ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 3 – บทที่ 4

เฉิงตั๋วเดินตามตงฟางมาถึงกระโจมของเขา ในใจคิดว่าเมื่อครู่นี้หยางโหย่วหลินลงมือก่อน ตนไม่ได้ออกหน้าช่วยเหลือ ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็แก้ตัวไม่ได้ จึงชิงพูดขึ้นมาก่อน “หลายวันมานี้ น้องหรานจือพอจะอยู่ที่นี่ได้หรือไม่”

ตงฟางเองก็ไม่ยกเรื่องเมื่อครู่ขึ้นมาพูด ยิ้มสง่างามเอ่ยว่า “อยู่ได้พ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่เมื่อวานตอนบ่ายที่กระหม่อมไม่อยู่ ในกระโจมแห่งนี้เกิดเรื่องประหลาดขึ้นเล็กน้อย”

เฉิงตั๋วถามว่าเรื่องประหลาดอะไร ตงฟางตอบว่า “มีคนรื้อค้นข้าวของของกระหม่อม”

เฉิงตั๋วตกใจ “มีอะไรหายไปหรือไม่”

“ไม่มีพ่ะย่ะค่ะ คิดว่าคนผู้นี้น่าจะอยากรู้อยากเห็นเป็นนิสัย มักค้นข้าวของของผู้อื่นบ่อยๆ เพียงรื้อค้นไปทั่ว จากนั้นจึงนำกลับมาวางตามเดิมทุกอย่าง”

“เช่นนั้นเจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามีคนมารื้อค้นข้าวของ”

ตงฟางยังคงตอบอย่างนุ่มนวล “กระหม่อมย่อมรู้ และเพียงอยากทูลให้ท่านอ๋องทรงรู้เรื่องนี้เอาไว้เท่านั้น”

เฉิงตั๋วพยักหน้า “ขอบคุณที่บอก”

ภายนอกกระโจมมีเสียงออกคำสั่งหลังฝึกเสร็จดังมา บรรดาทหารทยอยกันกลับไปที่กระโจมของตน ไม่ว่าอย่างไรนี่ก็เป็นวันแรกของปีใหม่ ทุกคนจึงตื่นเต้นคึกคัก เสียงเอะอะอึกทึกมากกว่าที่ผ่านมา ทั้งยังแฝงไปด้วยเสียงเพลงและเสียงหัวเราะ

เวลาเปลี่ยนผัน ปีผันแปร ต่อให้อยู่ในแดนหิมะหนาวเหน็บ อยู่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียด ก็ไม่อาจขัดขวางความปีติยินดีในใจคนได้

ทว่าความสงบสุขนี้ไม่ได้ยาวนานนัก ปีใหม่เพิ่งผ่านพ้น ในตอนที่หิมะละลายท้องฟ้าใสกระจ่าง ก็เกิดเรื่องประหลาดขึ้นแล้ว

ราตรีนี้ ทหารที่ประจำ ณ ป้อมปราการด้านหน้าค่ายใหญ่เยี่ยนโจวมองเห็นความเคลื่อนไหวบางอย่าง จึงส่งสัญญาณเตือนภัยขึ้นโดยพลัน ทหารม้าชาวหูประมาณพันนายควบม้าตะบึงมารวดเร็วดุจสายลม แต่ถูกทหารด้านข้างค่ายขัดขวางไว้ หลังอาวุธปะทะกันไม่กี่ครั้ง ทหารม้าชาวหูผู้กล้าหาญจำนวนหนึ่งก็บุกเข้าไปถึงกระโจมใหญ่ของเฉิงตั๋ว ทว่าทันทีที่ผู้นำทหารชาวหูสะบัดคบเพลิงไปรอบๆ ก็รับรู้ได้ในทันทีว่าแย่แล้ว เพราะภายในกระโจมว่างเปล่าไร้ผู้คน แม้แต่บนโต๊ะยังเก็บกวาดจนสะอาดเอี่ยม

เหล่าชาวหูควบม้าออกมายืนอยู่กลางค่าย ส่วนทหารม้าของเฉิงตั๋วกลับกระจายกันไปรอบทิศ ห่างออกไปมีคบเพลิงจำนวนนับไม่ถ้วนลุกโชติช่วง ไม่รู้ว่ามีคันธนูถูกน้าวสายมากเพียงใด ชั่วขณะหนึ่งลูกธนูกระหน่ำตกลงมาดุจห่าฝน แต่แม้จะตกอยู่ในสถานการณ์ถูกกักขังกะทันหัน ชาวหูผู้เป็นหัวหน้ากลับไร้ความหวาดกลัว ตะโกนเสียงดังด้วยภาษาหู ทหารม้าชาวหูนับพันนายขานรับเสียงดัง ดาบโค้งสะท้อนแสงคบเพลิง เปล่งประกายเงาวับราวกับเพิ่งผ่านหินลับมีด หัวหน้าทหารชาวหูวาดดาบชี้ออกไป บรรดาทหารชาวหูก็พุ่งไปยังศัตรูที่โอบล้อมอยู่ดุจลมกรด เสียงตะโกนเข่นฆ่าดังสนั่นขึ้นมาอีกระลอก