ทดลองอ่าน ท่าน… จงถอยไปเสีย! บทที่ 3-4

เซียวฉางหนิงถึงขั้นคาดเดาได้ถึงสภาพน่าอนาถที่ตนเองมือเท้าเกร็งตายเพราะถูกพิษ ถึงตอนนั้นเสิ่นเสวียนต้องมอบ ‘แพรขาวยาวสามศอก’ เพื่อคลุมบังร่างของนางอย่างแน่นอน จากนั้นเขาก็เช็ดนิ้วมือแล้วพูดอย่างสงบนิ่งว่า ‘องค์หญิงใหญ่สิ้นพระชนม์แล้ว ยกพระศพออกไปแล้วฝังไว้ที่สุสานสกุลเสิ่นพร้อมกับ ‘ของล้ำค่า’ ของข้า’

เซียวฉางหนิงรู้สึกหนาวสะท้าน รีบส่ายหน้าราวกลองป๋องแป๋ง พูดเสียงเบาว่า “ข้าไม่…ไม่หิว”

เสิ่นเสวียนช้อนตาขึ้น ในดวงตาคมกริบเหมือนมองทะลุทุกอย่าง “วันนี้แต่งงานมีเรื่องวุ่นมากมาย องค์หญิงใหญ่ไม่ได้เสวยอะไรทั้งวัน จะไม่ทรงหิวได้อย่างไร”

เซียวฉางหนิงกุมท้อง ทำเพียงส่ายหน้า สองตาของนางมีน้ำตาคลอ หางตาแดง ราวกับว่าหากบีบคั้นต่อไปนางจะร้องไห้ออกมาจริงๆ

คิ้วยาวของเสิ่นเสวียนขมวดเป็นปม ผ่านไปครู่หนึ่งเขาจึงจำต้องล้มเลิกการให้อาหารสัตว์เล็ก แล้วเปลี่ยนมาพูดว่า “ห้องด้านข้างเตรียมน้ำร้อนไว้แล้ว ไปอาบน้ำเถิด”

กระดิ่งเตือนในใจเซียวฉางหนิงดังสนั่น นางกุมผ้าห่มใต้ร่างไว้แน่นตามสัญชาตญาณ พูดอย่างหวาดหวั่นว่า “อะ…อาบ…”

ทั้งกินและอาบเป็นธรรมเนียมปฏิบัติที่มีก่อนการลงทัณฑ์นักโทษประหารไม่ใช่หรือ ‘ดี’ ต่อข้าเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าหอกับข้ากระมัง

อย่างไรเสียเสิ่นเสวียนก็เป็นขันทีคนหนึ่ง! เซียวฉางหนิงอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองตำแหน่งใต้ท้องน้อยของเสิ่นเสวียน

ขันทีจะเข้าหออย่างไร คงไม่ได้มีความชอบประหลาดยากจะบอกใครได้หรอกนะ

แต่ไม่ว่าจะเป็นอาบน้ำให้สะอาดเพื่อให้สะดวกต่อการเดินทางสู่ปรโลก หรืออาบน้ำให้สะอาดแล้ว ‘เข้าหอ’ สำหรับนางแล้วต่างก็เป็นเหมือนฝันร้าย

“ท่านมองอะไรหรือ” เสิ่นเสวียนเชิดปลายคางขึ้น มองเซียวฉางหนิงอย่างนึกสนุก

รอยยิ้มของเขาเบาบางยิ่ง เพียงแต่รอยยิ้มนั้นกลับแฝงความเย่อหยิ่งอย่างคนมองโลกในแง่ร้าย จะว่าไปก็น่าแปลก ทั้งที่เขาเป็นขันทีสำนักบูรพา ทว่ากิริยาท่าทางกลับไม่มีความเป็นหญิงแม้แต่น้อย แต่กลับแฝงความกดดันอย่างรุนแรง

เซียวฉางหนิงเลื่อนสายตากลับมาทันที เวลานี้เป็นช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงที่อากาศเย็น แต่นางกลับมีเหงื่อเย็นผุดออกมาเพราะความตื่นตกใจ “ข้า…ข้า…”

เสิ่นเสวียนไขว้ขาสองข้างอย่างไม่ใส่ใจ พูดตัดบทนาง “ไม่เจอกันหกปี องค์หญิงใหญ่ฉางหนิงกลายเป็นโรคติดอ่างไปแล้วหรือ”

“ข้าไม่อาบ” เซียวฉางหนิงพูดเสียงเบา แต่กลับดื้อรั้นเหนือความคาดหมาย

เสิ่นเสวียนเลิกคิ้ว หัวเราะเบาๆ ทีหนึ่ง “ไม่อาบก็แล้วไป องค์หญิงใหญ่เหตุใดต้องตัวสั่น”

เขาพูดพลางเลื่อนสายตาไปที่สาบเสื้อของเซียวฉางหนิง ก่อนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “องค์หญิงใหญ่…”

แขนยาวของเสิ่นเสวียนยื่นออกมา ไม่สนใจการต่อต้านเล็กๆ ของเซียวฉางหนิง ปลายนิ้วแตะสาบเสื้อสีขาวตรงคอของนางแล้วถามว่า “เหตุใดจึงทรงสวมเสื้อขาวไว้ใต้ชุดแต่งงาน”

ตามประเพณี สตรีตอนแต่งงานย่อมต้องสวมชุดแดงทั้งตัวจากในถึงนอก แต่การสวมชุดขาวไว้ใต้ชุดแต่งงานสีแดงเช่นนี้…หรือในวังจะมีประเพณีอะไรที่คนนอกไม่รู้

เซียวฉางหนิงพูดอย่างไม่พอใจในใจ ข้าไว้ทุกข์ให้ตนเองไม่ได้หรือ

เสิ่นเสวียนหลักแหลมอย่างยิ่ง เหมือนว่าเขาจะมองออกถึงความคิดในใจของเซียวฉางหนิง จึงดึงมือกลับช้าๆ แววตาเย็นเยือก ทั้งยังพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “อ้อ กระหม่อมเข้าใจแล้ว”

เซียวฉางหนิงหน้าซีดเผือดทันที ในใจตะโกนว่าแย่แล้ว!