ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 13

นางตั้งสมาธิแน่วแน่อยู่กับการตวัดปลายพู่กันลงบนกระดาษจนลืมเลือนสิ่งรอบข้างไปชั่วขณะ จวบจนเขียนเต็มหน้ากระดาษอีกแผ่นหนึ่ง ถึงได้ยินเสียงเคาะประตูก๊อกๆ ดังมาจากนอกเรือน นางหยิบถ้วยชาเปล่าทับกระดาษที่เขียนเสร็จแล้วลุกขึ้นเดินไปที่ห้องโถง

เพิ่งก้าวไปถึงหน้าเรือนตั้งท่าจะเปิดประตู กลับได้ยินเสียงสนทนาของคนสองคนจากอีกฟากหนึ่ง นางอดหยุดนิ่งไปไม่ได้

“ท่านพ่อก็จริงๆ เลย เหตุใดต้องให้พวกเรามาส่งของด้วย เนิ่นนานปานนี้ยังไม่มาเปิดประตู ข้าเคาะจนเมื่อยมือไปหมดแล้ว ช่างน่าชังเสียจริง”

“นั่นน่ะสิ กลางวันแสกๆ ไม่รู้ว่าปิดประตูทำอะไร”

สุ้มเสียงของเด็กสาวสองนางนี้แปลกหูมาก อี๋อวี้มั่นใจว่าตนเองไม่เคยได้ยินมาก่อน สำหรับเหตุผลว่าเพราะอะไรต้องปิดประตูเรือนนั้น ต้องเท้าความไปเมื่อวานซืนมีแมวป่าแอบวิ่งเข้ามาทางหน้าประตู ต้นปั้วเหอที่นางเพิ่งปลูกในแปลงดอกไม้เกือบถูกมันคุ้ยเขี่ยจนล้มระเนระนาด จึงต้องปิดประตูทุกวันเพื่อกันเจ้าแมวป่าตัวนั้น

“ไม่รู้จริงๆ ว่าคุณชายคิดอย่างไรกัน จะรับคนบ้านนอกพวกนี้ไว้ก็ช่างเถิด ยังยกเรือนโยวย่วนให้พวกนางพักอีก เป็นการเหยียบย่ำสถานที่ดีๆ แห่งนี้เปล่าๆ” เสียงพูดของนางไพเราะรื่นหู แต่วาจาเจือรอยเหยียดหยัน

“พี่ฮวนฮวน พี่ว่าคุณชายคงจะไม่ได้ถูกตาต้องใจแม่นางคนที่คางแหลมๆ นั่นกระมัง”

คางแหลมๆ?

อี๋อวี้จับๆ ที่ปลายคางสั้นๆ กลมๆ ของตนเองโดยไม่ทันคิด รู้ดีแก่ใจว่าคนที่ปากพวกนางเอ่ยถึงคือหลิวเซียงเซียง

“เพ้ยๆๆๆ พูดเหลวไหลอะไร คุณชายถูกตาต้องใจนางได้อย่างไรกัน อายุมากกว่าพวกเราตั้งหลายปีไม่ว่า ยังดูมีจริตมารยาไม่เหมือนบุตรสาวในตระกูลดีๆ อย่ากล่าวส่งเดช ข้าได้ยินน้องชายข้าบอกว่าคุณชายให้พวกนางอยู่ที่นี่ เพราะต้นที่ชื่อว่า…ชื่อว่า…เฮ้อ ข้าช่างลืมง่ายเสียจริง เอาเป็นว่าเป็นต้นไม้ดอกไม้อะไรสักอย่างหนึ่งก็แล้วกัน รอประเดี๋ยวข้าไปถามนางอีกที”

อี๋อวี้มุ่นหัวคิ้วแน่น ไฉนสาวใช้สองนางนี้ปากเปราะอย่างนี้ หลิวเซียงเซียงมีจริตมารยาที่ไหนกัน ในสายตานางกลับเห็นว่าโฉมงามผุดผาดมาก

“คิกๆ ข้าว่าไว้ไม่ผิด คนอย่างคุณชายของพวกเรา มิใช่พวกหญิงชาวบ้านพูดจาแปร่งๆ จะคู่ควร…”

สาวใช้คนนั้นยังกล่าวไม่จบ เห็นประตูเรือนตรงหน้าเปิดออกกะทันหันก็อ้าปากค้าง นางกับสาวใช้อีกคนหนึ่งที่หยุดเสียงหัวเราะเยาะไม่ทันพากันหันไปมองคนที่อยู่ด้านในประตูอย่างตะลึงงัน พอเห็นอี๋อวี้ยืนจ้องพวกนางด้วยหน้าตามึนตึง บันดาลให้ทั้งสองหน้าแดงก่ำทันใด

“มิใช่อะไรนะ” อี๋อวี้ฟังพวกนางยิ่งพูดยิ่งไม่เข้าหูถึงเปิดประตูออก นางเงยหน้าขึ้นเหยียดมุมปากขึ้นคล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้ม ดวงตาคมปลาบดุจมีดเล่มน้อยมองตวัดไปที่ร่างเด็กสาวทั้งสอง จดจำได้ทันทีว่าพวกนางคือสาวใช้ที่ยกน้ำชามาให้ตอนเพิ่งมาถึงที่นี่ คนทางซ้ายมีวงหน้างามน่ารักสักหน่อย ดูเหมือนว่าในวันนั้นก็เป็นนางที่ทำสายตาแปลกๆ

“เมื่อครู่นี้พี่สาวทั้งสองพูดกันอย่างสนุกปากเลยมิใช่หรือ เหตุใดไม่คุยกันต่อเล่า ข้าจะได้ฟังด้วย” เห็นพวกนางไม่กล่าวตอบ เพียงก้มหน้าลอบเหลือบตามองมา รอยยิ้มของอี๋อวี้ขยายกว้างยิ่งขึ้นขณะกล่าว “ข้ายังนึกว่ามีแต่สตรีปากมากอายุสี่ห้าสิบที่ชมชอบซุบซิบนินทาคนอื่นลับหลัง คิดไม่ถึงว่าพี่สาวโฉมงามเหมือนดอกไม้ทั้งสองจะเป็นแบบเดียวกัน”

สาวใช้สองนางยิ่งก้มหน้างุด ต่างมิได้สังเกตว่าอี๋อวี้พูดด้วยสำเนียงชาวเมืองหลวงอย่างชัดถ้อยชัดคำ