ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 3

อี๋อวี้มองตามหลี่เสี่ยวเหมยที่วิ่งร้องไห้กลับไป แล้วค่อยมองหลูจื้อที่ก้มหน้าจดจ่อสมาธิกับหนังสืออีกที อยู่ดีๆ ก็รู้สึกถึงความอบอุ่นไหลรินผ่านกลางอกระลอกหนึ่ง นางรู้ว่าเขาทำเช่นนี้เพื่อระบายความโกรธแทนตน แต่นางไม่อยากให้เขามีปมในใจจากเรื่องที่นางปัญญาอ่อนในอดีตอีก จะอย่างไรแม่นางน้อยคนนั้นด่าว่านางเป็นคนปัญญาอ่อนโดยไร้เจตนา

“พี่ใหญ่ไม่โกรธๆ” เสียงออดอ้อนอ่อนหวาน เมื่อแสร้งทำตัวเป็นเด็กจนเคยชิน นางก็ไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจอีก

“ข้าไม่ได้โกรธ”

ไม่ได้โกรธแล้วขมวดคิ้วแน่นขนาดนั้นทำไม

“เสี่ยวอวี้ไม่ใช่คนปัญญาอ่อน เสี่ยวอวี้จำตัวอักษรได้ ปักผ้าได้ ฉลาดอย่างมาก”

“อื้อ ข้ารู้” หลูจื้อเบนสายตาจากหนังสือมาที่เด็กหญิงตัวน้อยด้านข้าง เห็นดวงตาคู่โตทอประกายแวววาว ยังมีปากที่ยื่นน้อยๆ ความไม่พึงใจเมื่อครู่ก็หายวับไปทันใด

“พี่ใหญ่ เสี่ยวอวี้จะฉลาดแบบนี้ตลอดไปเลย” ใช่แล้ว ไม่ว่าคนอื่นยังเห็นนางเป็นคนปัญญาอ่อนหรือไม่ มันก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่าตอนนี้นางเป็นเด็กหญิงที่น่ารักหัวไวคนหนึ่ง

“อื้อ” หลูจื้อผงกศีรษะเบาๆ ดวงตาทั้งคู่มีรอยยิ้มอ่อนโยนแผ่ซ่านออกมา เขายื่นมือข้างหนึ่งไปหยิกแก้มเด็กน้อยข้างกายเบาๆ พอได้ยินนางร้องว่า “เจ็บ” อย่างน่าสงสารถึงได้ปล่อยมือ

จากนั้นทั้งสองต่างคนต่างง่วนกับสิ่งที่อยู่ในมือต่อไป จวบจนเสียงตะโกนด่าทอดังขึ้นในลานเรือนเล็กๆ ถึงตระหนักว่าเป็นเวลาเที่ยงตรงแล้ว

“เจ้าลูกสุนัขสองตัวนี้! เหตุใดต้องรังแกเสี่ยวเหมยลูกข้าด้วย” หวังซื่อบุกเข้ามาในลานเรือนสกุลหลูด้วยความโมโหเป็นฟืนเป็นไฟ มือหนึ่งเท้าเอว มือหนึ่งชี้นิ้วตรงมาที่สองพี่น้องซึ่งนั่งอยู่

อี๋อวี้กะพริบตาปริบๆ แล้วหันหน้ามองหลูจื้อ เห็นเขาทำท่างุนงงดุจเดียวกัน นางสะกดความกังขาใจไว้มองไปที่ผู้มาเยือน ใคร่ครวญว่าจะถามให้แจ่มแจ้งดีหรือไม่ว่านี่เป็นเรื่องอะไรกันแน่ ถึงได้นั่งอยู่ในเรือนดีๆ ก็ยังถูกด่า

หวังซื่อไม่รอให้พวกนางอ้าปากกล่าววาจา สาวเท้าฉับๆ มาตรงหน้าจนนิ้วชี้เกือบจิ้มถูกจมูกของอี๋อวี้ “เสี่ยวเหมยลูกข้าทำอะไรให้ถึงโดนพวกเจ้าด่าทอ”

หลูจื้อรีบยื่นมือไปดึงตัวอี๋อวี้มาอยู่ด้านหลังตนเองเพื่อหลบน้ำลายที่แตกเป็นฟองฝอยๆ ของหวังซื่อ เขามุ่นหัวคิ้วเงยหน้ามองหวังซื่อพลางกล่าวถาม “ท่านอาสะใภ้หลี่ ท่านพูดให้รู้เรื่อง พวกข้าทำอะไรหรือ”

คำถามนี้ทำให้ไฟโทสะของหวังซื่อโหมแรงขึ้น นางอ้าปากสบถด่า “เจ้าลูกสุนัข! เจ้าเห็นข้าหวังกุ้ยเซียงรังแกได้ง่ายๆ หรือไร ด่าบุตรสาวข้าแล้วยังทำไขสือ มารดาของเจ้าอบรมสั่งสอนเจ้ามาอย่างนี้รึ ฮึ…สมน้ำหน้าคลอดลูกออกมาปัญญาอ่อน”

หลูจื้อได้ยินคำกล่าวของนาง สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา ดวงตาสีดำคู่โตหรี่ลงน้อยๆ เขาดึงอี๋อวี้ถอยหลังสองก้าวแล้วพูดค่อยๆ “หญิงชาวบ้านปากร้าย ไม่รู้กาลเทศะ”