ทดลองอ่าน ทาสหญิงพลิกแผ่นดิน บทที่ 5 – บทที่ 6

ฉาฉาเบี่ยงตัวหลบจากประตูกระโจม ถอยกลับไปที่มุมเดิมอย่างไร้สุ้มเสียง เจ๋อเหรินปล่อยม่านกระโจมลง ส่วนเจ๋ออี้ยกน้ำสะอาดเข้ามา เฉิงตั๋วไม่สนใจว่าน้ำจะเย็น ตักน้ำทำความสะอาดตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาดเดินออกจากกระโจมไป เจ๋อเหรินตามอยู่ด้านหลังเขา หลังห่างจากกระโจมได้ไม่ไกลก็เอ่ยรายงานเสียงต่ำ “ท่านอ๋อง ช่วงที่ผ่านมาฉาฉาล้วนอยู่แต่ในกระโจม ไม่ออกไปที่ใดแม้แต่ก้าวเดียวพ่ะย่ะค่ะ”

เฉิงตั๋วเดินตรงไปข้างหน้า ไม่ได้สนใจ เจ๋อเหรินจึงพูดต่อ “มีแค่ท่านตงฟางที่ให้คนเอายามาส่งเป็นพักๆ หรือไม่ก็นำมาส่งด้วยตัวเอง นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เฉิงตั๋วหยุดยืน นิ่งเงียบอยู่ชั่วครู่จึงร้อง “อืม” แล้วเดินตรงไปยังกระโจมกลาง

เขาเพิ่งเข้ามานั่ง ท่ามกลางเงาธงนอกประตูค่ายก็ปรากฏม้าเร็วตัวหนึ่งควบตะบึงเข้ามา ทหารลาดตระเวนกำลังเดินเข้าไปหา ทว่าคนที่มากลับยกมือขึ้น แสดงป้ายคำสั่งป้ายหนึ่ง ทหารลาดตระเวนจำได้ว่าชาวหูผู้นี้ก็คืออาซือไห่ ผู้ใต้บังคับบัญชาของเฉิงตั๋ว จึงหลบไปด้านข้าง ม้าตัวนั้นวิ่งตะบึงมา เมื่อห่างจากหน้าค่ายหลักราวห้าสิบก้าวจึงได้หยุดลง

แม้อาซือไห่จะเป็นชาวหู ทว่าติดตามบิดาออกเดินทางทำการค้าตั้งแต่เด็ก เร่ร่อนพเนจรไปทั่ว ชำนาญภาษาท้องถิ่นต่างๆ เพราะเขามีไหวพริบดี ทั้งยังพบเจอความไม่สงบของใต้หล้า จึงรั้งอยู่ที่ชายแดนทำการค้าชนิดหนึ่งซึ่งบรรพบุรุษไม่ได้สืบทอดมาให้ ซื้อขายข่าวสาร เมื่อสี่ปีก่อนเขาถูกเฉิงตั๋วจับขณะเข้ามาสืบข่าวกองทัพให้ชาวหู เฉิงตั๋วเห็นเขาเปิดเผยตรงไปตรงมา ไม่กลัวตาย จึงปล่อยเขาไป อาซือไห่กลับไม่เชื่อ ก่อนจากไปยังป่าวประกาศว่าจะขโมยตราบัญชาการทัพของเฉิงตั๋ว ไปๆ มาๆ ขโมยตราบัญชาการทัพไม่สำเร็จ ยังเอาตัวเองเข้ามาร่วมด้วยแล้ว

อาซือไห่ขยับดาบไว้ข้างเอวก่อนก้าวยาวๆ เข้าไปในกระโจมกลาง เป็นเพราะตากแดดตากลม ใบหน้าเขาจึงดำมะเมื่อม ยามยิ้มฟันจะดูขาวสะอาดเป็นพิเศษ เขาร้องเรียก “ท่านอ๋องทรงมีน้ำหรือไม่ กระหม่อมกระหายจะตายอยู่แล้ว”

เจ๋ออี้เทน้ำชามหนึ่งให้เขา อาซือไห่รับไปดื่มอึกๆ

เฉิงตั๋วโบกมือ สั่งให้เจ๋ออี้ออกไปแล้วจึงถาม “เป็นอย่างไรบ้าง”

“หูตี๋หนีกลับไปยังเมืองเจ่อเยี่ยแล้วพ่ะย่ะค่ะ ทหารม้าสามหมื่นนายของกู่หลีอ๋องแบ่งออกเป็นสามค่าย ตั้งกระโจมอยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือยี่สิบหลี่ ตัวเขานำกำลังคนสองพันนายมาตั้งกระโจมอยู่ห่างจากค่ายใหญ่เยี่ยนโจวไปสองหลี่ ยามบ่ายมาจึงขอยอมแพ้ด้วยตัวเอง จากที่กระหม่อมรู้ เดิมทีคนของกู่หลีอ๋องกับหูตี๋ก็ไม่ลงรอยกันอยู่แล้ว หลายปีมานี้กู่หลีอ๋องเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของประมุขข่านหูตี๋ แม้จะมีตำแหน่งสูง ทว่าไม่ได้รับความสำคัญมากนัก ตอนนี้หูตี๋พ่ายแพ้ยับเยิน คนของกู่หลีอ๋องก็ถูกปล่อยทิ้งไว้แนวหน้า กู่หลีอ๋องรู้ว่าตนต้านต่อไปไม่ไหวแน่ ดังนั้นการยอมแพ้จึงฟังดูมีเหตุผล นอกจากนี้กระหม่อมยังไม่พบเห็นทหารม้าอื่นๆ กลับเป็นท่านอ๋องที่ทรงส่งกองกำลังสองสายแยกออกไปสองฝั่ง คนและม้าของค่ายใหญ่เองก็แบ่งกำลังออกไป ล้อมพวกเขาเอาไว้น่าดูยิ่ง”

ไม่ว่าอย่างไรอาซือไห่ก็เป็นชาวหู ในตอนที่นึกคำไม่ออกก็จะใช้คำเดียวกับทุกอย่าง ดังเช่นคำว่า ‘น่าดู’ ก็เป็นคำที่เขามักพูดบ่อยๆ

เฉิงตั๋วยิ้ม “แล้วเรื่องนั้นเล่า”

อาซือไห่สีหน้าอมทุกข์ พูดว่า “สตรีผู้นั้นทำเอากระหม่อมเหนื่อยแทบตายแล้ว”