ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 87-88

บทที่ 87

เสิ่นหุยมองดูเผยไหวกวงดื่มสุราหนึ่งถ้วย นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงยกกาสุราขึ้นมารินให้ตนเองเล็กน้อย

เผยไหวกวงเหลือบตาขึ้นมองนางอย่างประหลาดใจ

ก่อนหน้านี้เสิ่นหุยเคยดื่มเพียงสุราหวานกับสุราผลไม้ดอกไม้หลากชนิด และดื่มเป็นน้ำหวานเท่านั้น สุราฤทธิ์แรงเช่นนี้ ทุกครั้งที่นางได้กลิ่นจะรู้สึกไม่ชอบ

นางไม่กล้ารินมากเกินไป รินเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ลองชิมดูคำเล็กๆ ความเผ็ดร้อนของสุราฤทธิ์แรงทำให้ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือของนางบิดเบี้ยว

เผยไหวกวงหัวเราะแล้วรินสุราให้ตนเองอีกถ้วย

สุราจากเพิงขายชาริมถนนนี้ย่อมไม่ใช่สุราชั้นดีอยู่แล้ว

เสิ่นหุยใช้เวลานานพอสมควรกว่าความเผ็ดร้อนในปากจะเจือจางลงไป ขณะเดียวกันนางก็รู้สึกถึงความร้อนบางอย่างวนเวียนอยู่ในร่างกายของนาง

สุราทำให้ร่างกายอบอุ่นได้ นี่ไม่ใช่เรื่องโกหกจริงๆ

นางกลัวความหนาวมาตั้งแต่เด็ก ความร้อนที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้นางรู้สึกสบายตัวขึ้นเล็กน้อย

เสิ่นหุยรินสุราให้ตนเองอีกถ้วย นางถือถ้วยสุราแล้วชนถ้วยในมือของเผยไหวกวงเบาๆ ก่อนดื่ม

“เหตุใดถึงทรงอยากเสวยสุราเล่าพ่ะย่ะค่ะ” เผยไหวกวงมองนาง

เสิ่นหุยฝืนกลืนสุราชั้นเลวลงไปเป็นคำที่สอง ทำท่าผ่อนคลายสักครู่แล้วพูดว่า “ก็แค่อยากลองดูเท่านั้น”

คนเราหากทำตามระเบียบกฎเกณฑ์อยู่เสมอ อยู่ในกรอบตลอดเวลา ย่อมเป็นเรื่องน่าเบื่อไม่น้อย ก่อนหน้านี้เพราะนางสุขภาพไม่ดีจึงทำหลายเรื่องไม่ได้ และเพราะถูกเลี้ยงดูอยู่ที่เรือนชั้นในจนเคยชินกับกฎระเบียบแล้ว แต่เมื่อมีโอกาสนางก็อยากให้ชีวิตของตนเองมีข้อยกเว้น ใหญ่บ้างน้อยบ้างก็ยังดี

สามีภรรยาหนุ่มสาวในชุดสีแดงคู่หนึ่งเดินผ่านมา นั่งลงดื่มชาที่แผงขายชาแล้วจะเดินทางต่อไป คนในสถานที่เล็กๆ แห่งนี้ต่างรู้จักกันหมด คนที่นั่งโต๊ะข้างๆ ก่อนหน้านี้ยังคงวิพากษ์วิจารณ์อย่างโกรธเคืองเกี่ยวกับฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน แต่พอเห็นสองสามีภรรยาแล้วก็หัวเราะพูดหยอกล้อทันที

“กลับไปเยี่ยมบ้านเดิมพร้อมภรรยาหรือ”

“ซานจู๋ ดูเจ้าเถิด นั่งติดภรรยาเจ้าเชียว ดวงตาถลนแทบจะกระเด็นใส่ภรรยาเจ้าแล้ว รู้สึกเจ็บแทนจริงๆ!”

“ไปๆๆ ไปให้พ้น ภรรยาที่ข้าใช้เกี้ยวใหญ่แปดคนหามแต่งกลับไปชอบเช่นนี้ พวกเจ้ามีปัญหาหรือไร!” บุรุษที่ชื่อซานจู๋กอดเอวภรรยาไว้แน่นทันที ไม่เขินอายหลบสายตาใครสักนิด เขียนความชอบที่เขามีต่อภรรยาตนเองไว้บนใบหน้าอย่างเปิดเผย

แต่ภรรยาของเขากลับทนฟังไม่ไหว ก้มหน้าลงอย่างเขินอายแล้วผลักเขาออก

กลุ่มคนที่พูดหยอกล้อส่งเสียงหัวเราะรู้ว่าเจ้าสาวหน้าบาง จึงไม่หยอกล้ออีก เปลี่ยนไปพูดกันเรื่องทั่วไป

เสิ่นหุยเลื่อนสายตากลับมา นิ้วมือจับถ้วยสุราหมุนเล่นช้าๆ สุราที่ยังเหลืออยู่เล็กน้อยในถ้วยสุราหมุนตามเบาๆ

เผยไหวกวงไม่เคยทำเช่นนี้กับนางมาก่อน