ทดลองอ่าน ชาตินี้ข้าจะรักท่านให้มาก บทที่ 136-137

ขณะที่เฉินจิ้งจงเตรียมจะเดินออกไปข้างนอก หวาหยางก็โอบคอของเขาแล้วกระซิบลงที่ข้างหูแผ่วเบา “เรื่องการแต่งงานระหว่างท่านกับข้า แน่นอนว่าเกิดขึ้นได้เพราะท่านพ่อ แต่ไม่ว่าวันหน้าท่านพ่อจะเป็นเก๋อเหล่าหรือเป็นชาวบ้านธรรมดา ไม่ว่าบ้านสกุลเฉินจะเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงหรือตกต่ำเป็นเพียงชาวบ้านตัวเล็กๆ ข้าล้วนไม่ปลดท่าน ข้าจะปลดท่านมีเพียงเพราะท่านทำเรื่องผิดต่อข้า”

เฉินจิ้งจงนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะยิ้มกล่าว “ต่อให้มอบความกล้าให้ข้าอีกนับร้อย ข้าก็ไม่มีทางกล้าทำเรื่องผิดต่อองค์หญิง”

เขายังพูดจาเหลวไหลออกมาอีก หวาหยางฮึดฮัดแล้วเอ่ยว่า “วันหน้าห้ามท่านพูดจาอัปมงคลเช่นนี้อีก”

เฉินจิ้งจงเริ่มเดินออกไป “องค์หญิงถามข้าเรื่องลูกก่อน ข้าเพียงตอบตามความจริงเท่านั้น ไม่ได้หรือไร”

หวาหยางหยิกคอของเขาไปหลายที

เฉินจิ้งจงหยุดอยู่หน้าทางเข้าออก รอจนหวาหยางหยุดมือเขาถึงหันหน้ากลับไปถาม “องค์หญิงถามว่าข้าร้อนใจอยากเป็นพ่อคนหรือไม่ หากข้าตอบว่าใช่ องค์หญิงยินดีจะให้กำเนิดทายาทกับข้าอย่างนั้นหรือ”

หวาหยางไม่ยินดี พ่อสามียังมีโทษอีกสามประการที่ยังไม่ได้แก้ไข การตั้งครรภ์จะกินแรงกายแรงใจของนางนานเป็นปี ถึงตอนนั้นนางไหนเลยจะสบายอกสบายใจตั้งครรภ์ได้

นางย้อนถาม “ตอนนี้ท่านอยากเป็นพ่อคนแล้วจริงๆ?”

“หากองค์หญิงรีบร้อนจะเป็นแม่คน คืนนี้ข้าย่อมสามารถมอบให้องค์หญิงได้ แต่หากองค์หญิงไม่รีบร้อน พวกเราก็รอต่อไป ไว้สถานการณ์ภายนอกมั่นคงแล้ว ข้าย่อมสามารถตั้งอกตั้งใจดูแลบรรพบุรุษน้อยใหญ่ทั้งสองได้”

“แล้วเมื่อไรถึงจะเรียกว่ามั่นคง”

เฉินจิ้งจงพูดเสียงแผ่วเบา “คงเป็นตอนที่ฝ่าบาทสามารถบริหารราชกิจได้ด้วยตนเองกระมัง ตอนนี้เรื่องใหญ่ทั้งหลายล้วนอาศัยไทเฮากับทางสภาขุนนางเป็นคนตัดสิน ฮ่องเต้อายุยังน้อย ยังดูท่าทีของเขาไม่ออก ไว้เขาดูแลปกครองบ้านเมืองด้วยตนเองก่อน ถึงตอนนั้นทุกอย่างย่อมกระจ่าง”

หวาหยางนิ่งเงียบ

เฉินจิ้งจงจึงเอ่ยต่อ “องค์หญิงคงไม่นำคำพูดนี้ของข้าไปบอกกับฝ่าบาทกระมัง”

“ข้าไม่ได้โง่เสียหน่อย”

“องค์หญิงไม่โง่ แต่องค์หญิงกับฝ่าบาทสนิทสนมกัน ข้ากลัวจริงๆ ว่าท่านจะหักหลังข้า กลับไปหากฝ่าบาทเห็นข้าขวางหูขวางตา ตาเฒ่าตำหนิว่าข้าปากมากเผลอพูดอะไรไม่ควรออกมา สุดท้ายข้าคงไม่เป็นที่พอใจของใครเลย”

“หากท่านกลัวจริงก็คงไม่พูดกับข้าแล้ว”

เป็นสามีภรรยากันมาสี่ปีกว่า ต่อให้ยังไม่อาจเข้าใจซึ่งกันและกันได้ทุกเรื่อง แต่ก็ต่างรู้ว่าอีกฝ่ายนิสัยเป็นเช่นไร เหมือนอย่างที่นางมองเห็นตัวตนที่แท้จริงของเฉินจิ้งจงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่วงทีหน้าด้านไร้ยางอายนั่น เฉินจิ้งจงเองก็รู้อยู่นานแล้วว่านางไม่มีทางเอาเรื่องของสามีภรรยาเข้าไปปะปนกับเรื่องการบ้านการเมือง

เฉินจิ้งจงเดินขึ้นฝั่ง กวาดตามองไปรอบๆ ครั้นมั่นใจว่าไม่มีคนเขาก็ยิ้มออกมา มองดูหวาหยางพลางกล่าว “ข้ายังคิดว่าองค์หญิงจะบอกว่าในใจของท่าน ข้ากับฝ่าบาทล้วนเป็นคนสนิท หรือไม่ก็ข้าสนิทสนมยิ่งกว่าเสียอีก”

หวาหยางเองก็แย้มยิ้ม “ท่านฝันหวานจริงๆ”