ทดลองอ่าน ชายาแม่ทัพหยามไม่ได้ บทที่ 3-บทที่ 4

ผีผาไม่ชอบพูดจาอ้อมค้อม นางจึงสาดน้ำเย็นออกมาโดยไม่ลังเลเช่นนี้

“แต่คุณหนูเจ้าคะ ท่านไม่คิดหรือว่าด้วยนิสัยและวิธีการของคุณหนูใหญ่ ต่อให้สตรีในตำหนักในจะร้ายกาจสักเพียงใด คงมีแต่นางที่จะได้กินคนอื่น ไม่มีใครได้กินนางกระมัง อีกอย่างจากนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้นของนาง ต่อให้เหน็ดเหนื่อยจนแทบคลาน ก็คงนอนคิดว่าจะทำอย่างไรท่านจึงจะรู้สึกว่าตายเสียยังดีกว่ามีชีวิตอยู่ ดังนั้นข้าขอเตือนว่าท่านจงมุ่งมั่นคิดหาทางเอาตัวรอดจากเงื้อมมือมารของคุณหนูใหญ่ให้ได้จะดีกว่า”

ในที่สุดเนี่ยชิงหลวนก็ฟังคำพูดผีผาเสียจนหมดอารมณ์จะแทะเมล็ดแตง

ในฐานะคนที่ต่อสู้กับเนี่ยหยวนหวาด้วยสติปัญญาอย่างกล้าหาญมาถึงสิบเอ็ดปี มีหรือนางจะไม่รู้ว่าเนี่ยหยวนหวาเป็นคนเช่นไร

แต่นางมักชอบมองเรื่องทั้งหลายในแง่ดี

ดูเอาสิ ตอนแรกเนี่ยหยวนหวาคิดแต่จะหาทางสังหารนางให้ตายเสีย แต่ภายหลังเปลี่ยนเป็นอยากให้นางอยู่ก็เหมือนตายทั้งเป็น

อันที่จริงเนี่ยชิงหลวนก็รู้ดีว่าเนี่ยหยวนหวาคิดอะไร

เนี่ยหยวนหวาคงคิดว่าความตายนั้นง่ายเกินไปสำหรับเนี่ยชิงหลวน จึงมุ่งมั่นคิดหาทางจัดการนางให้อ่วมเสียก่อน ปล่อยนางมีชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัว รอจนถึงเวลาที่เหมาะสมแล้วค่อยลงมือสังหาร

นี่ก็เหมือนกับการที่แมวจับหนูได้แต่กลับไม่รีบร้อนจะกินเข้าไป เอาแต่หยอกล้อเหยื่อเล่นอย่างช้าๆ จนตนเองรู้สึกหนำใจ เมื่อความแค้นในอกถูกระบายออกมาหมดแล้ว จึงค่อยสวาปามนางเข้าไปเต็มปากเต็มคำ

เนี่ยชิงหลวนเอามือลูบลำคอตนเอง ชั่วขณะหนึ่งรู้สึกราวกับว่าดาบที่เนี่ยหยวนหวาแขวนไว้ห้อยต่ำลงมาอีกหนึ่งชุ่น

สองเดือนผ่านไปเนี่ยชิงหลวนก็ยิ่งรู้สึกว่าดาบที่แขวนไว้เหนือศีรษะเล่มนั้นแกว่งต่ำลงกว่าเดิมอีกหนึ่งชุ่น

นั่นเพราะฮ่องเต้หลงอันตี้ได้ส่งขันทีน้อยผู้หนึ่งมาแจ้งข่าว ฮ่องเต้มีพระประสงค์จะให้ซิ่นหยางโหวพาสมาชิกตระกูลทุกคนทั้งเด็กและเฒ่าชราเข้าวังไปฉลองงานเลี้ยงพระญาติในวันเทศกาลตวนอู่*

หรือพูดอีกอย่างคือในวันเทศกาลตวนอู่จะต้องได้พบหน้าเนี่ยหยวนหวาอย่างแน่นอน

คิดจะเล่นงานข้าในงานเลี้ยงพระญาติกระมัง

เนี่ยชิงหลวนร้องถามฟ้าอย่างไร้สุ้มเสียง นางหวังตัดขาดกับเนี่ยหยวนหวา ตลอดชีวิตนี้ไม่ขอไปมาหาสู่กันอีก กลับต้องไปกินข้าวร่วมกันทั้งที่ไม่มีเหตุจำเป็นเช่นนี้ นางยังจะกินลงหรือ