ทดลองอ่าน นวลหยกงาม บทที่ 3

อี๋อวี้ฟังเขาพูดจบไม่ทันไร มีเงาดำสายหนึ่งทาบทับมา เห็นหวังซื่อเงื้อฝ่ามือขึ้นตั้งท่าจะฟาดใส่หลูจื้อที่ยืนบังอยู่หน้านาง ม่านตาของเด็กน้อยหดแคบลง นางหมุนตัวผลักคนตรงหน้าออกไปตามสัญชาตญาณแล้วยืนตัวนิ่งๆ รอถูกตี

“สะใภ้หลี่! ลูกของข้าหลูเอ้อร์เหนียงไม่ต้องให้คนอื่นมาอบรมสั่งสอนกระมัง” สุดท้ายฝ่ามือนั้นมิได้ฟาดลงมา สุ้มเสียงคุ้นหูแฝงรอยปึ่งชาก็ดังขึ้น อี๋อวี้ช้อนตาขึ้นมองเห็นแขนที่เงื้อง่าอยู่กลางอากาศถูกมืออีกข้างหนึ่งแทรกเข้ามายึดไว้แน่น ฝ่ามือที่ข้อนิ้วปูดโปนเห็นเส้นเลือดรำไรข้างนี้ ในเวลากลางวันจะถือเข็มปักผ้าแทงผ่านผ้าไหมกลับไปกลับมา พอล่วงเข้ายามราตรีก็จะตบตัวนางเบาๆ เพื่อกล่อมนอนเสมอ มันเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่ ทำกับข้าวต้มน้ำแกง สางผมมัดจุก ล้างมือเช็ดหน้าให้นาง แต่ขณะนี้มันยังปกป้องนางได้อีกด้วย

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร พอแลเห็นดวงตาที่มีไฟโทสะลุกโชนของหลูซื่อ อี๋อวี้เพียงรู้สึกใจสงบ

ก่อนหน้านี้หลูจื้อตกใจที่หวังซื่อลงมืออย่างกะทันหัน ครั้นอี๋อวี้กระแทกตัวเขาออกไปถึงตั้งสติได้ รอเมื่อเห็นมารดาของตน เขาถึงโอบกอดน้องสาวที่อยู่ด้านข้างไว้แล้วถอยหลังไปอีกหลายก้าว ยืนมองผู้ใหญ่สองคนที่กำลังประจันหน้ากันอยู่โดยไม่เปล่งวาจาสักคำ

“ปล่อยมือ! เจ้าจับข้าไว้ทำไม วันนี้ข้าต้องสั่งสอนเจ้าลูกสุนัขตัวนี้สักหน่อย…”

“เพียะ!” เสียงตบหน้าดังชัดกังวาน อี๋อวี้เบิกตากว้างมองมารดาใช้กำลังทำร้ายผู้อื่น

“โอ๊ย! เจ้าตบข้า เจ้ากล้าตบข้ารึ ข้าขอแลกชีวิตกับเจ้าแล้ว!” หวังซื่อถูกตบหน้าเต็มแรง พอกุมสติได้ก็ปรี่เข้าใส่หลูซื่อ

“ว้าย!” หลูซื่อเบี่ยงหลบได้อย่างคล่องแคล่ว ซ้ำขัดขานางจนล้มลงกับพื้น จากนั้นหมุนกายเดินไปที่ข้างกำแพงคว้าไม้กวาดที่ยาวเลยศีรษะของอี๋อวี้มาได้ก็ประเคนใส่ร่างหวังซื่อที่หมอบอยู่บนพื้นโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

“โอ๊ยๆ…หยุดนะ อย่านะ โอ๊ย อย่าตีเลย!”

อี๋อวี้แอบกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง มองดูหวังซื่อที่เมื่อครู่นี้ยังวางท่าเหิมเกริมอยู่ถูกมารดาของนางไล่ตีไปรอบลานจนต้องหนีตะลีตะลาน นางรู้สึกเย็นวาบๆ ที่ท้ายทอยอย่างช่วยไม่ได้

“พะ…พี่ใหญ่…” นี่คงไม่เอากันถึงตายกระมัง

“ไม่เป็นไร ท่านแม่รู้ขอบเขตดี” ไม้กวาดอันนั้นหวดลงไปอย่างน้อยยี่สิบกว่าทียังไม่พลาดเป้าสักครั้ง แล้วดูสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิงของคนที่ถูกตีนั่น ยังจะเรียกว่ารู้ขอบเขตดี?

(ติดตามตอนต่อไปวันที่ 31 ต.ค. 62)