ทดลองอ่าน ท่านเซียนอย่ามาหลอก บทที่ 3

สำหรับพั่วเยวี่ยที่ถูกวางแผนหลอกตบตา นางไม่มีทางคิดถึงอย่างแน่นอนว่าหนี้รักที่ตัวเองเป็นคนหว่านเอาไว้สุดท้ายจะมีคนจดจำบัญชีนี้ได้อย่างแม่นยำ ตัดสินใจตามทวงคืนจากนาง

คนเช่นนางมีข้อดีอยู่อย่างหนึ่ง นั่นก็คือไม่ว่าทำสิ่งใดล้วนมีความพยายามเต็มเปี่ยม เมื่อเกิดในเผ่ามารแล้วก็ต้องเป็นมารผู้ยิ่งใหญ่และมีคุณค่า ฉะนั้นตลอดเส้นทางตั้งแต่เป็นมารตัวเล็กๆ ก็ไต่เต้ามาจนถึงตำแหน่งขุนพลเยี่ยนสื่อ กลายเป็นหนึ่งในสี่ขุนพลใหญ่ของจอมมาร

ในขณะเดียวกันเมื่อนางเคยลั่นวาจาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะเกี้ยวเซียนกระบี่ นางก็ทำอย่างสุดกำลังความสามารถ

น่าเสียดายเซียนกระบี่ไม่เคยหลงกล นางตามตื๊อเขามาร้อยปี ทว่าเขาไม่เคยมองนางตรงๆ เลยสักครั้ง

ก็ได้ นางยอมรับว่าตัวเองล้มเหลว เรื่องเช่นนี้ไม่เห็นจะต้องเสียหน้า เพราะว่าบนโลกใบนี้สตรีที่ทำให้เซียนกระบี่สนใจยังไม่มาเกิด นางไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอะไร นับตั้งแต่นี้ล้มเลิกความคิดจะล่อลวงเขาไปโดยสิ้นเชิง

ในเมื่อรูปโฉมยั่วยวนไม่สำเร็จ เช่นนั้นไปประลองฝีมือกันในสนามรบก็แล้วกัน

ผลปรากฏว่าเขาจัดการนางอย่างเฉียบขาดในกระบี่เดียว ทำให้นางเกิดโทสะจน…

ไม่ว่าอย่างไรนางก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจนานกว่าร้อยปีเพื่อเกี้ยวเขา ไม่ว่าจะเขียนกลอน มอบดอกไม้ มอบของขวัญ ทำเรื่องชวนขนลุก พูดจาหวานเลี่ยนมานับไม่ถ้วน แม้ว่าจะเสแสร้งแกล้งทำ แต่อย่างน้อยก็เคยทุ่มเทความพยายาม

ต่อให้บุรุษแซ่ต้วนไม่รักหยกถนอมบุปผาแต่ก็ควรลังเลอยู่บ้างกระมัง นึกไม่ถึงว่าคนผู้นี้ไม่พูดพร่ำทำเพลง ใช้กระบี่ซื่อหมัวทำลายวิญญาณดั้งเดิมของนางโดยตรงทำให้วิญญาณแตกฉานซ่านเซ็น ช่างเป็นพวกเย็นชาไร้หัวใจ ไม่มีเยื่อใยไมตรีโดยแท้

โชคดีสวรรค์มีตานางถึงได้ย้อนกลับมาเกิดใหม่ บัญชีแค้นนี้นางจะต้องทวงคืนจากเซียนกระบี่ให้จงได้!

เช้าตรู่วันถัดมาพั่วเยวี่ยก็มารายงานตัวที่เรือนลั่วสยาอย่างสดชื่นกระปรี้กระเปร่า

“อาจารย์ ข้าเตรียมพร้อมแล้วเจ้าค่ะ” พั่วเยวี่ยเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

นางเปลี่ยนมาสวมชุดเสื้อแขนแคบกางเกงขายาวเพื่อสะดวกแก่การเคลื่อนไหว เส้นผมยาวสลวยรวบขึ้นอย่างเรียบง่ายไว้ข้างหลังทิ้งตัวลงเป็นผมหางม้า นางแต่งกายคล้ายบุรุษ ท่าทางพร้อมต่อสู้

ต้วนมู่ไป๋มองสำรวจนางจากศีรษะจรดปลายเท้าแล้วส่ายหน้า “แต่งตัวเช่นนี้ไม่เหมาะ อาจารย์เตรียมเสื้อผ้าที่เหมาะกับเจ้าเอาไว้ให้แล้ว ลองสวมดูเถอะ”

เขาไม่รอถามความเห็นนางสักคำก็โบกมือโดยพลัน แสงสีทองลอยออกมาจากกลางฝ่ามือวนเวียนอยู่รอบกายนาง จากนั้นนางก็ถูกแสงสีทองระยิบระยับโอบล้อมเอาไว้ จนกระทั่งแสงสีทองจางหายไปแล้วเสื้อแขนแคบกางเกงขายาวของนางก็หายลับไปด้วย เสื้อผ้าบนร่างถูกสับเปลี่ยนเป็นชุดสีงดงามนุ่มนวลแลดูพลิ้วไหวแทน

ในขณะเดียวกันนี้เองเบื้องหน้าพั่วเยวี่ยพลันปรากฏคันฉ่องเต็มตัวบานหนึ่งสะท้อนภาพนางที่มีไอเซียนแผ่ปกคลุมไปทั่วร่าง

นางในคันฉ่องสวมชุดกระโปรงปักลวดลายดอกบัว เนื้อผ้าน้ำหนักเบาเนียนนุ่ม สะบัดพลิ้วไหวตามแรงลม เส้นผมยาวสลวยที่รวบขึ้นอย่างเรียบง่ายก็เปลี่ยนเป็นเกล้ามวยตกหลังม้า** ทิ้งตัวไปด้านหลัง เมื่อรวมกับชุดกระโปรงตัวนี้ไอเซียนบริสุทธิ์สูงส่งเสริมด้วยความลึกลับก็เพิ่มขึ้นมาอีกส่วน

พั่วเยวี่ยมองจนตะลึงงันไปชั่วขณะ ตัวนางในคันฉ่องเปล่งประกายโดดเด่น เสื้อผ้าอาภรณ์เช่นนี้ยิ่งขับเน้นให้นางมีกลิ่นอายดั่งเซียน

“เสื้อผ้าเช่นนี้เหมาะกับเจ้าอย่างที่คิดไว้จริงๆ ดูมีสง่าราศียิ่งกว่าเมื่อก่อน ต่อไปเจ้าก็สวมเสื้อผ้าเช่นนี้แล้วกัน”

พั่วเยวี่ยมองหน้าชายหนุ่มที่อยู่ข้างหลังตัวเองในคันฉ่อง รู้สึกเขาพูดจาแปลกประหลาดพิกลราวกับว่าเขาและนางรู้จักกันมานานแล้ว อีกทั้งดูเหมือนเขาจะไม่พอใจเรื่องเสื้อผ้าอาภรณ์ของนางมาตลอดกระนั้น