็จ

นางเดินออกมาจากหลังต้นไม้ ทว่าเพียงไม่นานก็สบเข้ากับสายตาของเฉินจิ้งจงที่มองมาอีก

หวาหยางรีบหลบ สองตามองตรงเดินผ่านข้างกายเขาไป คางเชิดขึ้นน้อยๆ เดินนำอยู่ทางด้านหน้า

แสงอาทิตย์เจิดจ้า จ่างกงจู่เดินช้าๆ ท่าทางเย่อหยิ่งเย็นชา ใบหน้าท่าทางล้วนงดงาม

เฉินจิ้งจงยกยิ้ม เร่งฝีเท้าอ้อมไปดักอยู่ทางด้านหน้า เงาอันเกิดจากร่างกายสูงตระหง่านของเขาทอดลงบนใบหน้าของนางพอดี

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 20 พ.ย. 68