ทดลองอ่าน ชายาแม่ทัพหยามไม่ได้ บทที่ 9-บทที่ 10

จากนั้นนางจึงค่อยหันไปสั่งผีผาอย่างหงอยๆ “ไปค้นดูในหีบเก็บสินเดิม หยิบพวกผ้าห่มฟูกนอนในนั้นออกมา”

ผ้าห่มบนเตียงนอนของจั่วหลิง นางเพิ่งเหลือบมองดูสักพัก มันบางพอๆ กับผ้าห่มสำหรับฤดูวสันต์และสารทของนาง เขานอนกับผ้าห่มเช่นนี้ในวันที่หนาวเหน็บ มิหนาวจนแข็งตายหรือ

ผีผาขานรับ แล้วเดินนำสองสาวใช้ออกไป

ไม่ช้าทั้งสามคนก็ช่วยกันหอบฟูกที่นอนหนาๆ เข้ามา

ในเมื่อเป็นสินเดิมของเจ้าสาวแต่งเข้าบ้าน สีสันจึงย่อมแสดงถึงความชื่นชมยินดี

ฟูกที่นอนทั้งสามหลังล้วนเป็นสีแดงสดแสบตา ที่แตกต่างกันมีเพียงลวดลายที่ปักไว้ด้านบน

ฟูกหนึ่งเป็นรูปหงส์จับคู่ขับขาน ฟูกหนึ่งเป็นภาพมวลบุปผากับผีเสื้อ อีกฟูกเป็นภาพเด็กนับร้อยวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน

เนี่ยชิงหลวนสั่งให้ผีผาเอาฟูกรูปเด็กไปปูบนเตียงอย่างไม่เสียดาย

นางลูบคางพลางครุ่นคิด กระดานเตียงแข็งออกอย่างนั้น หากนอนลงไปคงเจ็บหลังแย่

ปูเสร็จนางก็ให้ผีผาช่วยแกะดอกไม้ประดับศีรษะอันหนักอึ้งออกไป ให้สาวใช้ชื่อชิงเอ๋อร์ตักน้ำร้อนมาล้างทำความสะอาดใบหน้า ก่อนสั่งให้นางไปนำของกินจากห้องครัวมา

ในเมื่อว่าที่สามีไม่รออยู่พบหน้านาง ยังไม่ทันได้เห็นหน้ากันก็ตรงดิ่งออกไปรบทัพจับศึกเสียแล้ว เนี่ยชิงหลวนจึงต้องลงมือทำเรื่องต่างๆ ด้วยตนเอง ผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าและให้ตนเองได้กินอยู่สบายๆ เสียก่อน

ชิงเอ๋อร์นำอาหารมื้อเย็นมาให้ จานหนึ่งเป็นอาหารจานผัดที่เละจนดูไม่ออกว่าเอาผักอะไรมาทำ อีกจานเป็นหมั่นโถว

หมั่นโถวนี้ลูกใหญ่แทบจะเท่าอ่างล้างหน้าใบเล็กเลยทีเดียว

เนี่ยชิงหลวนหยิบหมั่นโถวขึ้นมากัดไปได้คำหนึ่งก็ต้องถ่มออกมา

รสชาติฝาดเฝื่อนสิ้นดี

นางคีบผักมาใส่ปาก แต่แล้วก็ต้องถ่มออกมาเช่นกัน

เค็มเสียจริง

เนี่ยชิงหลวนครุ่นคิด คงไม่ใช่ว่าพ่อครัวของจวนอ๋องแห่งนี้ยังไม่ทันได้พบหน้ากัน ก็แสดงออกเสียแล้วว่าไม่พอใจนางด้วยวิธีนี้