ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

หลิวเซียงเซียงไม่ได้ระวังตัวสักนิดก็ถูกเด็กหญิงดึงรั้งไว้ ซ้ำไม่ทันตั้งสติได้ยังถูกผลักไปที่ข้างหน้าต่างอีก ยามนี้มีเสียงฝีเท้าจากชั้นล่างดังกระชั้นเข้ามา เมื่อสถานการณ์จวนตัว นางไม่คิดมากอีก อุ้มอี๋อวี้แล้วโผนตัวกระโดดลงไป ทั้งคู่ได้ยินเสียงลมผ่านริมหูวูบหนึ่ง ตัวก็หล่นลงมาอยู่บนพื้นแล้ว

หลูซื่อไม่รู้ถึงบทสนทนาสั้นๆ ของพวกนางตอนอยู่ข้างบน เพียงรีบเข้าไปพยุงทั้งสองคนลุกขึ้น ได้ยินอี๋อวี้กล่าวเสียงร้อนรน “ท่านแม่ รีบไปเร็วเข้า พวกนั้นไหวตัวทันแล้ว”

ทั้งสามคนต่างประคองกันและกัน พร้อมทั้งเร่งฝีเท้าวิ่งหนีไปอีกทางหนึ่งอย่างสุดกำลัง ทิ้งเสียงโหวกเหวกโวยวายอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยงของหญิงรับใช้หลายคนไว้ด้านหลัง พอพวกนางทะลุผ่านตรอกสองสายมาถึงถนนใหญ่นอกตำบลก็เริ่มหมดแรง ยังคงเป็นหลูซื่อที่ร่างกายแข็งแรง พอได้ยินเสียงร้องตวาดของบุรุษดังแว่วๆ อยู่เบื้องหลัง มือหนึ่งฉุดเด็กสาว มือหนึ่งฉุดเด็กหญิงฝืนวิ่งต่อไปข้างหน้า

หลิวเซียงเซียงกับอี๋อวี้ได้ยินเสียงร้องตวาดว่า “หยุดนะ!” บ้าง “อย่าหนี!” บ้างที่ลอยมาเป็นระลอก ทำให้คนทั้งคู่ที่หมดกำลังแล้วมีแรงฮึดขึ้นมากะทันหัน กัดฟันวิ่งตามฝีเท้าของหลูซื่อมุ่งหน้าไปทางป่าผืนหนึ่งนอกตำบลในความทรงจำ

พวกนางไม่กล้าเอื้อนเอ่ยวาจาสักครึ่งคำ เพราะพออ้าปากออก ลมดึกเย็นเยียบจะไหลพรูเข้ามาจนเจ็บคอเหมือนกลืนน้ำแข็งที่มีเหลี่ยมมุมแหลมคมลงเข้าไป เสียงอึกทึกข้างหลังดังขึ้นทุกขณะ อี๋อวี้หันหน้าไปมองอย่างอดใจไม่อยู่ เห็นคบไฟหลายอันอยู่ไม่ไกลนักกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้พวกนางมากขึ้นเรื่อยๆ ซ้ำร้ายได้ยินเสียงคนตะโกนปนเปกับเสียงสุนัขเห่า

อี๋อวี้รู้สึกท้องไส้ปั่นป่วน ขนลุกชันไปทั้งสรรพางค์กาย นางกระชับมือจับฝ่ามือใหญ่ของหลูซื่อไว้ ชำเลืองหางตาไปรอบๆ มองหาที่ซ่อนตัว จนใจที่ที่แห่งนี้กว้างใหญ่เหลือเกิน มีแค่ผืนป่าไกลๆ ที่พอหลบซ่อนได้ แต่เกรงว่ากว่าพวกนางจะไปถึงที่นั่นก็ถูกจับตัวได้แล้ว

“กุบกับ! กุบกับ! กุบกับ!” อี๋อวี้พยายามเบิ่งตากว้างๆ กลางลมหนาว นางเหลือบเห็นรถม้าแล่นพรวดออกมาจากกลางป่าไกลออกไป อาชาพ่วงพีสีปลั่งแก่สองตัวถูกอาบไล้ด้วยแสงจันทร์ แผ่ประกายสีโลหิตน่าพรั่นพรึงรอบกาย ขณะที่ตัวรถม้าสีดำสนิทคล้ายจะกลืนไปกับม่านราตรี กระทั่งสารถีสวมงอบสีน้ำตาลซึ่งกุมสายบังเหียนไว้ในมือหนึ่ง ยังละม้ายยมฑูตจากอเวจีชวนให้รู้สึกอกสั่นขวัญแขวน

อี๋อวี้เอาเรี่ยวแรงมาจากที่ใดก็สุดรู้ ใช้มือข้างที่กุมมือหลูซื่อไว้แน่นฉุดลากอีกสองคนวิ่งทะยานเข้าไปหารถม้าแปลกประหลาดคันนั้น ยามที่เหลืออีกเพียงสิบกว่าก้าว รถม้าจะแล่นห่างจากพวกนางสองจั้ง ห้วงสมองพลันว่างเปล่าอึงอล นางสะบัดมือของมารดาทิ้งแล้วพุ่งถลาออกไป…

“ฮี้–ฮี้–!” สารถีรั้งสายบังเหียนไว้ก่อนที่รถม้าจะชนเด็กหญิงกระเด็น เจ้าอาชาลักษณะงามสง่าสองตัวยกขาหน้าขึ้นกลางอากาศพร้อมแผดเสียงร้อง