ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 17

หลูจื้อมองคนคู่นี้ที่พูดขัดหูคำเดียวก็เริ่มทะเลาะกันอีกอย่างอับจนถ้อยคำ หลังวันปีใหม่เขาพาหลูจวิ้นกลับมาที่สำนักศึกษา องค์หญิงเกาหยางผู้นี้ก็ไม่ตามตื๊อตนเองอย่างในกาลก่อนอีก กลับหันเหเป้าหมายไปที่ตัวหลูจวิ้น ไม่รู้ว่าน้องชายเขาไปตอแยนางได้อย่างไร เอาเป็นว่าเหตุการณ์ตรงหน้านี้เห็นบ่อยๆ จนมิใช่เรื่องแปลกแล้ว

จำได้ว่าตอนแรกที่เห็นสองคนนี้ปะทะฝีปากกัน หลูจื้อยังกังวลใจว่านิสัยโผงผางของหลูจวิ้นจะยั่วโทสะของเกาหยาง แต่หลังจากผ่านไปสี่ห้าครั้ง นางหาได้ใช้อำนาจเล่นงานหลูจวิ้น กลับทำตัวเหมือนเด็กน้อยอย่างไรอย่างนั้น ทุกคราที่ทะเลาะกันจบ ไม่ถึงสองวันก็ไปตอแยหลูจวิ้นใหม่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“หลูจื้อ เจ้าว่ามาสิ ระหว่างข้ากับเสี่ยวอวี้อะไรนั่นนะ ใครดีกว่ากัน”

หลูจื้อยิ้มบางๆ เป็นเหตุให้เด็กสาวหลายคนรอบเขาหน้าแดงซ่านไปตามๆ กัน “ทูลองค์หญิง เสี่ยวอวี้เป็นน้องสาวของกระหม่อม พระองค์ทรงมีฐานันดรสูงศักดิ์ ไม่อาจนำทั้งสองมาเปรียบเทียบกันได้พ่ะย่ะค่ะ” ในใจกลับรำพึงว่า แม้บางครั้งเสี่ยวอวี้จะดุร้าย แต่ไหนเลยจะเกะกะระราน พาลเกเรเอาแต่ใจอย่างท่าน

“เอ๊ะ?” สีหน้าของเกาหยางนิ่งขึงไป จากนั้นกล่าวตะกุกตะกัก “เสี่ยว…เสี่ยว…เสี่ยวอวี้อะไรนั่นน่ะเป็นน้องสาวของเจ้าหรือ” เห็นหลูจื้อพยักหน้า นางหันไปถามหลูจวิ้นด้านข้าง “ไฉนเมื่อครู่นี้เจ้าไม่บอกว่าเสี่ยวอวี้อะไรนั่นเป็นน้องสาวของเจ้า”

หน้าตาของหลูจวิ้นยังบูดบึ้งดังเก่า ครั้นถูกหลูจื้อขึงตาปราม เขาถึงฝืนใจปริปากพูด “เป็นเสี่ยวอวี้ ไม่ใช่เสี่ยวอวี้อะไรนั่น ก็ทรงไม่ถาม ไยข้าต้องบอกพระองค์ด้วย”

ครานี้ราวกับเกาหยางมองไม่เห็นสีหน้าง้ำงอของเขา กลับซักไซ้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เสี่ยวอวี้อะไร…เสี่ยวอวี้นั่นน่ะเป็นน้องสาวเจ้า แล้วนางดีอย่างที่เจ้าว่าปานนั้นจริงๆ หรือ”

หลูจวิ้นได้ยินนางเอ่ยถามเรื่องของน้องสาวตนเอง ใบหน้าก็ฉายแววภาคภูมิใจรางๆ “ถูกต้อง”

เกาหยางเห็นเขาตอบอย่างฉับไว เริ่มจะชักสีหน้าขึ้นมาอีก นางตั้งท่าจะกล่าวอะไรบางอย่าง ก็ได้ยินคนตะโกนเรียกชื่อหลูจื้ออยู่ไกลๆ

“หลูจื้อ!” ร่างร่างหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบมาทางศาลารับลม “ท่าน…ท่านแม่ของท่าน…มา…มาเยี่ยมพวกท่านแล้ว”

หลูจื้อหน้าชื่นตาบานทันใด เดินสองก้าวเข้าไปจับไหล่ผู้ที่มา “อยู่ที่ใด”

“อยู่…อยู่…อยู่ที่ประตูหลัง…” ไม่รอให้คนที่หายใจหอบแฮกๆ เบื้องหน้ากล่าวจบ หลูจวิ้นวิ่งลิ่วๆ ไปแล้ว

หลูจื้อกำหนังสือในมือแน่น ค้อมกายน้อยๆ คารวะเกาหยางอีก “องค์หญิง พวกกระหม่อมขอทูลลาก่อนพ่ะย่ะค่ะ” ว่าแล้วก็หันหลังสาวเท้าเร็วรี่จากไป ทุกคนที่ยังอยู่รอบๆ ศาลารับลมไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ ต่างลอบชำเลืองมององค์หญิงเกาหยางที่หน้าตาบึ้งตึงไปกะทันหัน

เกาหยางรอจนสองคนนั้นห่างไปไกลแล้วตบโต๊ะหินทีหนึ่งเต็มแรง นางไม่หยุดนึกเสียใจทีหลังว่ามือเจ็บ ร้องด่าคนที่วิ่งมาบอกความ “เฉิงเสี่ยวหู่ เจ้าคนตาบอด ไม่เห็นข้าอยู่ที่นี่หรือ เข้ามานี่!”