ทดลองอ่าน ณ ภวังค์สุดฝั่งฟ้า บทที่ 4

“ความจริงยังไงพี่กับเกลก็ไปกันไม่รอดหรอก เราไม่มีอะไรเหมือนกันเลย ทั้งอายุ รสนิยม ความคิดความอ่าน” เขาหัวเราะอายๆ “ก็ต้องขอบใจเค้าแหละที่ทำให้ชีวิตพี่พอจะมีสีสันขึ้นมาบ้าง ถึงสุดท้ายจะรู้ก็เถอะว่าสีพวกนั้นมันไม่เหมาะกับพี่เอาซะเลย”

ริ้วลมหนาวพัดเรือนผมสีปีกกาของเขาอย่างเหงาๆ แล้วท่ามกลางความเงียบซึ่งร่วงหล่นโดยไร้สัญญาณเตือนนั้นเอง มาลารินก็รู้สึกเหมือนอยากร้องไห้โดยไม่ทราบสาเหตุ สักแห่งข้างใน…ล้นรื้นขึ้นมาราวกับจะมองเห็นว่าโชคชะตาของเธอกับเขาถูกลิขิตมาในรูปรอยเดียวกัน…เพียงแต่หญิงสาวไม่รู้ว่าเรื่องราวของตนจะเกิดขึ้นหลังจากนั้น และจะฝากรอยลึกยาวนานยิ่งกว่า

“พี่ณต…”

เธอรู้สึกว่าควรเอ่ยอะไรสักอย่าง อาจเป็นถ้อยคำชวนฮึกเหิมปลุกเร้ากำลังใจ หรือปลอบโยนอย่างอ่อนหวาน แต่ก็อับจนถ้อยคำแต่เพียงเท่านั้น สุดท้ายจึงปล่อยให้ความเงียบเป็นฝ่ายเอื้อนเอ่ยแทนตน

“เอ ภพหายไปไหนเนี่ย สงสัยลงไปเต้นกับเพื่อนที่คลับข้างล่าง” ราวกับล่วงรู้ความคิด ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนเรื่องอย่างลื่นไหลแทน “เบื่อรึเปล่าลี อยากเต้นบ้างมั้ย”

“ลีถนัดนั่งเฉยๆ มากกว่าค่ะ เต้นไม่เก่ง” คนถูกชวนยิ้มแหย

“เหมือนพี่เลย”

ทั้งสองมองหน้ากันก่อนหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วหญิงสาวก็ตระหนักขึ้นมาได้ตอนนั้นเองว่าเธอไม่เคยแบ่งปันช่วงเวลาเช่นนี้กับประณตสองต่อสองมาก่อน ในอวลไออบอุ่นของเขามักมีบรรยากาศร้านกาแฟอันเรียบง่ายเป็นฉากหลังอยู่ตลอดเวลา ทว่าพี่ประณตในคืนนี้กลับแตกต่างออกไป ชายหนุ่มมีรอยยกยิ้มท่ามกลางเสียงอึกทึกและระยับไฟเบื้องล่างซึ่งทอดยาวสุดลูกตา กระนั้นภายใต้ความสับสนวุ่นวายรอบกายก็กลับยิ่งทำให้พี่ประณตของเธอดูมั่นคงกว่าที่เคย

ความรู้สึกยุบยิบกลางอกทำให้มาลารินยกขวดไซเดอร์ขึ้นดื่มอีกอึกใหญ่ เกาแก้มเก้กังหาเรื่องทำไปเรื่อย

“เราไปดูพี่ภพกันหน่อยมั้ยคะ ไม่ใช่ว่าไปเมาแอ๋อยู่ไหนต่อไหนแล้ว”

“เอาสิ พี่ก็หวั่นๆ อยู่ กลัวว่าภพจะสนุกจนเลยเถิด”

เรียบง่ายเพียงเท่านั้น และเธอก็อาจจะแค่เดินสะดุดบันได หรือชนคนเมา หรือมึนหัวเสียเองจากการซัดไซเดอร์ไม่ยั้งเมื่อครู่ ทว่าท่ามกลางความน่าจะเป็นมากมายทั้งหลาย หญิงสาวกลับไม่คิดเลยว่าเมื่อทั้งสองเดินลงไปยังบริเวณคลับชั้นล่างซึ่งนอกจากจะเจอพี่ภพเต้นแร้งเต้นกากับกลุ่มเพื่อนตามที่คาดไว้ กลับยังมีชายหญิงอีกคู่ท่ามกลางสลัวแสงวูบไหว แนบชิดกันในม่านควันราวติดค้างอยู่กับภาพฝันยวนเย้า และทำให้ร่างสูงข้างเธอพลันชะงักค้าง ก่อนเผลอพึมพำชื่อซึ่งทำให้มาลารินชาดิกไปทั่วร่าง

“กวิน…เกวรา?”

ดวงตาเรียวยาวหันไปเขม้นมองตามประณตทันที