ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 60

ระหว่างทางขากลับภายในรถม้าเงียบกริบ เจียงจื้ออีกับหยวนเช่อพาเผยเสวี่ยชิงไปส่งยังโรงเตี๊ยมที่เจ้าตัวพักอยู่ในเวลานี้ จากนั้นก็กลับจวน

เมื่อเผยเสวี่ยชิงลงไปแล้ว หยวนเช่อที่อยู่ข้างนอกก็เปิดประตูเข้ามานั่งลงตรงข้ามเจียงจื้ออี เห็นนางก้มหน้าด้วยท่าทางซึมเซาก็ถามว่า “เมื่อครู่เผยเสวี่ยชิงพูดเรื่องเศร้ากับเจ้าหรือ”

นางถามอย่างประหลาดใจ “ท่านไม่ได้แอบฟังหรือไร”

“ข้ายังพอเคารพพี่ใหญ่อยู่บ้างหรอก” หยวนเช่อมองเด็กสาว นึกถึงตอนที่ใช้สุราสามจอกคารวะ นางดูเคร่งขรึมอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

เจียงจื้ออีปรายตามองอีกฝ่าย ตั้งใจจะเหน็บแนมสักประโยค แต่แม้ปากเขาจะพูดหยอกล้อ ทว่าแววตากลับหม่นหมองไร้ประกาย เห็นดังนั้นนางจึงยั้งวาจาเอาไว้

แม้เขาเพิ่งเซ่นไหว้พี่ชายไปเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่เชื่อว่าต่อให้เซ่นไหว้สักกี่ครั้งก็ยังเศร้าเสียใจอยู่ดี เหมือนอย่างทุกครั้งที่นางไปหาหลุมฝังศพของบิดามารดาในช่วงสิบเอ็ดปีที่ผ่านมานั่นล่ะ เจียงจื้ออีตัดสินใจว่าวันนี้นางจะเห็นแก่คำว่า ‘ขอโทษ’ ของเสิ่นหยวนเช่อ สงบศึกกับน้องชายของเจ้าตัวสักวัน

“แต่ก่อนท่านกับพี่ชายแยกกันอยู่คนละทิศละทาง แล้วรักใคร่กลมเกลียวกันมาตลอดหรือไม่”

หยวนเช่อหรี่ตาลง “เจ้าช่างใส่ใจพี่ชายข้าเสียจริงนะ”

เจียงจื้ออีอึ้งงันไปชั่วขณะ “ข้าถามเกี่ยวกับพวกท่านทั้งสองคนไม่ใช่หรือไร ไฉนหูท่านถึงได้ยินเพียงพี่ชายคนเดียวเล่า หากจะบอกว่าใส่ใจ เท่ากับว่าข้าก็ใส่ใจ…”

“ใส่ใจผู้ใด” เด็กหนุ่มยกยิ้มตรงมุมปาก เร่งเร้าให้นางพูดต่อเหมือนหลอกล่อ

“ไม่มีผู้ใดทั้งนั้น ไม่อยากตอบก็ช่างเถิด ข้ามิได้ใส่ใจถึงเพียงนั้นเสียหน่อย” เจียงจื้ออีร้องหึพลางส่ายหน้า

หยวนเช่อไม่เคยเปิดใจพูดเรื่องนี้กับใครมาก่อน เลยไม่รู้ว่าควรตอบกลับไปอย่างไรดี หลังนิ่งคิดเล็กน้อย เขาก็ย้อนถาม “หากเป็นเจ้า เจ้าต้องใช้ชีวิตอย่างยากลำบากที่ชายแดน ถูกทุบตีให้ฝึกฝน แต่น้องสาวของเจ้าที่เกิดจากภรรยาเอกกลับได้ใช้ชีวิตหรูหราในเมืองหลวง เจ้าจะรักใคร่กลมเกลียวกับนางหรือไม่”

เจียงจื้ออีกะพริบตาอย่างใคร่ครวญ ใช้ความคิดอย่างสัตย์ซื่อ

“แน่นอนว่า…คงจะไม่กระมัง” หาใช่เพียง ‘ไม่รักใคร่’ นางคิดว่าตนเองอาจถึงขั้นริษยาและชิงชังน้องสาวก็เป็นได้

“ดังนั้น…”

หยวนเช่อไม่ได้พูดต่อ แต่นางฟังแค่นั้นก็เข้าใจ

“ภายหลังเหตุใดท่านถึงได้ไม่คิดแค้นเขาแล้วเล่า เป็นเพราะรู้ว่าเขาอยู่ในฉางอันก็ทรมานไม่ต่างกันหรือ”

ครั้นหวนคิดถึงเรื่องเก่าเหล่านั้น หยวนเช่อเองก็ตอบไม่ถูกเช่นกัน บางทีคงเป็นอย่างที่นางกล่าว นั่นคือเป็นเพราะเขาได้รู้ว่าที่แท้พี่ใหญ่ก็ไร้อิสรภาพไม่ต่างกัน บางทีอาจเป็นสายสัมพันธ์ระหว่างฝาแฝดที่แม้ได้พบพานครั้งแรกก็เหมือนคุ้นเคยกันมานาน หรือบางที…

“อาจเป็นเพราะ…” เหมือนหาเหตุผลที่สำคัญที่สุดได้แล้ว หยวนเช่อหลุบตาลง “เขาเป็นคนแรกในโลกนี้ที่ทนเห็นข้าเลือดตกยางออกไม่ได้ และขอให้ข้าทะนุถนอมตนเองกระมัง”

เจียงจื้ออีเพียงถามด้วยความอยากรู้ นึกไม่ถึงว่าจะได้ยินคำตอบเช่นนี้

“คนแรก?” นางพึมพำทวนคำนั้นอย่างตกตะลึง แสดงว่าบิดาฝึกฝนเขาอย่างเข้มงวดตั้งแต่เยาว์วัย ไม่เคยแสดงความใส่ใจหรือความสงสารต่อเขาแม้แต่น้อยเลยหรือ

หยวนเช่อพลันเงยหน้าขึ้นมาพูดยิ้มๆ “เจ้าเป็นคนที่สอง”

เด็กสาวผงะ นึกได้ว่าสองครั้งที่เขาบาดเจ็บตอนอยู่ในฉางอัน นางร้อนใจห่วงใยเขาจนร้องไห้ทุกครั้ง…

แต่นั่นไม่ใช่นางเสียหน่อย เป็นตัวปลอมที่สมองเลอะเลือนเพราะศีรษะถูกกระแทก…

เจียงจื้ออีอยากอธิบายเพื่อเตือนสติอีกฝ่าย แต่พอเห็นรอยยิ้มที่ปรากฏอยู่ในดวงตาคู่นั้นก็ต้องชะงักไปโดยพลัน เพราะนึกไปถึงหลุมฝังศพอ้างว้างเดียวดายที่ไม่อาจมีคนมาไถ่ถามเขาว่าเจ็บหรือไม่ ไม่อาจขอให้เขาทะนุถนอมตนเองได้อีกต่อไป

นึกถึงวันนั้นที่เขาถามนาง…‘ไหนบอกว่า…ข้าเป็นคนที่สะอาดที่สุดในโลกนี้อย่างไรเล่า’

ตอนนั้นนางปฏิเสธได้ทันควัน ทว่าตอนนี้ทำอย่างไรก็พูดไม่ออก

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 9 มี.ค. 69