ทดลองอ่าน ชายาแม่ทัพหยามไม่ได้ บทที่ 5-บทที่ 6

ทุกยุคทุกสมัยที่ผ่านมา เมื่อใดแม่ทัพผู้บัญชาการสักคนออกบัญชาทัพโดยอ้างสกุลของตนเองหรือเรียกขานว่าเป็นทัพของสกุลใด แม่ทัพผู้นั้นย่อมไม่พบจุดจบที่ดี

ไม่มีเจ้าผู้ปกครองคนใดยอมให้บ่าวมีคุณูปการสูงจนสั่นคลอนอำนาจของเจ้าเหนือหัว เสียเกียรติหรือไม่ยังเป็นเรื่องรอง แต่ถ้าเขาได้ใจชาวประชามากเกินไป สุดท้ายเกิดพลิกเป็นกบฏขึ้นมา ชาวบ้านราษฎรคงพากันไปเข้าพวก

แรกเริ่มพระบิดาของฮ่องเต้หลงอันตี้มีเพียงความคิดจะถอดยศจิ้นอ๋อง ทว่าบัดนี้พระองค์กลับตัดสินใจแน่วแน่ที่จะกำจัดอ๋องผู้นี้

ดังนั้นพระองค์จึงตรัสเรื่องการถอดยศจิ้นอ๋องขึ้นระหว่างการประชุมเช้าของวันถัดมา

พอได้ยินเช่นนี้ มีขุนนางบุ๋นสองคนพุ่งศีรษะชนเสาในท้องพระโรง ขุนนางผู้ใหญ่อีกสามคนโขกศีรษะจนแตก โลหิตไหลนองพื้น ทูลขอร้องต่อพระองค์ ไม่ว่าอย่างไรก็อย่าได้ถอดยศของจิ้นอ๋องเป็นอันขาด

พวกเขายกเหตุผลขึ้นมาพูดอย่างเต็มที่ ประการแรก ในมือสกุลจั่วมีแส้เหล็กพระราชทานจากอดีตฮ่องเต้ เบื้องบนใช้เฆี่ยนตีราชันที่ไร้ความสามารถ เบื้องล่างใช้เฆี่ยนตีขุนนางสอพลอ ฝ่าบาทจะถอดยศจิ้นอ๋องอย่างไร้เหตุผล หากเขาโกรธขึ้นมา เอาแส้เหล็กพระราชทานจากอดีตฮ่องเต้แล่นมาตีพระองค์ถึงเมืองหลวง ถึงตอนนั้นใครจะกล้าห้าม ถ้าถูกเฆี่ยนจนตาย พระองค์คงได้แต่ร่ำไห้ไปฟ้องบรรพชนในปรโลกแล้ว

อีกอย่างสมาชิกของตระกูลจิ้นอ๋องคอยเฝ้ารักษาเมืองหล่งอย่างสุขุมรอบคอบ ต่อสู้จนชาวหูไม่กล้าบุกเข้ามาอย่างบุ่มบ่าม ถึงกับเคยแสดงความนอบน้อมถ่อมตนมาคำนับพระองค์ถึงเมืองหลวง จึงนับได้ว่าจิ้นอ๋องผู้นี้มีคุณูปการสูงส่ง อันว่าเมื่อมีคุณูปการย่อมได้รางวัล ทั้งยังต้องยกย่องเป็นอย่างมากด้วย เหตุใดพระองค์จึงลงโทษ ทำเช่นนี้แล้วเหล่าขุนนางทั่วหล้าจะสงบใจได้อยู่หรือ

ขุนนางสำคัญกลุ่มหนึ่งล้วนพากันชนเสาในท้องพระโรงจนแทบพัง ยังกระแทกเสียจนพื้นกะเทาะ ต่างแสดงออกอย่างห้าวหาญเด็ดเดี่ยว ไม่ยอมปล่อยให้ฮ่องเต้มีราชโองการถอดยศท่านอ๋อง

พระบิดาของฮ่องเต้หลงอันตี้เป็นคนหูเบา ทั้งยังไม่มีความคิดเห็นเป็นของตนเอง พอเห็นเหล่าขุนนางพากันตีโพยตีพายวุ่นวายเป็นการใหญ่จึงละทิ้งคำสัญญาที่ให้ไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะกับองค์หญิงชาวหูบนเตียงเมื่อคืนวานเสียสิ้น

ดังนั้นบิดาของจั่วหลิงจึงยังรักษายศจิ้นอ๋องไว้ได้ชั่วคราว

กระทั่งพระบิดาของฮ่องเต้หลงอันตี้สวรรคต ฮ่องเต้หลงอันตี้ได้ขึ้นครองราชย์ สิ่งแรกที่พระองค์กระทำคือสานต่อพระประสงค์ในครานั้นของพระบิดาให้แล้วเสร็จ

แต่ฮ่องเต้หลงอันตี้นั้นเหี้ยมโหดกว่าพระบิดาของพระองค์มากนัก ไม่เพียงถอดบิดาของจั่วหลิงจากยศจิ้นอ๋อง ยังบีบให้ส่งมอบกำลังพลในสังกัดกลับคืนมาด้วย สุดท้ายยังมีราชโองการตามมา ในทางแจ้งแสร้งว่าทรงเห็นใจที่บิดาของเขาต้องเฝ้ารักษาชายแดนมานานปีด้วยความเหนื่อยยาก จึงให้กลับบ้านเกิดเพื่อพักผ่อน แต่แท้จริงแล้วต้องการจะขับไล่พวกเขาสกุลจั่วทั้งหมดให้ม้วนเสื่อออกไปจากเมืองหล่งเสีย