ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 10

อี๋อวี้ลืมตาขึ้นอย่างเลื่อนลอย รู้สึกแต่เพียงว่าปวดตุบๆ ที่ขมับสองข้าง เธอลุกขึ้นนั่งเหลียวมองรอบตัวอย่างงุนงงอยู่บ้าง ตรงหน้าเป็นผนังสีซีดจางที่ปิดแผ่นโปสเตอร์ไว้เต็มไปหมด มีเตียงนอนสองชั้นตั้งเรียงกันสองเตียง ด้านข้างเป็นตู้เสื้อผ้าแบบอเนกประสงค์วางชิดผนัง เธอลูบผ้าปูเตียงสีเขียวใบไม้ที่ซักจนซีดใต้ตัว แล้วก็หยิบหนังสือเล่มบนสุดจากตั้งหนังสือที่กองพะเนินอยู่ข้างหมอน มองดูชื่อบนปกที่เป็นอักษรตัวบรรจงว่า… ‘ภาษาจีนระดับอุดมศึกษา’ ด้านล่างเป็นตัวอักษรขนาดเล็กลงว่า… ‘เล่มสาม’

เธอพลันรู้สึกว่าสมองชักจะใช้การไม่ค่อยได้แล้ว นี่มันหมายความว่าอะไรกัน ถ้าเธอไม่ได้แก่ชราจนความจำเสื่อมหลงๆ ลืมๆ ที่นี่น่าจะเป็นหอพักนักศึกษาที่เธอเคยอยู่ตอนเรียนมหาวิทยาลัย ตึกหมายเลขสี่ซึ่งเป็นห้องราคาถูกที่สุดอยู่รวมกันได้แปดคน แต่ละชั้นมีห้องน้ำห้องเดียว นักศึกษาหนึ่งร้อยหกสิบคนต้องใช้ก๊อกน้ำหกหัวด้วยกัน

เธอก้มหน้ามองสองมือ แล้วค่อยลูบแขนขยับขา จากนั้นสวมรองเท้าแตะสีแดงเข้มตรงข้างเตียง เดินไปส่องกระจกที่แขวนอยู่เหนือเตียงฝั่งตรงข้าม…หน้าตาธรรมดาๆ ดวงตาธรรมดาๆ จมูกธรรมดาๆ

เธอหมุนตัวกลับไปที่เตียงของตนเอง พลิกเปิดหนังสือหนาๆ เล่มนั้น มันเป็นหนังสือเรียนเทอมแรกของชั้นปีสอง สองบทแรกมีลายมือของเธอจดเลกเชอร์ในห้องไว้อย่างละเอียด ส่วนด้านหลังมีแค่เครื่องหมายที่ทำไว้ตอนอ่านล่วงหน้า เห็นชัดว่าเทอมนี้เพิ่งเริ่มต้นเรียนได้ไม่นาน

อี๋อวี้ถอนใจเบาๆ เฮือกหนึ่งแล้วนั่งลงตรงขอบเตียง เธอคิดในใจอย่างจนปัญญาว่าถ้าไม่ใช่เพราะเธอมั่นใจว่าตนเองเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว รวมถึงมีความทรงจำเกี่ยวกับการใช้ชีวิตอยู่ในยุคโบราณเกือบห้าปีอย่างชัดเจนในหัว เธอคงนึกว่าตนเองตกอยู่ในห้วงฝันที่ยาวนานมากจริงๆ แต่ตอนนี้มันอะไรกัน หลังจากเธอข้ามภพย้อนอดีตไปห้าปี ก็ฟื้นชีพกลับมาตอนอยู่มหาวิทยาลัยปีสองอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยอีกแล้วหรือ

เสียงพูดคุยลอยแว่วมาจากนอกประตู พอเธอพบว่าตนเองออกมาหลบอยู่ที่ระเบียงก็หัวเราะฝืดๆ โดยไม่ออกเสียง นี่เธอจะหลบอะไรกันหรือ

หญิงสาวสองสามคนเดินคุยกันเข้ามาในห้องแล้ว อี๋อวี้ซ่อนอยู่ด้านหลังม่านหน้าต่างตรงระเบียงได้ยินเสียงสนทนาของพวกเธอชัดเจน

“เฮ้อ อี๋อวี้นี่ซวยจริงๆ เพิ่งเลือกตั้งหัวหน้าชั้นคนใหม่ไม่ถึงเดือน ก็ถูกเฉินอิ๋งแกล้งเป็นหนที่สามแล้ว ฉันเห็นอี๋อวี้อยู่โต้รุ่งมาสองคืนเพื่อเร่งทำรายงานบ้าบอคอแตกนั้น” ได้ยินเพื่อนนักศึกษาเอ่ยชื่อของเฉินอิ๋ง แววตาของอี๋อวี้หม่นลง ในหัวมีภาพใบหน้าสวยน่ารักผุดขึ้นอย่างเลือนราง

“นั่นน่ะสิ ทั้งบ้านพักคนชราทั้งสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เฉินอิ๋งเป็นคนออกความคิดแท้ๆ แต่พอแบ่งงานจริงๆ กลับโยนให้อี๋อวี้ทั้งหมด เฉินอิ๋งไม่มีน้ำใจเกินไป เหล่าโหวก็จริงๆ เลย ได้ยินว่าเป็นอาจารย์ที่ปรึกษามาสี่ห้าปี ทำไมถึงแยกแยะไม่เป็นนะ กระทั่งว่าคนไหนทำงาน คนไหนพูดแต่ปากก็ยังดูไม่ออก”