ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 14

พอกินอาหารมื้อเที่ยงเสร็จเป็นเวลาไม่นาน มีคนงานทำนาหลายคนมาเคาะประตู หลูซื่อจึงของแล้วพาพวกเขาไปลงนา

เมื่อทุกคนไปแล้ว อี๋อวี้ลงกลอนประตูอย่างมิดชิด นางเอื้อมมือเข้าไปหยิบขวดกระเบื้องทรงแบนเหลี่ยมสีขาวสองใบหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กมาจากมุมตู้วางจานชาม จากนั้นกรอกน้ำสะอาดลงในขวดใบใหญ่สูงสี่ชุ่นก่อน

หลังจากนางล้างมือสะอาดแล้ว ดึงจุกปิดขวดใบเล็กออก เทเข็มปักผ้าเรียวแหลมเล่มหนึ่งออกมา จิ้มเบาๆ ที่ปลายนิ้วชี้ข้างซ้าย บีบเลือดสีแดงฉานหยดหนึ่งลงไปในขวดที่ใส่น้ำไว้ แหย่เข็มลงไปจุ่มๆ น้ำ ก่อนจะเอาจุกปิดให้แน่นเขย่าให้เข้ากันเบาๆ

ขวดกระเบื้องสองใบนี้ นางเอาถุงผ้าปักไปแลกมาจากร้านขายของจิปาถะในเมือง ใบหนึ่งใช้ใส่เข็มปักผ้าที่แช่น้ำร้อนมาก่อน ใบหนึ่งใช้ใส่เลือดผสมน้ำให้เจือจางของนาง

ว่าไปแล้วก็น่าแปลกนัก อี๋อวี้ค้นพบตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนว่า ถ้าบีบเลือดออกจากรอยเจาะนี้แค่หยดสองหยด เลือดจะหยุดไหลไปเอง และเมื่อเช็ดคราบจุดสีแดงเท่าหัวเข็มที่ติดอยู่ออกไปแล้วจะไม่เหลือรอยแผลให้เห็นสักนิด ผ่านไปครู่เดียวแม้แต่ความเจ็บก็เลือนหายไปหมด

แต่ถ้าบีบออกมาเพิ่มขึ้นหลายหยด หรือเจาะรูที่สองในวันเดียวกัน รูใหม่นั้นจะทิ้งรอยเล็กๆ ไว้ ซ้ำยังเจ็บไปนานครึ่งวัน

อี๋อวี้ขบคิดหาเหตุผลของเรื่องนี้ไม่ออก ทว่าตัวนางพานพบกับเรื่องประหลาดมามากก็เลยเลิกใส่ใจ เพียงบีบเลือดออกมาหยดสองหยดในยามจำเป็นต้องใช้เท่านั้น

จนถึงบัดนี้ต้นปั้วเหอในแปลงดอกไม้ของเรือนโยวย่วนปลูกมาได้สิบกว่าวัน นางเฝ้าเลี้ยงดูจนมันแตกกิ่งอ่อนสูงสี่ชุ่นแล้ว พ่อบ้านหลี่ซึ่งมาถามไถ่ทุกๆ สองสามวันเห็นเจ้าต้นนี้เจริญงอกงามได้ดี ก็แสดงท่าทีสุภาพอ่อนน้อมกับพวกนางแม่ลูกยิ่งขึ้น

แม้นไม่เข้าใจว่าคุณชายฉางต้องการปั้วเหอไปทำอะไร แต่นางรู้ว่าการที่เรื่องนี้ตกเป็นหน้าที่ของตนนั้น เพราะว่าอีกฝ่ายไม่คุ้นเคยกับธรรมชาติของปั้วเหอ ตามหลักแล้วต้นนี้จะตัดเก็บใบได้ปีละสองถึงสามครั้ง ส่วนที่ผ่านมาอี๋อวี้จะควบคุมให้เก็บสี่ครั้งต่อปี ดังนั้นเพื่อป้องกันมิให้วันหลังพวกเขาจับความผิดปกติได้ นางจึงทำไปตามเดิม มิได้จงใจ ‘เติมปุ๋ย’ ให้พวกมันเป็นพิเศษ ถึงเวลาพวกเขาย้ายปลูกเองแล้วตัดเก็บได้น้อยลงสองครั้ง จะได้ไม่สงสัยมาถึงตัวนาง

สำหรับน้ำในขวดที่นางผสมขึ้นตอนนี้ไม่ใช่เพื่อต้นปั้วเหอในลาน

นับแต่ฟังหลูซื่อเล่าถึงไร่ที่ปลูกต้นหม่อนไม่รอดนั่นแล้ว นางบังเกิดความคิดหนึ่งขึ้น วันนี้ยังได้ยินที่สองฝ่ายทะเลาะวิวาทกันเพราะเรื่องนี้ เห็นทีว่าคงเป็นที่รู้กันไปทั่วแล้วว่าที่นั่นเป็นผืนดินไร้ค่า สกุลสวีเองก็รู้เรื่องนี้ดีถึงยืนกรานไม่ยินยอมรับคืน

กล่าวไปแล้วชาวนาเหล่านั้นก็น่าสงสาร ถูกคนหลอกลวงเงินทองไปไม่ว่า ยังสูญเสียต้นกล้าไปชุดหนึ่ง ยี่สิบตำลึงหาใช่เงินจำนวนน้อยนิด ครั้งนั้นพวกนางทั้งครอบครัวต้องอดออมอยู่นานสามปีเต็มๆ กว่าจะสะสมเงินได้ยี่สิบตำลึงเศษเป็นค่าเดินทางให้หลูจื้อ

อี๋อวี้เก็บขวดกระเบื้องไว้ที่เดิมแล้วย้อนกลับไปที่ห้องนอน เปิดตู้ทรงสูงเขียนลายตรงข้างเตียง นางรื้อค้นอยู่นานสองนาน ถึงหยิบอาภรณ์ที่สวมในฤดูหนาวของตนเองมาตัวหนึ่ง และดึงถุงผ้าปักสีเข้มที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมา

นางแก้เชือกปากถุง เอาสองนิ้วล้วงเข้าไปคีบของชิ้นหนึ่งห่อด้วยผ้าแดงไว้ออกมา หลังจากเปิดออกทีละชั้น เผยให้เห็นหยกพกมัจฉาคู่สีเขียวที่แกะสลักอย่างประณีตบรรจงละลานตา